امروز وامم جور شد. شصت میلیون تومن، که شصت میلیون به توان شصت میلیون بار، روانم رو بهم ریخت. علنا بدوبیراه گفتن به بابام توی صندوق... غرولند برای ضامنهایی که با اکراه پای ضمانت من رو امضا کردن. بعد از هربار بدوبیراه، یقهی خودم رو میگرفتم و تلاش برای تکرار نکردن و باز... یه خلوتِ چند ثانیهای و آب سرد و شکلاتی، کُندُری چیزی و برگشت به میدان.
زرنگی و گرگ بازار بودن و آشنایی با انواع فنون کلاهبرداری، اون چیزی نبود که من رو سر جام بِنشونه. فهمیدم که من فقط باید کار خودم رو بکنم چراکه توی این بَلبَشوبازار، اتفاق افتادن اون نتیجهای که برنامهاش رو چیدی، احتمالِ ۱۰ به ۹۰. پس با هر میمیکی که بود، فقط انجام دادم...
خسته ام... بیشتر از این زورم نمیرسه