تو این لحظه، فکرِ خودکشی، چقدر گواراست برام!
باورتون بشه یا نه، حالم رو خوب کرد! شبیه رسیدن به یه آرزوی خواستنی، همهی وجودم رو گرم کرد! خوشحالم کرد. انگار که جواب کلی معمای حلنشدهی زندگیم، به یکباره جلوی چشمام نقش بست و تمامِ هستی، مُهرِ تایید رو بهش زد.
تو یه لحظه احساس کردم که دیگه نیازی نیست برای چیزی بجنگم. برای نداشتنِ هرچیزِ مهم یا الکی، خودخوری کنم.
برای یه لحظه، یه احساسِ سبکیِ خاصی بهم دست داد. قلبم با یه ریتمِِ منظم شروع به تپیدن کرد. نفسهام آروم گرفت. ذهنم ساکت شد و در نهایت، لبخند روی لبهام نشست. آره، به یه نقطه خیره شدم و کَنجِ لب بالا دادم.
سرمون خلوت بود، برای همون با یکی از کاسبهای محل که اتفاقا دوستمم هست، روی پلهی جلوی مغازه نشسته بودیم و از هزاران دلیلِ موجهی که میتونست حالمون رو بد کنه صحبت میکردیم. یعنی مشارکت میکردیم یجورایی؛ اون صحبت میکرد و من با حرکت سر تاییدش میکردم. دیگه اون آدمِ منفیبازِ سابق نبودم. کسی که نعشه میشد از قرار دادنِ خودش داخل جمعهای منفی. اظهارِ نظر درمورد هر داستانی که پشیزی اَزش سردرنمیاورد.
چند وقتی بود که از این کار دست کشیده بودم. نه اینکه به زندگی و لذت بردنه از اون، فکر کنم، نه. فقط دیگه نمیخواستم که اگه قراره فعلا زنده باشم و بین آدمها نفس بکشم، اونجوری زندگی کنم. شاید دیگه از نگاهِ ترحمآمیزِ مردم نسبت به خودم خوشم نمیومد. شاید از احساسِ خوددلسوزی متنفر شده بودم. نمیدونم، هرچی بود دیگه نمیخواستم اونطوری ادامه بدم؛ طوری که حتی از قرار دادنه خودم داخل اون جمعها خودداری میکردم. حتی اگه شرایطه دوروبرم بد بود و میشد که به خودم حقِ حالبدی رو بدم، سعی میکردم از اینکه خودم اولین جرقهی یه بحثِ تلخ باشم، پرهیز کنم. نهایتش این بود که حجمِ تلخیِ تلنبارشدهی درونم رو با موزیک و نوشتن، تو خلوته خودم حل و فصل میکردم. تهِ تهش، میومدم و با یه دوست که خیلی خیلی باهاش احساس راحتی میکردم، دردودل میکردم و...تمام.
همهی اینها رو چند مدتی ادامه دادم ولی نمیدونم چرا امشب برای اینکه خودم رو از اون گپ و گفتِ بد بیرون بکشم، تلاشی نکردم. انگاری یجورایی دوسداشتم که حالم رو بد کنم؛ شایدم بدتر! چون واقعا حالم خوب نبود. حرفهای منفی، انقدر ادامهدار شد که تهش رسید به فکرِ تمومکنندهی خودکشی. و اونجا بود که مغز و قلب و جسمم، مشترکاً به این نتیجه رسیدن که این، بهترین کاریِ که میشه کرد و من همین الانشم دارم بهش به عنوانِ بهترین و شاید تنها راهحل فکر میکنم و پشیمون نیستم اَزش.