من در تنهایی، جهانی دیگر، با انسانهایی جدید خلق کرده ام. چه میدانی من چه میگویم!
شبها بوده که تنها، کلمات به دادم رسیدهاند؛ زمانی که همه خواب بودهاند و خارج از دسترس!
گوشی که برای شنیدن پیدا نکردهام و نوکِ قلمم، صدای اصواتی که در مغزم میپیچده و به گوشِ کاغذ رسیدهاند!
چشمانم که تکلیفشان با خواب، روشن نبوده و در بیداری، نمیتوانستند حقیقت را از توهم تشخیص دهند و تصویرهایی که فقط خود میدیدمشان، فضای تخیلم را پر کرده و...
بله. من در تنهایی، در جهانِ خودساختهی خود، قدم میزنم و از تعریفهای شما آدمها، کیلومترها فاصله میگیرم و هرچه میروم، پیداتر میشوم و سکوتم عمیقتر و... لبانم خندانتر!