با افتخار، دٓمدٓمیآم!
یک روز خوب، یک روز بد.
یک روز، تمام دنیا و محتویاتش را بدون استثنا، یکجا دوست دارم. فردایش از خودم هم بدم میآید.
یکروز دلم برای کسی تنگ میشود و فردا نمیخواهم قیافهاش را ببینم.
چیزی که امروز خوشحالم میکند، بعید است که تا روز بعد نیز دوام بیاورد.
به همین شکل، ناراحتیهایم هم عمر طولانی ندارند.
امیدهای امروزم، جوابگوی فردا نیستند.
امروز، اکنون پُرم از سوال اما فردا هیچکدامشان را به خاطر ندارم.
بیقرار میشوم، طوری که نفسم بالا نمیآید. فردا دلیلش را نمیدانم.
تمام اینها و خیلی چیزهای دیگر را هستم. گاهی هم با تمام وجود اَزشان بیزارم اما این را میدانم که همهاش خودمم و این من را سرپا نگه میدارد. یک من که با خودش رودربایستی ندارد. ایرادات و نقطهقوتهایش را تمام و کمال قبول میکند. کسی که درمقابل آینه، خودش را میبیند، نه جسمش را و اخیراً بسیار پیش آمده که این دو از یکدیگر راضی باشند و چه چیزی از این بهتر! مطعنم روزی میرسد که این فاصلههای بیزاری از خود، رفته رفته کمرنگتر میشوند و تصویرِ خودِ واقعیام شفافتر میشود. من چشمهای از آن روزها را دیده و لمس کردهام و به آمدنِ همیشگیشان ایمان دارم.