زمان‌هایی بود که نگاه‌مان تماماً به ماه بود
به ستاره‌ها
به تو آسمان!
اکنون توجه‌مان به زمین است
به جاده
به چراغ‌های برق؛ ماشین‌ها.
آه که تو چه گِرانش قدرتمندی داری زمین
کالبد خاکی ما را مجذوب خودت کرده‌ای!
طفلی روح‌مان که اهل این دور و برها نیست
چه رنجی را تحمل می‌کند!
چه محصور کننده‌ای تو زمین
عجب شعبده‌بازِ بی‌رحمی هستی
دست کرده‌ای در سینه‌‌ام
و روحِ بی‌دفاعم را بیرون کشیده‌ای
عشق را در کنار گوش‌هایم زمزمه کردی و...
من را با سرگردانی‌هایم
تنها گذاشتی.
شاید همین است که در پیوندِ نگاه‌مان با ماه
غربت، تمام فضاهای خالی درونمان را پر می‌کند.
عجیب نیست که راننده‌های شب، عاشق‌اند!
