من، تو، او

تو می‌گویی عاشقانه است و من می‌گویم نه، این عاقلانه است! « عاشقانه است » این را دوباره و با تاکید می‌گویی و من، بی‌توجه به تو، آن روزی را به یاد می‌آورم که با صدایی که از فشارِ تنهایی و نیاز، خدشه‌دار شده بود، با هر کلمه‌ای که در دسترسم بود، « بمان » را تحویلت می‌دادم و تو، آنجا جنس نیاز را تشخیص دادی و دست رد بر سینه‌ام زدی و گفتی دوستش داری؛ نمی‌شود که بین او و من، به من ( حتی ) فکر کنی! گویا مقداری از گذشته را فراموش کرده بودی: در اقرارت از غم او، من به عنوان شنونده، گفته بودم که این نامش نیاز است و تو سکوت کرده بودی. معادله، رو شده بود: تو به او نیازمند بودی و من به تو منتها با این تفاوت که جنسیت‌مان، این بین، کار را برای تو، قدری آسان و برای من سخت کرده بود: کمتر مردی در مقابل درخواست نیاز یک زن، مخالفتی از خود نشان می‌دهد و من و او مرد بودیم؛ من در یک طرف و او در طرف دیگر: خوش‌شانسی! به هر طریق، تو اکنون برایش شعر می‌گویی و من هنوز همان مردی هستم که بیشتر از ده سال است بلد نیست که به یک زن، درخواست رابطه بدهد و تنها دلخوشی‌اش این است که این ( به اصطلاح ) غم، محرکی‌ست برای نوشتنش؛ راهی به سوی هدفش: نویسندگی...