ایستاده در مقابل آینه. دست راستش را تکان میداد، شخصِ آنطرف قاب، در پاسخ به او، دست چپش را حرکت میداد. این عمل را با دست دیگرش آزمایش میکرد و رقیبش هم، همان روال قبلی را در پیش گرفته بود؛ گویا شوخیش گرفته بود! خشمگین، به سمت او حمله‌ور شد، اما او هم ترسی به دل راه نداد و یک قدم به جلو برداشت! کلافه از این بازیِ تهوع‌آور، پشتش را به به آینه کرد و پنج انگشتش را بصورت عمودی، در جهت عکس، با یک حالت عصبی، روی میز دِراور مقابل آن قرار داد. سَر انگشتانش از فشار وارده، رنگشان پریده و مانند گچ سفید شده بود.
در حالتی متشنج، چند نفس عمیق را از دماغ به داخل ریه‌ها کشید و بلافاصله از راه دهان به هوای بسته‌ی اتاقش پس داد. سپس حالت تنفسش را تغییر داده و همان شیوه را با نفس‌های کوتاه و بریده بریده ادامه داد. طبیعتا باید کمی آرام‌تر می‌شد اما این اتفاق برای اون نتیجه‌ای عکس بهمراه داشت. بصورتی که احساس کرد، پاهایش تواناییِ تحمل سنگینیِ وزن او را ندارند و با سرعتی شبیه به شخصی که در هنگام مشاهده‌ی یک چک‌پولِ بادآورده در پیاده‌رو از خود نشان می‌دهد، خود را به زمین پرتاب کرد و در وسط اتاق، چمباتپه‌زنان، سرش را بین کف دستان خود قرار داده و پلک‌هایش را محکم بهم فشار میداد.
لکه‌های نور، شبیه به کرم‌های شب‌تاب، از مقابل پرده‌ی سیاهی که در برابر چشمانش کشیده شده بود به حرکت در آمدند. یقین داشت که بیدار است. می‌دانست که اینها تماما از اثراتِ جانبیِ بی‌خوابی کشیدن‌های شب قبل می‌باشد اما چرا نخوابیده بود! نمی‌خواست، نه، بهترست اینگونه بگوییم که نمی‌توانست به جزئیات آن فکر کند. جرات آن را نداشت! احساس کرد که مغزش شبیه به توپ‌های داخلِ گردونه‌ای در حال چرخش، مدام از این سمت به آن سمتِ دیواره‌ی جمجمه‌اش برخورد می‌کند. طوری که با هر ضربه، نیرویی دوبرابرِ نیروی قبلی، به آن وارد کرده و با سرعت بیشتری به حرکت خود ادامه می‌دهد.
نوک انگشتان هردو پایَش شروع به لمس شدن کرد و این حرکت بصورتی مُسری، به سمتِ کف پاها انتقال یافت. سقف بالای سرش شروع به چرخیدن کرد و در کسری از ثانیه، سطحِ شِکمش به پشتِ زانوها چسبید و زمانی که چشمانش را باز کرد، خود را در حالِ واژگونی به سمت قالیِ زیر پاهایش مشاهده کرد اما کاری از دستش برنیامد. به جاذبه پاسخ مثبت داد و چند لحظه‌ی بعد، خود را نقش بر زمین پیدا کرد.
سطح پیشانی و دماغش از برخوردِ شدیدِ او با ترمز-فرش، خراش برداشته سپس با یک حرکتِ غیر ارادی به پهلو، تغییر حالت داد و چشمانش خیره به دیوارِ عمودی‌ای که یک متر از او فاصله داشت، باز ماند. گویا مغزش با انتخابِ نوعی دیگر از لالایی، به شکلی که شرح دادیم، به جسمِ تحتِ اختیارش، فرمانِ خواب را صادر نمود. یک خواب با مردمکی که حایلی به نام پلک، برابرش را سد نکرده بود، نزدیک به همان حالتی که در فیلم‌های ژانر جنایی، یک شخص، جان به جان‌آفرین تسلیم می‌نماید، سراغش را گرفت. او برای دقایقی جسمش را ترک گفت.
بعد از گذراندنِ بیست و نه سال و پنج روز، بعلاوه‌ی دیشب، اکنون به فردِ بیست و نه ساله و هفت روزه‌ای تبدیل شده بود که تازه برای چند دقیقه، داشت لذت را با بند بند وجودش تجربه میکرد. خود را در حجم سفیدی از نور که به مانند مِهِ سنگین حاصل از باران‌های جنگلی، از هرطرف او را احاطه کرده‌اند، مشاهده کرد. همه‌جا سفید بود. نور از هرطرف به سمت او حرکت میکرد: از زمین، از آسمان، از چپ، از راست. انگار که تنها رنگ تعریف شده برای این مکان، همین یک رنگ بود. دقیقا نمی‌دانست اوست که قدم برمی‌دارد یا زمینِ زیر پاهایش در حال حرکت به سمتش است.
کلافه از این یکنواختی، به هر سمت به راه می‌افتاد. گاهی به چپ، گاهی به راست و مردد از تغییر جهت، همان مسیر را برای لحظه‌ای، مستقیم می‌پیمود و سپس برمی‌گشت و همان راهی را که طی کرده بود، در خلاف جهت ادامه میداد. جاذبه، در سرزمینِ قبلی، او را رها ساخته بود؛ به صورتی که برای لحظاتی، جدا شدنش از سطح زمین را به حتم احساس می‌نمود. چند قدمی را در فضایی معلق، گام برمی‌داشت و سپس با فرودی ملایم، دوباره سطح همواری را زیر قدم‌هایش متوجه می‌شد.
آری! او متوجه‌ِ حضورش در مکانی تازه شده بود. بعد از خو گرفتن با این محیط، مطمعن شد که تنها موجود زنده‌ی این سرزمین، تنها شخصِ خود اوست! بلاخره وسواس خود را در یافتنِ مانعی که به او ثابت کند واقعا بیدار است و به دنبال مسیری مشخص، در راستای مقصدی معلوم قدم برمی‌دارد، کنار گذاشت و به خود قَبولاند که در نوعی دیگر از خواب به سر می‌برد. با این تفاوت که رنگِ پرده‌ی مقابل چشمانش، از سیاه به سفید تغییر حالت داده است.
چیزی که او با خود به سوغات آورده بود، تنها فکرش بود که سراسیمه به دنبال کشف شواهد برای هویت بخشیدن به این دنیای ناشناخته بود. این را به تجربه دریافت که فکر، در این مکان به هیچ کارش نمی‌آید پس با میلی باطنی، آن را گرفت و زیر پاهایش لِه و لورده کرد. طراحِ این سرزمین که ناظر بر رفتار او بود، در پاسخ به این حرکتِ شجاعانه، هدیه‌ای در مقابلش ظاهر کرد. بعد از حالت سبکی که حاصلِ جاگذاشتن فکرش بود، در مسیر حرکت، متوجه حاله‌ی غلیطی شد که در آن قدم نهاده بود. حاله‌ای از جنس احساس که قرار بود از این به بعد، او را در این سفر همراهی کند. خود را نوزادی تازه متولد شده یافت که کاری به جز سرخوشی ندارد. حقیقتا، از بَدو ورودش هم اثری از ناراحتی پیدا نکرده بود. تنها بازیِ افکارش بود که در پذیرفتن آرامش، از خود مقاومت نشان میداد. متوجه انعکاس صدای خنده‌های ناخواسته‌ای شد که مدت‌ها بود برایش غریبه شده بودند. می‌خندید و می‌رقصید و زیر لب، تنها زمزمه‌اش این بود که تا ابد در این زندانِ بی‌مرز که محکوم به خندیدن است، گرفتار شود.
خصوصیت بارزی که این سرزمین را به مکانی منحصر به فرد تبدیل کرده بود، ویژگیِ دیگری بود که او سایه‌ی سنگینش را قبل‌تر از هرکدام از این تجربه‌های روحانی متوجه شده بود ولی جرات به اقرار آن را نداشت: او دریافت که حال خوبش، هرلحظه، شبیه به لحظه‌ی قبلی، با همان کیفیت، تکرار می‌شود و این حالت، مدام در گردش است. به مثال این که در ساعتی مچی که با نیروی نبض بدن شارژ می‌شود، تنها یک عقربه و یک عدد وجود داشته باشد و آن عقربه با برخورد هر ضربه، همان اتفاق قبلی را برایش بازسازی کند! ابتدا گمان کرد که در یک چرخه‌ی بی‌پایان، اسیرِ چنگال بی‌رحم زمان شده است اما اینطور نبود. او پا را فراتر از آن گذاشته بود و در یک بی‌نهایت، از بالاتر، به معنای واژه‌ی زمان، لبخند می‌زد.
آری! واژه در اینجا، رنگ و رو باخته بود و هر غیرممکنی، ممکن می‌شد؛ زیرا زمان نیز، خود یک واژه بیش نبود! او لحظه‌ای برگشت و خودهایِ تکثیر شده از مشخصات ظاهریش را دید که هرکدام مربوط به یک حق انتخاب در زمین بوده‌اند. آنها از هر طرف به سمتش حجوم می‌آوردند. آنجا بود که بدون راه دادن اندکی ترس به درونش، آسوده‌خاطر دست‌هایش را به طرفین باز کرد و بدون حرکت، در همان نقطه‌ای که بود ایستاد. خودها، مانند عابرینِ پیاده‌ای که پشت چراغی قرمز گیر افتاده باشند، از او عبور کردند و او بدون تغییر، همان موجود قبلی باقی ماند: زیرا هرلحظه، شبیه به لحظه‌ی قبلی، با همان کیفیت، تکرار می‌شد و او به این قانونِ نانوشته‌ی بدون تغییر ایمان داشت!
اما حقیقتا جای سوال است که این مکان چه نام دارد و دلیلی که اجازه‌ی ورود او به آنجا را داده چیست؟ نانِ خشکی را از لگد مال شدن نجات داده بود؟ نابینایی را از چهارراه رد کرده بود؟ در زمستان، پتوی گرمی را به یک سگ ولگرد هدیه داده بود؟ به لطیفه‌ی بیمزه‌ی فردی روان‌پریش که محتاج یک گوشه‌ی لب بود، خندیده بود؟ چه کرده بود؟ اینها سوالاتی بود که ایشان از خود می‌پرسید و علت آن هم، می‌توانست خوشی‌های زودگذرِ زمینی‌اش باشد که مانند سایه او را دنبال می‌کردند.
او، بدون سایه، در این کادرِ سفید، به خوشحالی خود ادامه میداد و تنها نگرانیش این بود که کسی ناخواسته او را از این خواب‌ِ شیرین بیدار کند!
