من تو را...

_من تورم را انداختم و تو صید شدی و به دستَـت آوردم.
_نوکِ قُلابم، به گوشه‌ی حواست گرفت و تو الان اینجـایی.
_با دنیایی زحمت، طُعمه ساختم و در تَله، هردویِـشان را پنهان کردم. تو تمایلِ شدیدی به شکل شدن داشتی و من اکنون تنها نیستم.
_می‌دویدم. دَست‌اَندازی سرِراهم سَـبز شد. ایستادم. تو را دیدم. تو همان دَست‌اَنداز بودی.
_خسته بودم و به دنبالِ راهی برای تفریح می‌گشتم. شَـخصی آمد و یک بادبِزَن دستم داد. او تو بودی که من را سَرِحال آوردی.
_در بیداری که تنهایی، کلافه‌ام کرده بود، به ناچار خوابیدم. اِتـفاقی از خوابِ تو سَردَرآوردم و سپس پا بیداری ارتباط برقرار کردم.
_نمی‌خندیدم. نمی‌دانم تو آن جـوکِ بی‌مزه را از کُجایت درآوردی و من روده‌بُر شدم.
_اِشتهایِ یک آدم، تنها با یک قاشقِ غذاخوری بوسه، بازِ باز می‌شود. عَجَـب دست‌پختی داری.
_یک آدم، هرقدر هم که سَرش شلوغ باشد، برای یک لحظه باـتوـبودن، همیشه وقت دارد. مَنـ‌یِکی که آن‌ها را قدر می‌دانم.
_تـو، آخرین ایستگاهی بودی که قلبم بعد از آن، دیگر تمایلی به ادامه‌ی سفر نداشت.

با این‌همه عَرضِ احترام، حال وقتش رسیده تا از راه برسی و قلبم را غافلگیر کنی. حوصله‌ی کلماتم در نبودت سررفته است.