من خوبم!

« من نیز تشنه‌ام. باور کن! »

حاله دلم گرفته بود.

هوا خنک بود. از صبح، تابستون، یه روی دیگشو بهم نشون داد. هوای ابری، نمِ بارون، بادِ خنک و یه حس و حاله خوب که مال طبیعت بود؛ مال بیرون از من و من از درون مستعد به گرفتگی!

الان هم هوا با همون روال ادامه داره و منم مثه حالی که از صبح تا حالا داشتم، درگیره خودم بودم ولی الان خوبم. همون بهونه‌ها سرِ جاشونن، همون علیِ از صبح تا حالا زنده‌اس ولی یه گپِ چند دقیقه‌ای با خودم، تو خلوته خودم، باعث شد تا منم به حسه خوبه طبیعت ملحق بشم. نمیتونم به زبون بیارم که چیکار کردم و یا چی باعثش شد که اون کارو کنم ولی خوبم؛ انقدر که بهم زور داد تا بیام اینجا و بهتون اطلاع بدم که خوبم!