
وقتی به صدای او گوش میدهم، دقیقا دارم در نقطهی مقابل آرزوهایم گام برمیدارم؛ آنهم چه گامی: با هر قدم، انگار که جانم میرود اما سرپیچی از قوانین او، همان طناب آرزوهایم است که به سمتم پرتاب میشود. بسیار سخت است و دردناک، گرفتن گرهها و حرکت کردن در جهتی که برایم مشخص میکند اما آخرش، همین که شب، سرِ سبک برروی بالشت میگذارم کافیست. این همان شکلاتیست که برای ادامه دادنِ این مسیرِ یکمقدار تلخ، لازم است!