تا اومدم دهنم رو باز کنم، قبل از اینکه کلمه منعقد بشه، وسط حرفم دوید و گفت: « من هیچوقت برای خریدِ چیزی، قیمتش رو نمیپرسم. » و من همونطور که ساکت بودم، موندم و خیلی متمدنانه، فقط سکوت کردم، با چاشنی کوچکی از خنده.
بوی نان تازه و ابرهایی که از شدتِ ارغوانی، غروب را به سکوت واداشته بودند؛ غروبی که در قابِ چشمانم، درحال جان گرفتن بود. درنتیجه، یک جرعه از اکسیژنِ پشتِ سرنشینِ موتوری که حسن رانندهی آن بود، بلعیدم و گفتم: « حسن، چقدر هوا خوبه، نه! ماه رو نگاه... »
گفت: « علی دعا کن زودتر بره... این خوشحالکنندهترین خبریه که میتونم بشنوم! » و من تنها سکوت کرده بودم؛ بزرگترین حرفی که میتوانستم بزنم.
او میگفت: « هرکی من رو میدید میگفت: پاییز اومد و باز... اصلا دوسش ندارم... ولی من توی دلم برای یِکُم مهر، لحظهشماری میکردم! مگه میشه آدم این نارنجیِ خاص رو، این روزهای کوتاه رو...
من در دلم: « این هودی و سویشرت رو »
او: « ...دوسنداشته باشه؟ »
او فکر میکرد که عاشقترینست به پاییز اما نمیدانست عضو جدیدیست که تازه به تیم من اضافه شده و آخرین نفر نیست...