سرد بود. چهارم پنجم بهمن. کسی در آن هوای بدعُنق، خیال قدم گذاردن در فضای تیره‌ی پارک را نداشت. سوزِ خشک، دریغ از یک دانه‌ی برف، لابلای شاخه‌های درختان، فضای خالیِ روی صندلی‌های فلزی و در راهروهای خلوت را با آسودگی تحت اخیار خود قرار داده بود. گویا آسمان رابطه‌ی خوبی با زمین نداشت و به این زودی‌ها هم قرار نبود بین آنان آشتی برقرار شود. سروها و کاج‌ها به درختانِ لخت، پوزخند می‌زدند. پرندگان نیز از آنها دوری می‌کرند و به توده‌ی انبوه درهم تَنیده‌ی ایشان پناه آورده بودند. جاروکشِ پارک هم در اتاقک سرد فلزیش، خود را با هیِتر رنگ و رورفته‌اش گرم می‌نمود و جاروی زهوار دررفته‌اش را بیرون، بر پشت در تکیه داده بود تا اگر احیانا راه گم کرده‌ای، به قصد گرم کردن خودش، مهمانش شد، حواسش باشد تا نهیب نخورد.
آب در استخرِ کوچک واقع در وسط پارک، فروکِش کرده بود و قایق‌های پدالی را محکم در دل خود جای داده بود. قورباغه‌های سبز و درشتی که چند فصل مهمان نعمت‌های بی‌دریغ آنجا بودند، گوشه‌ی نازکی از یخ را شکسته و قور قور کنان، راهیِ لانه‌‌ی موش‌های کور که در گوشه و کنار چمن‌ها به چشم می‌خورد، می‌شدند. زندگی در این شرایط شوخی بردار نبود. تاب و سرسره‌ها، انتظار سنگینیِ وزن کودکان را می‌کشیدند. در عوض باد بود که از فرصت استفاده کرده و چرخ و فلک فلزی را قِرچ قرچ کنان، می‌چرخاند. ظاهرا به هیچکس اندازه‌ی او خوش نمی‌گذشت!
حمید از در پشتی پارک که توسط یک راه ناهموار، که به زمین‌های خاکی انتهای آن می‌رسید، وارد آنجا شد. کلاهِ سوییشرت خود را بر سرش انداخته بود و پشت به باد، ایستاده و با فندک چخماقی‌اش مشغول روشن کرد سیگار بود. مهارت خاصی را در این وضعیت‌های ناجور داشت. او از جمله‌ی اندک دعوت شدگان به آن حال و هوا بود. دست راستش را در جیبش فرو برد و با آن یکی، سیگار به دست وارد راهروی اصلی شد. با نفس‌های عمیق، پس مانده‌ی دود را با باد شریک می‌شد اما باد با وی دوست نبود. سوز، از هر درزی که در لباسش پیدا می‌کرد، خود را به پوست او نزدیک می‌نمود و به سختی شکنجه‌اش می‌داد. این، از لرزهای خفیفی که در شانهاش افتاده بود، قابل مشاهده بود ولی او مدت زیادی بود که مهمان ناخوانده‌ی این منزلِ بدون سقف شده بود و مشکلی با طرز برخورد نداشت.
قدم‌های شمرده‌اش را بی‌هوا بر سطح زمین می‌سابید و موسیقیِ این اسطکاک، فضای آنجا را پر کرده بود. کاج به او عرض ادب کرد و به رسم دوستی، میوه‌ی خود را تقدیم حضورش کرد. سر چرخاند و لبخندی به او زد. سپس لگدی نثار پهلوی میوه‌ی خشک کرد و او را جلوتر، راهیِ حاشیه‌ی راهروی تاریک-روشن کرد. دست‌هایش را برای برقراری تعادل در گرما، تعویض کرده و با دست راست، خاکستر سیگار را تکاند. با گام برداشتن، سیم هندز فری در مقابلش به رقص در می‌آمد و صدای باد، نُتی اضافه به موسیقیِ در حال پخش در گوشش می‌افزود.
به اواسط راهرروی اصلی که راهروهای کوچک و انحرافی از طرفین به آن وصل می‌شدند، رسید. طعم فیلتر سیگار را در گلویش احساس کرد. آن را بین انگشتان اشاره و شست خود گرفت و سمت چپ، در باغچه‌ی موازی با راهرو پرتاب کرد. با بی‌محلی از کنار میوه کاج عبور کرد و با لبخند، نورِ قرمز بی‌حالی را که در اتاق نگهبانی موج می‌زد مشاهد کرد. جاروکش، پشت شیشه‌های بخار گرفته‌‌ی آنجا ایستاده بود و برای او دست تکان داد و با سر اشاره به داخل کرد. آنها از مدتی که ایشان به تازگی به جای فرد قبلی، مسعول نظافت پارک شده بود، با یکدیگر آشنا شده بودند و چند باری هم به یکدیگر سیگار و آتش قرض داده بودند. یکی دوباری هم به دعوت وی، برای صرف چایی مهمان آن اتاقک محقّر شده بود.
عادت هرشب او بود که ساعت‌های یازده به بعد موقعی که از خلوت بودن پارک اطمینان پیدا می‌کرد، چند ساعتی را برای پیاده‌روی به آنجا رجوع کند. پیاده‌روی که چه عرض کنیم، بیشتر با خودش خلوت می‌نمود و دور از هیاهوی روز، برای تسکین روحش، قدم می‌زد و موسیقی باب میلش را گوش می‌داد. تازگی‌ها عادت صحبت با درختان و سایر موجودات زنده را پیدا کرده بود و چندباری هم نگهبان پارک یا هم‌کیشان خودش، مچ او را در حین این گپ و گفت گرفته بودند. او از آدم‌ها گریزان بود و از سکوت موجودات بی‌جان و کسانی که زبانش را نمی‌فهمیدند بیشتر لذت می‌برد تا کسانی که لابلای صحبت‌هایش، دنبال نیش و کنایه بودند. آنها ظاهرش را قضاوت نمی‌کردند و او را همین‌طور که بود، آس و پاس قبول داشتند. گویا دلیل هرشب این رجوع کردن‌ها به پارک هم همین بود.
قدم‌زنان به فضای ذوزنقه شکلِ خالیِ بعد از اتاقک که نیمه‌ی بالای پارک را به پایین آن وصل می‌نمود رسید. چند چنار تنومند که حاشیه‌ای سیمانی، آنها را احاطه کرده بود، در آن موقعیت قرار داشتند و او همیشه برای سرگرمی، بصورت مارپیچ از میان آنها عبور می‌کرد. بعد از آن، وارد راهروی کوچکی که زمین‌های مفروش از چمن، اطرافش قرار گرفته بودند، شد. استخرِ یخ زده را در برابر خود دید. بوی چوب در حال سوختن، فضای محیط را پر کرده بود. مکث کوتاهی کرد و متوجه روشناییِ آتش در سمت راست خود شد. جایی که پاتوق مسافرانی خسته، از جنس خودش بود که در مکان‌هایی به دور از چشم آدم‌حسابی‌ها، مشغول گذران وقت بودند. آهی کشید و به راه خود ادامه داد.
دست در جیب لباسش کرد و پاکت قرمز و مچاله‌ی سیگار را از آن برداشت و مجددا با ضربه‌ی انگشت، یک نخ دیگر بیرون کشید و آتش زد و روانه‌ی مسیر نیم‌دایره‌ی استخر شد. چراغ‌های برق فانوسی شکلی که حاشیه‌ی استخر را روشن می‌کردند، زیر تازیانه باد که حاضر به پذیرش او در آنجا نبود، مدام در رقص بودند و سو سو می‌زدند. خیره به سنگفرش‌های کف راهرو، در دنیای خودش، در حال همراهی با قافیه‌های شعر بود که قورباغه‌ای به دنبال جان‌پناه، دوان دوان از مقابلش عبور کرد و او را غافلگیر نمود. نزدیک بود که لگدش کند. با عذرخواهی از او خداحافظی کرد. آن‌شب قرار نبود چیزی ناراحتش کند. با همه‌ی ذهن‌مشغولی‌ای که داشت، قبل از گام نهادن به پارک، با خود عهد کرده بود، تا می‌تواند به خودش آسان بگیرد و بخندد. این حواس‌پرتی را به فال نیک گرفت و به دنیای خیالیش بازگشت!
سردش شده بود زیرا زیپ سوییشرت خراب شده و مجبور بود تا با دست‌هایش که در جیب آن قرار داشت، جلوی نفوذ سرما را بگیرد اما این‌کار جوابگو نبود. از طرفی، او ساعت‌ها بود که در خیابان‌ها ول می‌چرخید و همین باعث شده بود تا سرما بر بدنش بنشیند. سرش را چرخاند و با نگاهی پر از نیاز، به آتشی که در پشت‌سرش می‌سوخت نگاهی انداخت اما حاضر نبود وارد جمع آن زاغه‌نشینان شود. ترجیحش این بود تا با قدم زدن، خود را گرم نگهدارد. آخرین کام سیگار را هم گرفت و دستش را از جیب لباسش دراورد و با بخار دهان، کمی گرمشان کرد و مجدد در جیبش فرو برد. سرمای درون او، با این آتش‌ها گرم نمی‌شد!
استخر را نیم‌دوری زد و از پله‌های مقابلش، وارد فضای پارکینگ شد و با عبور از کنار یکی دو عدد خودرویی که با فاصله از هم پارک شده بودند، به سمت ادامه‌ی پارک قدم برداشت. خسته بود اما سرمای هوا هوشیار نگهش داشته بود. بدون هدف، رو به جلو در حرکت بود منتظر هیچ اتفاقی نبود. تنها چیزی که انتظارش را می‌کشید، آفتابِ بی‌روح روز بود. آن هم نه برای رسیدن به کارهای نکرده‌اش که برای تنوع و خارج شدن از این یکنواختی!
به فضای بازی کودکان، نزدیک شد. تاب‌هایی خالی که جلو و عقب می‌رفتند. سرسره‌ای که کسی نبود تا از آن به پایین لیز بخورد. چرخ و فلکی که بدون سرنشین می‌چرخید. تمام این صحنه را از قاب نگاهش گذراند و بدون اندکی توقف، با بی‌محلی از آن دور شد اما خودش خوب می‌دانست که تمام هوش و حواسش به آن نقطه گره خورده است. می‌دانست ولی کاری از دستش برنمی‌آمد. توانِ دفاع از احساسی را که بی‌رحمانه زیر لگد‌های افکارِ افسارگسیخته‌اش، خورد می‌شدند نداشت. این را مطمعن بود که اگر لحظه‌ای مکث کند، این اتفاق می‌افتد. او، تنها محکوم به ادامه دادن بود.
از زیرگذرِ خیابانی که قسمتی از پارک را اِشغال می‌نمود، عبور کرد. از مقابل سرویس‌های بهداشتی و کافه‌های سر راهش عبور کرد. پله‌ها را، راهروها را، درختان و بوته‌های گل را پشت سر گذاشت. از جوی‌ِ باریکی که در امتداد مسیر، روان بود پرید و با بی‌توجهی به عبور زمان، راه خود را به انتهای پارک در پیش گرفت و آخرین مرزهای میان خیابان و پارک را با چشمان خود دید. جلوتر، به کیوسک تلفنی که در پیاده‌رو قرار گرفته بود تکیه داد. نفسی تازه کرد و همانجا تصمیم کشیدن سیگار دیگری را گرفت. پاکت را که دید و متوجه خالی بودن آن شد، غمِ دنیا در دلش نشست. می‌دانست که دیگر ریالی پول ندارد. با آخرین سرمایه‌اش، یک عدد ساندویچ خریده بود و همین پاکت سیگار. نگاهش با صندوق صدقه‌ی آن‌طرف پیاده رو برخورد کرد. خیابان خلوت بود و بجز سوپرمارکتی که به فاصله از او باز بود، کس دیگری به چشم نمی‌خورد. فکری مانند برق از ذهنش گذشت اما دیواری نامرئی، مانع حرکت به سمتش شد. کاش می‌توانست آن سد را از میان بردارد! کاش قلبش دست از سرش برمی‌داشت! کاش... با لب و لوچه‌ای آویزان، همراه با فکری که تنها نیّتش آزار رساندن به او بود، چرخید و دوباره دستان رفیق قدیمی‌اش، پارک را فشرد و رفت تا وقت بگذراند.
اگر موجود زنده‌ای را دیدید که از شر فکرش خلاص شود، حتما به من هم معرفی کنید. قطعا باید دست و پایش را بوسید و تندیسی طلایی از او، بر سرِ هر چهارراه قرار داد تا دیگران ببینند و الگو بگیرند! او نتوانست افکارش را کاملا خاموش کند، تنها از شدتِ بیمارگونه‌ی آن کاست. اینگونه که در تاریکی به دنبال اسکناسی، پول خوردی، چیزی می‌گشت تا نیازش را برطرف کند. حقیقتا باید به او حق هم می‌دادیم چون گذران وقت در تنهایی و کلافگی کار آسانی نیست. مخصوصا که معیارهای آرامشت را هم به چیزهایی ناپایدار گره بزنی. آنوقت، تغییر این چهارچوب، بسی دردناک است! هرچند او اِستثناعا از این مرز عبور کرده بود و دیگر از روی لذت‌جویی و وقت‌گذرانی،سیگار نمی‌کشید. دلایلی را داشت که اگر نود و نه درصد غلط بود، باز هم می‌شد با همان یک درصد باقیمانده، حق انجام این کار اشتباه را به او داد. هیچکس مطلقا غلط نیست. ما انسانها، گاهی به دلایلی درست، کارهای نادرستی را انجام می‌دهیم!
نزدیک به یک‌چهارمِ طول پارک را با چراغ قوه‌ی تلفن همراهش، متر به مترِ زمین را به جستجو پرداخت اما موفق نشد زیرا در این ساعت از شب، فضای آنجا را افردای پر کرده بودند که شباهت زیادی به خودش داشتند. ناامیدانه، برای حفظ شارژ تلفنش، چراغ آن را خاموش و در سکوتی تقریبا مطلق، دست در جیب، شروع به قدم زدن کرد. در این اوضاع، قدرت قلبش رو به کاهش و بر نفوذ افکارش افزوده می‌شد. دیگر قدم زدن آرامَش نمی‌کرد. دیگر موسیقی به او نمی‌چسبید. توانایی زمزمه کردن ترانه‌ی مورد علاقه‌اش را از دست داده بود. بد به حالَش! چون اصلا میانه‌ی خوبی با گریه نداشت، هرچند بی‌دلیل. چراکه از بزرگان شنیده‌ام؛ گریستن، موجب تسلی خاطر شخص می‌شود! از میان نام افرادی که برای قرض کردن سیگار از ذهنش عبور کردند، متوجه شخصِ جاروکش شد که دلش نمی‌آمد این موقع از شب، استراحتش را خراب کند. این، ظاهرِ توجیحش برای سر نزدن به ایشان بود، موضوع چیز دیگری بود که تنها خود او دلیلش را می‌دانست. از زیر گذر عبور کرد به شهربازی رسید، از پارکینگِ خالی از وسایل نقلیه هم گذشت و می‌دانست که اگر زودتر به این بازی ذهن خاتمه ندهد، ممکن است کار دست خودش بدهد به این خاطر که دیگر بحث کشیدن سیگار به میان نبود، او وارد مقوله‌ی پیچیده‌ی بهانه‌ها، برای خراب کردن حالش شده بود. هرلحظه عصبی‌تر می‌شد چون کم کم در حال پا گذاشتن بر روی عهدی شده بود که در ابتدای ورودش به پارک، با خود بسته بود. چقدر که او شکننده بود! این را خودش هم فهمیده بود که چقدر از درون خالیست و تا به این مدت، تظاهر به آرام بودن می‌نموده است و آن پاکت سیگار لعنتی، سرپوشی بر روی این بوی گندی بود که از مغزش بیرون می‌زد.
به استخر رسید و به فَنس‌های حاشیه‌ی آن تکیه داد و نگاهش را به آبِ یخ‌زده دوخت. اکنون سرما بیشتر بر او غالب شده بود. احساس کرد تمام انرژیش تحلیل رفته است. بهانه‌ای که برای خودش هم قادر به تعریف نبود، او را وادار به حرکت کرد. رفت و رفت و همچنان بدون اینکه بداند مقصدش کجاست، باز هم رفت. گرمای آتش را بر روی ساق و زانوی خود متوجه شد. سرش را که بالا آورد، خود را در نزدیکی آتش دید که در حال تقاضا کردن یک نخ سیگار از شخصی بود که مشغول مصرف شیشه است:《داداش. یه نخ سیگار لطف میکنی، بدجور نَسَخم!》جمله‌اش را چند مرتبه با حالت‌های مختلف تکرار کرد اما آن شخص اصلا متوجه حضورش نشد. قدمی به عقب برداشت. کمی که سرما به وجودش نشست، هوشیاریِ نسبی به او دست داد و با ترس، از کرده‌ی خود پشیمان شد و جالب اینجا بود، همان فکری که باعث و بانیِ این عمل او شده بود، شروع کرد به سرزنش کردنش! اما انرژیِ تحمل دوباره‌ی آن را نداشت پس بدون در نظر گرفتن عواقب تصمیمش، دوباره با چند گامِ سریع، خود را به ایشان رساند و در یک قدمیش ایستاد.
اندکی مکث کرد و با تردید، دستش را دراز کرد و با نوک انگشت، به آرامی شانهاش را لمس کرد. آمد تا مجددا تقاضایش را تکرار کند که، آن شخص، با شتابی غیر منتظره از کارش دست کشید و چاقوی زامن‌داری را که کنارش، روی سکوی سیمانی قرار داده بود، برداشت و به او حمله‌ور شد. در فضایی که تنها عاملِ روشنایی در آن، آتشِ در حال خاموشی بود، گیج و وحشت‌زده از آن برخورد، با نیرویی غریزی، (که حاصل ترس در تمام موجودات زنده است) خود را به عقب کشاند و تِلو تلو خوران، پاهایش به حلبیِ آتش گیر کرد و با پشت نقش بر زمین شد. دیگری هم با پافشاری، خود را بر روی او انداخت و با حالتی متشنج، قصد جان او را کرد. درگیری، به صورت جدی آغاز شد. سنگینیِ آن شخص، بر روی او بود و او هم در تَقلا برای نجات دادن جانش، با تمام نیرویی که داشت مچ دست‌های وی را گرفته بود تا از اصابت چاقو در امان بماند. فشارِ عصبیِ وارده، آنقدر زیاد بود که کنترل تمرکز بر روی فکرش را از دست داده بود زیرا هضم این حجم از خشونت، در کسری از ثانیه، برایش دشوار بود. نوک کفش‌هایش در حال سوختن بود و با وارد آوردن ضربات نامنظمِ پا، سعی در دور کردن ذغال‌های گُر گرفته از اطراف آنها بود. آن شخص، ول‌کنِ ماجرا نبود و گویا که او را پلیس دیده باشد، در جواب مغزِ آشفته‌اش، در تلافی بود تا هرطور شده، کار خودش را بکند.
اضطراب، تمام وجود او را در بر گرفته بود. قطرات عرق، از پیشانی متولد می‌شدند و راه خود را به سوی گودیِ چشم‌ها باز کرده بودند. حالتی عصبی به او دست داد، طوری که قدرت فریاد کشیدن و درخواست کمک را از او گرفته بود. هرچند در آن ساعت از شب، کسی نبود تا به دادَش برسد. سعی کرد تا خود را از سنگینی وی خلاص کند و خود را به پشت، به عقب کشید. به طرفین چند تکان خورد اما دیگری، مانند موم به او چسبیده بود. دست‌هایش از شدت لرزش، از تاب افتاده بود. تصمیم گرفت تا انرژیش را اندکی ذخیره کند و آرنجش را کمی شل کرد. آن شخص، ترس را در نگاه مُلتمسانه‌ی او دید و در این لحظه، از فرصت استفاده کرده و بر نیروی خود افزود. چاقو به گردن او نزدیک‌تر شد. او که وضعیت را خطرناک دید، با حرکتی غیر ارادی، زانوانش را زیر شکم وی یَله داد و با نهایت توان، هیکلِ سختِ حریف را به سمت دیگری پرتاب کرد.
اکنون که از پسِ اینچنین کاری بر آمده بود، نوعی غرّگی که حاصلِ عدم کنترل صحیح بر افکارش بود، به او دست داد و سراغ برقِ چاقو را که در نزدیکی ذغال‌ها افتاده بود، گرفت. خود را مسلح نموده و قصد انتقام کرد. آن زبان‌بسته که از اثابتِ جمجمه‌اش با سکوی سیمانی، مانند سگِ پاسوخته زوزه می‌کشید، با نیمه جانی که داشت، خود را جمع و جورد کرده و به پایه‌ی سکو تکیه داده بود. همانند شخصی که برای اجرای حکم، با قدم‌هایی استوار و از روی اطمینان، به سمت چوبه‌ی دار حرکت می‌کند، به سمت آن شخص به راه افتاد و جای انگشتانش را بر روی دسته‌ی چاقو، محکم می‌کرد؛ انگار که عمریست این‌کاره باشد! روبروی فردِ شکست خورده زانو زد. کف دست چپش را بر روی صورت وی قرار داده و آن را به عقب هل داد. خِرخره، از میان پوستِ بدون گوشتی که سطح گردنش را پوشانده بود، بیرون زد. در آن‌لحظه، دیگر سردش نبود. دیگر از آزارِ افکارِ پریشانش اذیت نمی‌شد. دیگر خود را در مقابل دستوراتش ضعیف نمی‌دانست زیرا در آن‌لحظه‌ی بخصوص، تنها یک شخص در کالبدش جان گرفته بود. به اطمینان می‌توان گفت که آن یک نفر، جنابِ افکارش بود. آری! افکارش بود که لباس تنَش را بر تن کرده بود و بجز او، کسی آنجا حضور نداشت!
مچِ دست راستش را چرخاند و چاقو را که از شدت حرارت، خیسِ عرق شده بود، بصورت افقی در هوا نگه داشت. در همان حالتی که صدای خِس خسِ نفس‌های آن بینوا را می‌شنید، با یک حرکت گلویش را پاره کرد و گرمای خونِ سیاه و رقیقی را بر سطح صورت خود احساس نمود. چند لحظه‌ای را به همان وضعیت، بدون حرکت، روی زانوانش ماند. برقِ لذت، به وضوح در چشمانش دیده می‌شد؛ در حِینی که قربانی، در حال جان دادن بود!
خون، از مچ دست، از طریق ساعد به آرنجش رسید و از آنجا چِکّه‌کنان، سطح زمین را نشانه می‌رفت. خشنود از این عملِ موفقیت‌آمیز، گویی که مکانِ دقیق پاکت سیگار را بداند، دست در جیب کاپشن وی فرو برد و پاکت سیگارش را به غنیمت برداشت و ایستاد. پیکر بی‌جانِ شخص قربانی، سُر خورد و نقش بر زمین شد. پشت به صحنه‌ی وقوع جرم، سیگارش را با ذغال‌های خاکستر گرفته، روشن کرد و بعد از اولین کام سنگینی که از دهانش بیرون آمد، چاقو به دست، از مَهلکه دور شد.
