چه خوشحالم که دغدغهام اینست که وقت و بیوقت، تا پاهایم به اتاقم باز میشود، سراغ رُفقایم را میگیرم: گلها را میگویم. همین چند دقیقهی پیش بود که حسی، گوشم را گرفت و برد سمت پِتُسی که میلاد دیشب بهم هدیه داد. پرده را کنار زدم و به قابِ پنجره که گلدانها در آن مشغول تولید اکسیژن بودند زل زدم: قاشقی، گندمی، آگلونَمای سبز و پتس! زل به پتس، همانطور که میلاد گفت، مشغول سلام و خوشآمدگویی بهش شدم: « خوشومدی به اتاقم رفیق! چه خوشگلی تو! دوسدارم لَمسِت کنم... » در همین حین، قیچیای از غیب رسید و نگاهم را از او برید و معطوف به آگلونما و گندمی که در یک گلدان سفالی، کنار هم زندگی میگذرانند، کرد. شبیه به کسی چند ماه است از زمان اصلاحش گذشته باشد: برگهای خشک و تر، در هم بودند و... نمیدانستم خشک شدهاند یا زندهاند؛ بااینکه چند روز پیش بهشان آب داده بودم اما اصلا بهشان محل نگذاشته بودم. مشخص بود که از دستم دلخورند. حتی پتس نیز بود! میگفت: « نکند مهربانیات با من نیز به علت تازهوارد بودنم است؟ دو روز دیگر... نکند از جایی دیگر ناراحت باشی و دِغِدِلیات را سر من خالی کنی و... اگر اینطور است من را ببر به همان خانهی قبلیام! همین الان! » نمیدانستم این یک استراتژی جدید برای حمایت از رفقایش است یا واقعا میترسد و... این شد که یه سمت گلدان، دست دراز کردم و چِکش کردم: بله حق داشت؛ تا دستم به آگلونما خورد، از ریشه کنده شد. بااینکه چند برگ سبز نیز در کنار برگهای خشکاش داشت ولی دربرابر شکستن مقاومت نکرد. اصلا به افکار مزاحم اجازهی عرض اندام ندادم، بلافاصله بَرشداشتم و بردن در اتاق احیا ( آشپزخانه) تا درمانش کنم. ساقه را چک کردم؛ هنوز فرصت کمک وجود داشت. پس چاقو را برداشتم و یک سانتیمتر بالاتر از شکستگی که گَندیده بود را بریدم. حدسم درست بود، ساقه° شادابِ شاداب بود. بطری شیشهای دلستر را که چند وقت پیش تَهَش را درآورده بودم برداشتم و طبق دستورِ دیشبِ مادر، تقریبا سه، چهار سانتیمتر بالاتر از بریدگی را در آب فرو کردم و... حسی گفت: « اگه دیرتر بهش سر میزدی چی؟ اگه مُرده بود... » خوشحالم که تواناییاش را داشتم که در آن لحظه، تسلیم شده و بهش سر بزنم. « حالا شدیدن دوتا! ای کَلَکها! نکنه این از قبل برنامهریزی شده بوده؟ دوتایی کنار هم و آببازی توی بطری و... » با خنده، پرده را کنار زده و دوتاییشان را با فاصله، جوریکه جفتشان از یک سهم برابر برای آفتاب برخوردار باشند، قرار دادم. گندمی، تنها شده بود البته دو قلمهی گندمی بود که یکیشان مانند آگلونما پلاسیده بود ولی بین آن همه برگهای زرد و خشک، یک برگِ سبز به چشم خورد! هیچرقمه نتوانستم با خود کنار بیایم که بیخیالش شوم و بگذارم راحت برود و برای همیشه...اصلا جراتش را نداشتم. باز یاد می دیگر از توصیههای مادرم افتادم که گفته بود: « برگهای خشک گل رو جمع کن از توی اون گلدون یا بریز دور و یا حداقل توی همون گلدون، کنار بوتهی زنده نباشه... » هیچ توضیح خاص دیگری نداد. خودم اینگونه برداشت کردم: « داغِ از دست دادن عزیزانش، آسان نیست؛ آنهم درازبهدراز، در برابر نگاهش... » پس یک حرصِ حساس و با دقت کردم و هرچه برگ خشک بود را جمعآوری کردم و در سطل آشغالی خالی کردم. سَرم درمقابل افکارم، بالا بود؛ درواقع سرِ احساسم درمقابل افکارم که نه میگذارد کار درست بکنی و نه بعد از آن، دست از سرت برمیدارد! با خوشحالی در تشک حل شدم و به تماشای کاکتوس و دیگر گلِ آگلونمایم، با محبتی که از صحنهی قبلی، سرریز شده بود، نشستم و در همان حین، در ذهنم، قفسههای مراقبت از گلهای اتاقم را با عجله، ورق زدم و گشتم تا نکند نسخهی بیماری بوده باشد و من کوتاهی کرده باشم. خوشبختانه نبود.
این هم یک پایان خوش.