میفهمم. تمیز میفهمم که لحظاتی با میل خودم، میزنم به دل دنیای توهم. میفهمم که دارم برای یکی مینویسم که نیست. بااینحال مینویسم هرچند بوی کسی دیگر را میدهد.
صدای شُرشُرِ آبنمای وسط استخرِ کوچک پارک را نمیخواهم از دست بدهم، همینطور نسیمِ جانداری که در بالادستِ درختان، سَرِ بازی بَرش داشته. انگار که بیخودی نبوده یکی از گوشیهای هندزفریام خراب شده. یک گوش در دستِ موسیقی بیکلام و دیگری در دستِ محیط.
وقتی به کسی زُل میزنم، میفهمم چِراست و بلافاصله میگویم عه، باز هم نشد دیدگاهم را عوض کنم، باز هم قضاوت، باز هم دَریدِگی... سختم است به خودم امید بدهم که « پسر خوشحال باش، هیچکی اینجوری با خودش رو نیست. این روزها همه... » ولی به نتیجهی کار که نگاه میکنم، ته دلم خالی میشود و علارغم میل باطنیِ تازهام، دلم میخواهد بروم تو و در را پشت خودم ببندم و زیر پتو، پناه بگیرم. زندگیام پر است از این چرخهها که عمرشان طولانی نیست اما حیف که خصوصیتشان، تکرار شدنهای مداومشان است و هربار فقط میخورند: روح، فکر، جسم، زمان را و... اثرشان را هرروز مقابل آینه میبینم...
دلم خواب روی چمن را میخواهد ولی نمیدانم چرا الان، تکیه بر صندلیِ نسبتا داغِ فلزی زدهام. بااینحال، الان کفشهایم را درآورده و جورابهایم را نیز کَندهام. به قول دوستم رضا، میخواهم به زمین وصل شوم. پیرمردی در اطراف من، مشغول پیادهرویست و ساعت، دو دقیقه مانده به نیمهشب است، الان شد یک دقیقه. در پاسخ همان نگهبان پارکِ معروفِ این نوشتههای اخیرم، پارک امن و امان است چون هوا خیلی گرم است و لابد درجهی اعتیادِ من بالاست که الان، اینجا را به لَمیدن مقابل کولر ترجیح دادهام!
جیرجیرکها دورهام کردهاند و نسیم، چند ثانیهای هست که نیست. گمانم نیازمندتر از من پیدا کرده! هنوز هم به چمنها وسوسه دارم. زیربغلهایم خیساند و کمرم هم از دیشب، همچنان قُلِنج کرده و گمانم لَم برایم از نوده درجه بهتر باشد اما حیف که با اینهمه فاصلهای که از خط اول گرفتهام، باز گمانم در همانجا زندگی میکنم.
دلم آدم میخواهد. نه اینکه کلمات، بد باشند ولی هر موجود زندهای، به همنوع خودش بیشتر نیازمند است گمانم. خب من هم آدمم، نه کلمه..