من اگه اینجوری با زندگی تا می‌کنم. من اگه مثل تو، اونقدر که باید، برای زندگی دوندگی نمی‌کنم. من اگه مثل تو، مثل بقیه، توی رفتارهام تعادل ندارم. من اگه دوقرون پول تو جیبم نیست. من اگه به جای اضافه‌کاری، هندزفری میزنم و میرم قدم زدن. من اگه خوشگزرونی رو به مصاحبت با آدم‌حسابی‌ها ترجیح میدم... این منم که شاید خلاف خیلی‌ها، دَری از زمین به جایی باز کرده که قوانین زندگی توش، جور دیگه‌ای تعریف شده: اندازه‌ی توانت برای خوشحالیت ارزش قائل شو: خوشحالیِ خودت، نه بقیه!
