
مرد جوانی که با ولع، مشغول جویدن « جیگر » بود و من که برای صبحانه، خامهای تُرشیده همراه با نانِ چندشبمانده خورده بودم، ناخودآگاه پا در کفشِ حسادت کردم! چشمانم را ریز کردم و در شانههایش که از پشت میلرزید، چشم دوختم که بیهیچ دلیل موجهی، وارد فضای کنجکاوی شدم! از پشتسر شبیه به یکی از دوستانم بود. تا بهش برسم، چند نام را پشت هم، قطار کردم. این شد که حواسم را از قدمهایم برداشته به سوژهام دادم. نزدیک بود با درختِ توتِ روبروی کبابی شاخبهشاخ شوم! گردنم کمکم داشت با او زاویه میگرفت تا اینکه با دماغش، موازی شدم. آرنجِ دستِ چپش نوددرجه شده و انگشتانش، لقمه را به زور در دهانش هُل میدادند و در همین حین، دست راستش لقمهی بعدی را میپیچید.
پیادهرو آنقدر شلوغ نبود که این کار، در چشم باشد؛ یا شاید نیز بود اما آدمهای نُهِصبح، هنوز تعادل کافی برای ورود به کنجکاویهای ایندست از زمینیان را نداشتند؛ احتمالا من از سوراخِ ریزِ اَلَک، در رفته بودم!
هندزفری در گوشم، ریمیکسی از ترانهای به سبک رَپ از خوانندههای قدیمی را پخش میکرد و من چند دقیقهی قبل، ( ظاهرا ) داشتم به آن گوش میدادم اما در آن لحظه، صدای حاکمِ مغزم، « خانوم مارپل » بود؛ آن هم قدیمی بود! مجبور بودم که از لبخندِ ساختگیِ نشسته بر لبانم، مراقبت کنم؛ بههرحال، آدمهای روبرو و پشتسرم، بخشی از صحنهای بودند که برای آن بیست و چهار ساعتم انتخاب شده بودند؛ باید نقشم را طبیعی بازی میکردم! درحالیکه گردنم، هنوز مطیع مغزم بود و هر چند لحظه یکبار، در شیارِ کنجکاوی، گیر میکرد و در سوژه، خیره میماند!
در مسیر روبرویم، در حاشیهی پیادهرو، در حدفاصل بین دو شمشاد، برروی پلهای که با سنگفرشها به وجود آمده بود، دختربچهی ( تقریبا ) چهارسالهای، با صورت به سمت دست مادرش خم شده بود و خیلی جدی و برنامهریزی شده، زبانش را از دهانش بیرون آورده و بستنیِ روی قیف را لیس میزد! اخمِ روی صورتش، با احساسی که باید از آن تفریحِ خارقالعاده بهش دست میداد، هیچ تناسبی نداشت! زبانش که بعد از هر دور چرخیدن برروی بستنی، دور لبانش را تمیز میکرد، نوعی لذت و مسئولیتپذیری را بهم یادآور شد که باعث شد دستِ حواسم از دستهای مغزم جدا شده و در دست احساسم قرار گیرد.
چند قدم جلوتر، آبمیوه و بستنیفروشیِ شانار قرار داشت که بستنیقیفیِ چند شب گذشته را که با امیررضا ( برادرزادهام ) خورده بودیم، از او گرفته بودیم. بستنیِ دورَنگش ( خامه و کاکائو ) حرف ندارد! آن را که رد میکردم، مسجد امام حسین بود و بعد از آن، با پیچی ملایم، وارد ادامهی مسیرِ تقریباً صافم تا مغازه میشدم. ذهنم با چندپارههایی ناتمام، داشت میرفت که وارد داستانِ جدیدِ مغازه شود: یک مشتریِ پیرِ کمحوصله یا کودکی که احتمالا فردا تولدِ نه سالگیاش باشد و یا...