بعد اینهمه وقت، شاید هنوزم دیر نیست...
« خوبم، مرسی » یعنی نیازی به آمپول و سُرم ندارم. چِراش، نیاز به توضیح داره که حوصله ندارم!
نترس! چیزی که دارد از پشتسر بهت نزدیک میشود، یک وانت است و آن کسی که شانه به شانهات، قدم میزند و درحالِ دور شدن است، خودت هستی؛ درواقع سایهات!
در آدرسهایی متفاوت؛ در گوشه و کنار؛ در کوچه پس کوچههای تاریکِ این شهرِ خلوت؛ هنوز هستند شهابهایی که ناگهان در اوجی تلخ، برای همیشه محو میشوند. شهابهایی که هیچ تلسکوپی آنها را نگرفته است...
عاشقانههایی در او خاموش شدهاند که اگر پایَش برسد، عاقبتِ تمامِ قصهها را تغییر میدهد... اما حیف و صد افسوس که اینجا هوا سرد است...
بعضی حرفها، مانندِ قاصدکی در مسیرِ باد؛ جیغِ ترمزِ یک ماشین در اتوبان، شبیه به خندههای شیطنتآمیزِ یک پسربچه در خیابان، خیلی نزدیکتر به معنایِ سکوتهای قبل از فریاد... فقط میآیند و به سرعت از کنارت میگذرند و تو، حتی خودِ من، بر این باوریم که آنها یک سری اتفاقاتِ روتین هستند.
بازی با کلمات، ممنوع! یکراست میروم سر اصل مطلب: اینهایی که گفته شد، تاثیرش بعدها در زندگیات ظاهر میشوند؛ همان خوابهایی را منظورم است که صبحاش، دچارِ یک دغدغهای و نمیدانی این از کجا آب میخورد... همان خوابِ دیشب!
نمیدانم منظورم را گرفتی یا چی؟!
بعضی ریتمها، هیچ سِنخیتی با متن ندارند. آنها از یک دوگانگیِ احساسیِ واقعی، حرف میزنند. من هیچ مشکلی با این ترانهها ندارم؛ برعکس، خیلی هم باهِشان ارتباط برقرار میکنم. دلیلش هم بماند بینِ من و خوانندهی آن ترانه!
باز هم سهتا کنار هم چیده شد و من اینبار با باوری قویتر، احساس کردم که مهمانی در راه است: من و دو عدد کاجِ دیگر.
من، در برابرِ آدمها، سرِ تعظیم فرود میآورم، نه جسمشان!
ماسک بپوشیم؟
مگه میپوشند ماسک رو؟ لباسِ مگه؟ عَجَبا! یعنی این نگارشِ فارسی چقدر میتونه انعطاف داشته باشه؟ عمراً اگه ادبیاتی تو کل دنیا پیدا بشه که انقدر جای مانور داشته باشه! درواقع اسمش زبانِ فارسیِ، وگرنه از هر گویش و ادبیاتِ غریبهای میشه داخلش پیدا کرد: مرسی، عِجقَم و...
حالا فرقی ندارن باهم؛ هرچی میخواد باشه! من اصلا حرفم چیزِ دیگهای بود. دارم میگم چرا میاین و با کاربردِ اشتباهِ، از واژهها، دنبالِ تاثیرِ دلخواهتون میگردین؟ این اسمش سواستفادهاس! لطفاً برای رسیدن به منظورتون، دوربرگردون رو برعکس دور نزنید!
نُتها را از آفتاب بیرون کشید و برروی کاغذ آورد. کسی پیدا شد و چند خط بررویش نوشت و شد یک ترانه؛ ترانهای تقدیم آفتاب!