مقداری از زمانم را برای صحبت با آن رفیق و نیروی آسمانیام کنار گذاشتم؛ بهترین زمانهایم را برای این کار انتخاب کردم مثلا قدم زدن با امین و عیسی و میکاییل، آنهم در هوایی خیلی خیلی دل که جانِ رها کردنِ روح در فضای بدون سقفِ آسمان آخر شب است! ترجیحم برای پرواز، ابزارِ قلم بود تا قدم!
بعد در همین حین، مقداری پول برای دوستی که اینروزها قدری دستش تنگ است، کار به کارت کردم. سماور را روشن کردم تا هوسِ چاییام را در تنهاییِ خودم و خانه ارضا کنم. برنامهام این بود که نرسیده به انتهای این گفتگو، قورمهسبزیِ دیشبمانده را گرم کنم.
قلم و دفترم، زمان خداحافظی را با دوازده نمادِ شخصی از ایموجیهایی که یکی از دوستانم رازِ آنها را میداند، به قلبم اعلام کردند و من سراغ یخچال رفتم. زمانی که مشغول گرم کردن شام بودم، یادم آمد که باید چند کلیپ آموزشی آرایشگری را دانلود کنم تا در زمان مناسب، تماشا کنم و این کار را کردم.
شام آمادهی خوردن شد و دومین کلیپ، دانلود. بساطِ یکنفرهی شام را که در مُجمَعهی استیل، در کنار لیوانی آب و کَفِ دستی نان، با خود به هال میآوردم، گزینهی دانلود سومین کلیپ را نیز، کلیک کردم و سپس اولین قاشقِ قورمهسبزی را برروی برنجِ داغ ( هر دو در قابلمههای رویی ) ریخته و بعد از فوت کردن، با احتیاط به دهانم نزدیک کردم.
حرکتهای بعدی، مسواک بود و شستن ظرفهای شام. درضمن، جناب اِبی نیز در تمام این کشوقوسها، آلبوم شبزده را با صدایی رَسا برایم میخواند؛ چه از این بهتر!
نخ دندان را بین دندانهایم بازی دادم، مسواکم را زدم و سراغ قدم بعدی رفتم. درحین آبکِشیِ ظرفها، تعادل یک لیوان شیشهای، بهم خورد و از جالیوانی به سینک سقوط کرده و ظرف آشغالهای سینک را واژگون و حسی از تعجب و بدوبیراه را درونم تحریک کرد! ترسیدم نکند خانهمان جِن داشته باشد و... دو دستِ سیاهِ بدریخت را از زیر کابینتها تصور کردم که پاهایم را میگیرند و... لیوانِ مصدوم را دوباره شستم و سرجایش گذاشتم و آن فکر را نیز همراه با کفها به چاه فرستادم!
بلاخره بعد از گذشت تقریبا دو ساعت، تمام کارهایم را کردم. این اتفاق، حسی از رضایت را درونم نقش زد. از این بهتر نمیشد! خوشحال بودم. وقت آن رسیده بود که سراغ قدمهای دلخواه بعدی بروم یعنی نوشتن و بعد تماشای قسمت چهارم از فصل سوم سریال دارک! آنجا بود که زمان، تمامقد روبرویم ایستادم بود و من از دیدنش لذت میبردم، نه غلت زدن در باتلاقِ گیجی!