من، گل، ترانه.

تقدیم به دوستی که حالِ خوبش را در معرض خطر حال نامیزانِ من گذاشت و هیچ نگران نبود.

به خودت می‌آیی و می‌بینی که صبح شده است و آفتاب بیرون زده و خبری از سرما نیست. با اینکه آن بیرون هنوز دارد برف می‌بارد اما سرد نیست. تو سردت نیست. رختخواب را با یک حرکت ملایم کنار می‌زنی و پاهایت را از لبه‌ی تخت آویزان می‌کنی و درحالی که با انگشتانت، چشمانت را می‌مالی، متوجه می‌شوی که داری می‌خندی. اصلا هم معلوم نیست به چه دلیل؛ تنها می‌خندی و می‌دانی که حالت بد نیست و این خوشحالت می‌کند. بوی صبح را از فضای باز پنجره نفس می‌کشی و در همان حال که برای شستنِ دست و صورتت، عازم دستشویی هستی، در آینه به تصویرت چشمک می‌زنی. در راه، دستی بر سر و روی حُسن‌یوسف‌ها می‌کشی و خاک‌شان را با نوک انگشتانت امتحان می‌کنی که خشک نباشد. خَم می‌شوی و خاک را بو می‌کشی؛ آن هم لذتی دارد مانند بوی صبح که هردو بوی زندگی می‌دهند. دستگیره‌ی در را می‌چرخانی و وارد بالکن می‌شوی و روز را از نزدیک ملاقات می‌کنی. شستنِ دست و صورت را لحظه‌ای به تاخیر می‌اندازی و محو تماشای باغچه و درخت و آسمان می‌شوی و مدام نگاهت را بین این‌ها می‌گردانی و نمی‌دانی دنبال چه چیزی هستی؛ تنها این را می‌دانی که حالت کوک است؛ مانند ساعت دیواریِ داخل پذیرایی که همیشه کوک‌ است. نسیمِ صبحگاهی، لرزه‌ای بر اندامت می‌اندازد؛ لرزه‌ای که با علایم حال خوبِ درونی‌ات، باهم به یکباره بروز می‌دهند. صبح را در آغوش می‌کشی و کِش و قوسی به کمرت می‌دهی. دست و صورتت را با آب سرد خیس می‌کنی. آن‌قدر با ولع این کار را انجام می‌دهی که قطره‌های آب، یقه‌ی لباس و بعد گردن و سینه‌ات را نیز می‌شویند و پایین می‌روند و تو مانند کودکی که بعد از شیطنت‌هایش، ذوق می‌کند و منتظر لبخند‌های معنادارِ مادرش است، سر از پا نمی‌شناسی و شیر آب را می‌بندی و راهیِ خانه می‌شوی. می‌گذاری خیسی، خودش خشک شود و سراغ حوله را نمی‌گیری و درعوض به سماور نگاه می‌کنی که قرار است روشنش کنی. با آرامش لباس‌هایت را می‌پوشی و با یک شانه‌ی سَرسَری به موهایت، می‌روی تا این میهمانیِ صبحگاهی را با دو عدد نان تازه، خوش‌رنگ و رو تر کنی. در راه، ترانه‌ی موردعلاقه‌ات را زیر لب زمزمه می‌کنی: « جانِ جوانیِ مرا پیرِ ترانه کرده‌ای... » و با همان حالتِ سرخوش، به آدم‌های اول صبح سلام می‌کنی. به شاتر و خمیرواکُن و حسابدارِ نانوایی سلام می‌کنی و نوبتت که شد، پولت را می‌دهی و نان‌های داغی که در خُنکایِ اول صبح، بخار اَزشان بلند می‌شود را پشت رو می‌کنی تا قابل حمل شوند. تشکر می‌کنی و با آنها خداحافظی می‌کنی و برمی‌گردی به مقصدِ اول و آخرِ همیشگی‌ات: خانه! در راه برگشت، طبق عادت، ناخُنکی به نان‌ها می‌زنی و کِیف می‌کنی از اینکه معده‌ات را قبل از هرچیز، با یک همچین چیز خوشمزه‌ای پر می‌کنی. با دستی که خالیست، دسته‌کلید را درون جیبت لمس می‌کنی و آماده می‌شوی که کم کم انتظارِ خانه را تمام کنی. باورت نمی‌شود که در همین چند دقیقه، چقدر دلت برای او تنگ شده است! خوشحال می‌شوی که این یک حسِ دوطرفه است! کلید می‌اندازی و در را باز می‌کنی و خانه با عطرِ هِل، بوسه‌ای بر لبانت می‌نشاند و حضورت را خوشآمد می‌گوید. پارچه‌ای تمیز از کِشوی کابینت بیرون می‌کشی و نان‌ها را روی آن پهن می‌کنی. زمزمه‌ی ترانه، هنوز از درونت شنیده می‌شود. می‌روی تا ضبط صوت را روشن کنی. آنگاه که این صدا در تمام خانه پخش می‌شود، همه با هم در این میهمانی شرکت می‌کنید: « تو، گل، ترانه. »