من مسئولم...

تهش اینه که من مسئولم:
که اگه...
امشب یکی گرسنه‌اس.
یکی، جایی برای خواب نداره.
یکی زیر پل آتیش روشن کرده مشغول مصرف مواده.
یکی داره تن‌فروشی می‌کنه.
یکی امشب عزیزترین کَسِش رو به یه دلیلِ دردآور از دست میده.
یکی روی ساختمونی پونزده طبقه وایستاده و میخواد خودش رو پرت کنه.
یکی بلد نیست بچه‌اش به یه بستنی‌قیفی دعوت کنه و عوضش نشونده کنار خودش تا دلِ چهار نفر آتیش بگیره و...
یکی دزدی می‌کنه.
یکی ورشکست می‌کنه.
یکی داره گرون‌فروشی می‌کنه.
یکی اجاره‌ی مغازه‌اش رو انقد بالا برده که با قاچاق‌فروشی هم نمیشه تلافی‌ش کرد.
یکی امشب اولین نخ سیگارش رو‌ آتیش می‌زنه.
یکی نمی‌تونه بین علاقه‌اش و کارِ نون‌وآب‌دار، اولی رو انتخاب کنه.
سگی از گرسنگی افتاده کنار جوی آب و هیچکس پیدا نمیشه لااقل یه تیرِ خلاص بهش بزنه.
یکی درختِ جلوی ساختمونِ چندطبقه‌اش رو قطع می‌کنه که نَمای چند میلیاردی‌ش به چشم بیاد.
یکی صاف صاف توی روم وایمیسته و دروغ میگه و من می‌دونم که داره دروغ می‌گه ولی میذارم بازم به کارش ادامه بده.
یکی آشغال‌هاش رو ساعت چهار صبح از توی پنجره‌ی خونه‌اش پرت می‌کنه توی کوچه.
یکی باید شمعِ تولدِ سی و چندمین سال عمرش رو تنهایی فوت کنه.
یکی امشب حکم اعدامش صادر شده.
یکی مجبوره امشب رو تا صبح تنهایی توی خیابونا قدم بزنه و مقصدی نداره.
یکی نمی‌دونه بمونه یا بِپَره.
یکی تخصص داره ولی باید لباسِ نارنجی تَنش کنه.
یکی شب و روزش شده زَن‌_مَردبازی.
یکی فردا سررسید قصدهاش و هزارتومن توی جیبش نداره.
یکی امشب تصادف کرده و قطع نخاع شده؛ یه جوونِ بیست و پنج ساله.
یکی برای سیر کردن شکم زن و بچه‌اش، حرفاش رو بخوره
یکی... که شاید توی قاره‌ای دیگه مشغول به زندگیِ و حتی اسم من رو هم نمی‌دونه...


من اینجوری دیدم دنیا رو. هرچی غیر از این، پُرم نمی‌کنه...