
خوب که میشینم فکر میکنم، میبینم که من از هر کار یا هرچیزی که زورم بهش نرسه بدم میاد.
مثلا یه نمونش امشب، جاتون خالی، با چندتا از بچهها رفته بودیم به یکی جادههای اطراف شهر که چشمانداز خوبی داره تا یه چایی آتیشی بخوریم و یکم خوشبگذرونیم. فضا قشنگ بود: پیچِ جاده و تیر چراغ برقهایی که ردیفی کنار هم چیده شده بودن و منظرهی زیبایی به اون میدادن. کنارش، دره بلندی که میشد ازونجا، روشناییِ شهر رو از دور دید. همهی اینا، بعلاوهی آسمون صاف و پُر ستارهی شب، فضایی طراحی کرده بود که دوتا از دوستام تصمیم گرفتن چندتا عکس ناب واسه یادگاری بگیرن! من نشسته بودم و داشتم از دور تماشاشون میکردم. یلحظه دلم خواست که منم جای اونا بودم؛ ذوقِ عکاسی داشتم و چندتا عکس هم، من برای خودم ثبت میکردم. بیشتر که دقت کردم، وقتی این طرز فکر رو گذاشتم کنار طرز فکر اون آدمِ یکی دوسال پیش، اونموقعها، ازین آدمایی که میان تفریح و دوربین به دست، دنبال عکس گرفتن هستن، بدم میومد. میگفتم چه معنی داره، دو دقیقه اومدیم که خوشبگذرونیم. اصلا آدم باید لحظات رو توی قلبش ثبت کنه و بحای زِرت و زرت عکس انداختن، باید دورهم بشینی و بگی و بخندی تا حالت خوب بشه!
ولی الان، امشب، دیدم که من چون از عکاسی میترسیدم، توی ذهنم همش اونهارو نقد میکردم و حتی ازشون فاصله میگرفتم! شاید میشد خنده رو در کنار عکس گرفتن هم تجربه کرد. میشد قاطیِ بقیه شد و توی شادیهاشون شریک شد. آره، من میترسیدم از عکس گرفتن، از ارتباط برقرار کردنِ با آدما میترسیدم و اینطوری شد تا از تنها ابزاری که در دسترسم بود استفاده کنم و ازشون فاصله بگیرم. اینجوری شد که من تنها شدم و توی کمتر عکس دسته جمعی، کنار بقیه، لبخند من هم به چشم میخورد!
شاید دلیل خیلی از رنجشها و دوری کردنهای دیگهام هم همین باشه.
امشب، لابلای سکوتِ کوه و خندههای بلندِ بچهها، دریچههای قلبمو باز کردم تا صدای احساسم، راه خودشو به اونجایی که منبع تمامِ حالهای خوبه پیدا کنه! با دیدنِ اولین شهاب، آرزو کردم که من هم خنده رو تجربه کنم.