اغراق، زبانِ فرارِ من است، از آن نترس. خودم آن گوشه و کنارها نشستهام، ببین، اینطرف، دستم را بالا آوردم، روبرویت، کمی مایل به چپ. بله، خودمم.
من آنقدر سادهام که خندهدارم: همان کودکی که در شلوغیِ سالن انتظار بیمارستان، انگشتش در دماغش میچرخد و مادرش در اتاق عمل، زیر تیغ.
من را در جملههای پنجم، ششمام به بعد بشناس. اولیها، تمرینی هستند برای جمع و جور کردنِ پاراگرافِ اوایل صحبت. آنجا که تُپُق زدم، آن منم. آنجا که شکلات تلخ، لابلای انگشتانم خمیر شد و دستمال کاغذی، اسپاگتی، آن° حالِ واقعیِ من است.
من حرفی برای گفتن ندارم. همهاش باید در لحظه اتفاق بیفتد. دل اینگونه رفتار میکند. گفته بودم با تو از راه دل، در ارتباطم! بگذار از نگاهِ میزِ بغلی، ما ناشی باشیم. اصلا چه میشود آنقدر حرف کم داشته باشیم که تنها° خوردنیهایمان را بخوریم و لابلای آن، نگاههایی با هم ردوبدل کنیم و نیشخندی از سر ذوق بزنیم و آن خلا بِینمان را با هوایی تازه، پر کنیم.
من از انتظار° لذت میبرم و خوشحالم از انرژیای که از جایی جز اتاقم به سمتم در جریان است. من از دغدغه لذت میبرم و خوشحالم از تنها « یک » دغدغه. من خوشحالم از خوشحالم از فراموشی و خوشحالم از اینکه حواسم سمتت پرت شود و تو در ملاقاتمان، با خودت بیاوریاش!
چیزی نیستم. شکلی از خود ندارم. تازه درحال ساختن بنایی ساده هستم. نه مبلی، نه صندلیای، نه حتی فرشی برای نشستن؛ یک چهاردیواریِ بدون سقف که ستارهها، سرگرمیِ تنهاییهایم باشند تا روزی که بیایی و برای کلافگیهایم، بهانه دست و پا کنی: حرفی، کتابی، نوشتهای، چیزی!
من خیلی مسخرهام ؛)
من خیلی مسخرهام.