
امروز یکی از دوستان خوبم، من رو به یه مهمونی دعوت کرد. جایی که همه ی وجودم از مدت ها قبل، اونجا رو انتخاب کرده بود! یه سالن با یه سِری صندلی فشاری. که از روش بلند می شدی جمع می شدن! عجب شیک. عجب باکلاس!
دوستایی که از قبل نمی شناختم شون، اونجا دور هم جمع شده بودن و مشغول حرف زدن بودن. از کادو هایی که با خودشون اورده بودن! از لباس هایی که واسه این مراسم پوشیده بودن. از همون کارهایی که برای رفتن به مهمونی هایِ خاص میکنی! درِ گوشی با هم پِچ پچ می کردن. روی لباشون فقط خنده بود و خنده. یه برق خاصی تو چشماشون بود که کمتر جایی دیده بودم!
من اما از قبل چیزی آماده نکرده بودم. و دستم خالی بود. ولی خجالت نمی کشیدم! چون دوستام مهربون تر ازون بودن که به روم بیارن. عوضش اونها با نگاهشون بهم هدیه میدادن که یعنی من رو تو جمع خودشون پذیرفته بودن!
صدای موزیک میومد. یه موسیقی ملایم که با صدای هَمهمه ی مهمون ها مخلوط شده بود و هیجان من رو بالاتر می برد!
چند دقیقه ای رد شد و تقریبا همه ی مهمون ها رسیده بودن. صندلی های خالی، یکی یکی پر می شدن. که صدای موزیک توسط مسعول جشن، پایین تر اومد. صدای مهمون ها هم همینطور!
بعد از چند لحظه، یه صدای گرم، توجه همه ی مارو به خودش جلب کرد. یه خانوم جوان که با یه شعر دلنشین، مقدم همه ی مهمون ها رو تبریک می گفت! از اینکه چقدر از دیدن ما خوشحال شده! از برنامه هایی که واسه پذیرایی تدارک دیده بودن صحبت کرد. اومد و برای چند دقیقه از کسی که تولدش بود صحبت کرد.
که امروز دقیقا دوسالش شده!
بعد از چند دقیقه تعریف و تمجید، از مهمون ها خواهش کرد که لطف کنن و دونه به دونه بیان و هدیه هاشون رو تقدیم میزبان عزیزمون کنن!
مهمون ها از هر سنو سالی اونجا بودن. هم سن های منم کم نبودن!
با صدای دستِ ما، بچه ها یکی یکی می رفتن بالا و با احترامات هدیه هاشون رو تقدیم میزبان می کردن!
هدیه هایی از جنس شعر! قصه و متن های ادبی هم توشون دیده می شد.
هرکسی با صلیقه ی خودش این کار رو می کرد و نوبت رو می داد به نفر بعدی.
چقدر داشت به من خوش می گذشت! دستم رو زیر چونم می زاشتم و زُل می زدم به مهمون ها، که با چه ذوقی هدیه هاشون رو می دادن و میزبان هم چقدر سخاوتمندانه اون ها رو قبول می کرد.
من توی صندلی های ردیف اول نشسته بودم و ردیف جلو، همیشه خجالت داره! و از طرفی چون بار اولم بود که توی همچین مراسم هایی شرکت می کردم، این خجالتم رو بیشتر می کرد. هی دستم رو از زیر چونم بر می داشتم و انگشتام رو تو هم گره میزدم. پاهام رو مینداختم رو هم. باز ژستم رو عوض می کردم. طول کشید تا عادت کردم که حواسم رو فقط جمعِ مراسم کنم!
چند دقیقه ای به همین مِنوال رد شد. حول و هوش نیم ساعت. مهمون ها یکی بعدِ اون یکی، میومد و متنی رو که آماده کرده بود می خوند و می رفت. اما من برخلاف میلم نتونستم تا آخر جشن، اونجا پیش شون بمونم! توی عکس های دسته جمعی آخر مراسم، کنارشون وایستم و لبخند بزنم. که از اونجا یه یادگاری با خودم بیارم!
باید می رفتم! می رفتم که به یه قرار برسم. می رفتم تا به قولی که به یه نفر داده بودم پایبند بمونم!
رفتم. اما روحم اونجا موند! که روحم من رو به اونجا کشونده بود. توی اون فضا و بین اون آدم ها! من رفتم و اون موند. من دور می شدم و اون نزدیک تر، به اونجایی که واقعا می خواست باشه. جایی که یقینا حقّش بود!
می رفتم. انگاری که نرفته بودم. حالم بد نبود. یه حس عجیب، که دَرکش هنوزم برام آسون نیست!
اما از خدا می خواستم که توی این مسیر و این دیدگاهِ خواستنی، بمونم. قدم هام لذت ببره از خستگی؛ همونطور که زبونم از حرف های قشنگ!
حالم خوب بود. موند. و هست تا همین الان که این خاطره رو برای شما نوشتم! و می خوام که حال همه خوب بمونه. توی اون جایی که ازش لذت می برن!
حال تو هم همینطور!
شب بخیر!
۹۸/۱۱/۱
ساعت: ۰۰:۱۱