نمیدونم چرا امشب _درواقع همین الان_ وقتی داشتم اتفاقی یه پست از خودم رو میخوندم، یهویی یاده اولین پستی که داخل ویرگول گذاشتم افتادم. یه لحظه خندم گرفت! با چه استرسی عکس انتخاب کردم. یعنی اولش اومدم یه عنوان برای متنم انتخاب کردم؛ که این خودش از سختترین کارهایی بود که میخواستم بکنم. اینکه عنوانم با محتوای متن همخونی داشته باشه، کار سادهای نبود؛ حداقل برای منی که تو زمینهی کارهای مجازی، کمترین تجربه رو داشتم _از محافظه-کاریهای بیش از اندازم هم نگم براتون!_ بعد تطبیق دادنه اون عکس با متن؛ اینکه میشه یه عکسه بهتر از اون رو انتخاب کنم یا نه! با چه حساسیتی، نیم ساعت گوگل رو زیرورو میکردم تا یه عکس پیدا کنم. اگه بگم همین مرحله از کار، از بزرگترین پیشرفتهای من در زمینهی دنیای مجازی بود، دروغ نگفتم!
اینها همه تو مرحلهی آخره کار انجام میشد؛ پس میشه گفت مهمترین قسمته کار، نوشتنه متن بود و هست. قبلش یه اعتراف کنم که من بعضی اوقات که حس و حال یا وقته نوشتن رو ندارم، از متنهای سابقم که تو یادداشتهای گوشی یا دفتر یادداشتم نوشتم استفاده میکنم. این رو به اونهایی میگم که گاهی میگفتن چطور میتونی هرروز بنویسی. البته خیلی وقت هام هرروز، تازه به تازه مینوشتم و پست میکردم.
به عنوانه اولین پست، باید یه متنه درخور مینوشتم. عقیدهی من این بود که اولین کار، میتونه بیانگره شخصیت و سواده نوشتنه تو باشه. درست یا غلطش رو نمیدونم؛ این طرز فکر اونروزهام بود.
حساسیت بالا بود. کلی آدم دست- به-چونه نشسته بودن که متنه بنده رو بخونن و نقد کنن! وااای! چه نکتهبینیه مجازیه سطحه بالا و افراطیای داشتم اونروزها. پیش پیش، خودم، خودم رو نقد میکردم. نظر میدادم و بالا و پایین میکردم. پیش میومد که یه متن رو بعد از تایید نهایی، چندبار ویرایش میکردم و بازم میترسیدم که جایی از متن، کم و کاست نداشته باشه!
خلاصه که یه پروسهی چند ساعته _بلکه هم چند روزه_ رو برای نوشتنه یه پست، از شروع تا نهایی شدنش طی میکردم. ولی چه لذتی داشت! اینکه حاصل دسترنج و احساسه خودم رو روی صفحهی شخصیم میدیدم، کل خستگیم رو از بند بنده وجودم بیرون میکشید. انگار که یه اثره هنری که نوبل مربوط به خودش رو کسب کرده، خلق کردم. درواقع برای من همونم بود! منی که عاشقه دیده شدن بودم. منی که سالهای سال، به این فکر میکردم که علاقهی شخصیه من چی میتونه باشه؛ وقتی یه اثر از خودم رو با چشمای خودم میدیدم و برای یه لحظه فکر میکردم که شاید این عمون علاقهی شخصیه شخصه خودم باشه، بال درمیاوردم و میارم!
همهی این تصویرهایی که براتون شرح دادم، در طی چند لحظه، از جلوی چشمام رد شدن و من از سر رضایت بهشون لبخند زدم و ناخواسته یه چیزی وادارم کرد تا به احترامشون چند خط بنویسم.
من برای تحقق بخشیدن به این تصویره لذتبخش، شب و روزهای زیادی رو صرفه نوشتن کردم. برای تبدیل کردنه این علاقهی شخصی، به یه هدفه بزرگ و سطحه بالا و حرفهای، ساعتهای زیادی رو به صفحه کلید خیره شدم و کلمات رو بالا و پایین کردم. برای محکم کردنه جاپای خودم روی پلههای یه تریبون چندهزار نفری، ایدهها بهم بافتم و قدمها برداشتم. این احساس هنوز هم برام مقدسه! به عقیدهی من، خلق کردنه یه اثر برای حتی یه نفر به غیر از خودم، بزرگترین کاریه که من در تمام طول عمرم میتونم بکنم. درواقع خلق کردن، یعنی نشونهای از زنده بودن؛ حالا برای من با نوشتن، برای هرکسه دیگهای میتونه جوره دیگهای باشه.
با این حال، گاهی پیش میاد که زورم به نوشتن نمیرسه. نمیدونم، شاید در اون لحظه، باوره اون آرزوی بزرگ، برام غیرممکن میشه. هرچی هست، لحظهی تلخیه، اون لحظهی دوریه من از نوشتن. اونجا احساس میکنم نیستم. حالم به معنای واقعی بد میشه و... واقعا نمیدونم به چی متوصل بشم تا این تلخی رو فراموش کنم. اینجور وقتا با تمامه فروتتی، از اون نیروی برتری که صاحبه همهی انرژیهاست، میخوام تا همیشه زوره تو دستام باشه، اونجا که زورم نمیرسه به نوشتن؛ مثه همین الان.
الان حالم خوبه چون یه قدم به اون چیزی که میخوام باشم، نزدیک شدم؛ اونم فقط با یه نوشته! تو این لحظهی ناب، برای همهی آدمایی که روی این کرهی خاکی نفس میکشن و از آرزوهای شخصیشون فاصله گرفتن، آروزی یه زوره همیشگی میکنم. شاید این نوشتنه الانه منم نتیجهی یه آرزوی ناشناس از یه گوشهای از این دنیای بزرگ باشه!