پسرخاله: هیچی... پا شده بود از این چیزها درست کنه... اینهایی که پرندهها رو فراری میده، چیه اسمش؟
من: ( بعد از مکثی کوتاه ) مترسک!؟
پسرخاله: آها! آره! مترسک! رفته بود چندتا شاخهی کلفت از تنههایی که از قبل هرس شده بودن، برای درست کردن مترسک، بشکنه که...
من: تنهایی؟
پسرخاله: آره... شاخه زورش بیشتر بوده و برمیگرده به بازوش لگد میزنه و...،
من: ( درحالیکه چهرهام از این اتفاقِ خشن، مچاله شده بود ) آخ! شکسته؟ ( سریع حرفم رو ویرایش کردم و ادامه دادم ) دور از جون، آسیب سختی که ندید؟
پسرخاله: ( انگشت اشارهی دست چپش، چشم چی رو از زیر عینک نشونه رفته بود و سعی داشت که دردش رو از من پنهون کنه، که با همین حال، جوابم رو شکسته و بسته داد ) نه خدا رو شکر...
من: ( کلمهها هنوز از دهنش آویزون بودن که سوال بعدیم رو پرسیدم ) چشمت خیلی اذیتت میکنه؟
پسرخاله: آره... پارسال هم یه بار اینطوری شد رفتم پیش یه دکتر عمومی که انگار خیلی کارش درست بود و یه قطره داد. چند بار ازش استفاده کردم بهتر شد...
من: ( باز هم خیلی سریع جواب دادم ) ایشالا که این بار هم همین باشه
پسرخاله: آخه اون بار... میترسم از فشار عصبی باشه...
من: آره میتونه اینم باش.. لامصب ابن فشار عصبی به همهچیز ربط داره...
پسر: آره خب این روزها...
من: آها، آره راست میگی... رسیدیم.. اینهاش... دکتری که مامانم آدرس داد، اینه!