امشب حینِ قدم زدن تو پارک ملت، یه درخواستی از یه جایی داشتم: یه جوره دیگه‌ای به محیط نگاه کنم.
با این زمزمه، درهای مغازه رو بستم و کفش‌هام رو به مقصدِ مشخص، پام کردم. پارک حسابی شلوغ بود. همه‌جوره آدم که مشغول هرکاری بودند، دیده می‌شدند و من سعی نکردم نگاهم رو از ( هیچ ) صحنه‌ای بِدُزدم. نیم‌ساعت، چهل دقیقه‌ای از خوش‌گذرونیم رد نمی‌شد که جمله‌هایی که مربوط به همین نوشته میشن، سراغم رو گرفتن؛. آهای آدما! من تنهام. با موهای فِرفِریم کِیف می‌کنم. از شلوار اِسلشِ دَم‌پا گِترَم لذت می‌برم؛ همینطور کتونی‌های جورابیِ ساق‌دارِم. من از تی‌شِرتی که با این لباس‌ها سِت کردم، حسابی خوشم میاد. من تنهام و دوسدارم گَشاد-گّشاد راه برم؛ جوری که هرکی دید بگه نگاه، الام خوابش می‌بره انقد خسته‌اس! من از عمد یه مسیرِ مشخص رو انتخاب نمی‌کنم: گاهی از حاشیه‌های سیمانیِ حوضچه و گاهی از مسیرِ سنگ‌فرش-شده‌ی اصلی و گاهی می‌زنم به دلِ شلوغی و بیشتر وقت‌هام از جاهای تاریک و خلوت! آهای آدما! من قبل از اینکه به این مهمونیِ ناخواسته دعوت بشم، کلی چیزای خوب از یه جایی درخواست کردم. من لذت خواستم. خواستم موزیک بهم بِچسبه. خواستم پوستم از سرمای مطبوعِ امشب، مورمور بشه! آهای! من لذت رو اینجوری برای خودم تعریف کردم: حالِ کسی رو برای خوب شدنِ حالِ خودم، خراب نکنم. من این حرکت‌های موزون و این تیپِ شُل و وِل رو برای جلب توجه نزدم! ولی مگه میشه همچین چیزایی از ذهنت نگذره وقتی اکثراً به همچین نیتی از خونه می‌زنن بیرون! خب منم یکی‌ام مثل باقی. ولی من امشب خواستم تا در حد توانم جوری دیگه از این قدم زدن‌های متداول استفاده کنم. من این‌رو از ته دلم خواستم! من خواستم تا بخشی از یه تصویرِ زیبا باشم؛ اگه لباس‌هام بانمک هستن و مدل موهام، نگاهِ هر بیننده‌ای رو به خودش جذب می‌کنه! من امشب خواستم تا بهترین تیپی که دلم می‌خواد رو بزنم؛ گوشی‌های هندزفریم رو داخل گوشم فرو کنم و نَرم-نَرمک راه بیفتم و برم تا ببینم به کجا می‌رسم. من امشب، آرامش رو به عنوانِ پس‌زمینه‌ای از تصویری که می‌تونه ظاهرش گول‌زننده و تکراری باشه، انتخاب کردم. تصمیم گرفتم تا فقط برای امروز، تلاشم رو بکنم و شده یه قدم، به سمتِ یه موجودِ دوسداشتنی-شدن بردارم، من با این نیتِ تازه‌وارد، سینه‌ام رو سِپر کردم و درحالیکه لبخند به لب‌هام دوخته شده بود، سرم رو انداخته بودم پایین و از محیط لذت می‌بردم. الحق و والانصاف هم خیلی بهم خوش گذشت!
آهای تویی که صدای کن رو اجابت کردی، راضیم ازت!
