
من این پایین، زیر باران و ماه، آنجا بالای ابرها! من غرق در لذت بودم و او در حسادت! آستینها را بالا زده و داشت ابرها را کنار میزد؛ طوریکه در چشم بر هم زدنی، سروکلهی ستارهها نیز پیدا شد! با آن قامتِ سفیدِ باجَذَبهاش، نَخِ توجهم را به سمت خودش کشید! آنجا بود که احساسم گفت ( ممکن است ) این رفتار او، ناشی از یک نقص نباشد؛ بلکه میخواهد حرفی بزند!
هردویمان ساکت و آرام، لحظاتی را نگاه در نگاهِ یکدیگر گذراندیم. نسیمی میآمد و تلنگری را به من در این پایینها وارد میکرد و در آن بالاها، لکهای ابر را از مقابل نگاه او عبور میداد. چشمانم را برای لحظاتی بستم و تصمیم گرفتم که صدای چند آدمی که در کنارم بودند را نَشنوم! پردهی تاریکِ پشتِ پلکهایم را تصویر او، تمامقد پر کرد! من در آن لحظه ماه بودم: پر از حفره و گودال؛ پر از سکوت و امنیت و او، من بود! تمام صداهای اضافهی مغزم را خاموش کرده و هردو در خلأای تعریفنشده، رو به بیانتهایی در حرکت بودیم: بالای ابرها، بالای نسیم، بالای زمین، بالای همهچیز! آنجا فهمیدم که دلیل قطع شدن باران، چیزی جز ناراحتیهای معمولِ منِ زمینی بوده؛ او در آن لحظهی بخصوص، من را فهمیده و داشته شرایط را محیا میکرده تا به میهمانیای آسمانی دعوتم کند؛ تا زمین را از آن بالاها نشانم دهد و دغدغههای خندهدارم را که درواقع یک مشت کاه بیشتر نبودهاند حال آنکه من در کوهستانِ آنها، در ته دره، احساسِ گمشدگی بهم دست داده بود!
اکنون موهایم خیساند و تنم، وطنی از سادگیست که برای هرچه ناشناخته است، جا دارد زیرا که درها را برای نور، باز گذاشتهام! خوشحالم و بوی یاسی که دل از نم باران، نَکَنده، کوچهی احساسم را پر کرده است!