آنقدر می‌نویسم...
آنقدر با کلمات ور می‌روم...
آنقدر یادداشت می‌کنم...
آتقدر زمان را با این کار تلف می‌کنم...
آنقدر حرف مفت می‌زنم...
آنقدر...
تا کف‌گیرِ دایره‌ی لغاتم به ته دیگ بخورد.
تا بلاخره دری تازه به رویم گشوده شود.
تا چیزی جز کلمات به دادم برسند برای خالی کردن عقده‌ی چندین و چند ساله‌ام.
نیازی که عمریست وَبال گردنم شده است وِل‌کنم نیست که نیست.
آنقدر به این امر اصرار می‌ورزم تا به این مقصود دست یابم.
می‌دانم...
من می‌دانم.
مانند روز برایم روشن است که آن‌روز قطعا فرا می‌رسد.
این را از خنده‌ی کودکی که پشت شیشه‌ی ماشین برایم هدیه فرستاد فهمیدم.
