






دونفر داشتن گل و لایی که آسمونِ دیشب باعث و بانیش بود رو جارو میکشیدن و یکی با بیل، فرغون رو پر میکرد. یکی اینطرف رو به آفتاب نشسته و مشغول شمردن اسکناسهای ده هزار تومنیش بود. از اونطرف پل، جلوی مغازه، بعد از یک سری نظافتکاری، حین چشم چرخوندن و گشتن دنبال جایی، بهونهای برای خوشگزرونی، نگاهم بیاختیار، جذب سایههای گرمِ پارک ملت شد؛ زندگی رو اونجا لمس کردم!
همین یکی دو ساعت پیش بود که بعد از اقرار کسالتم به امین، نسبتِ بیست به هشتادِ بین موندن و رفتن به خونه ( و خواب و فیلم و... ) با کمال تعجب، موندن، به همهچی چربید و من با تصویرهایی از یه جایی، توی جایی دیگه موندم ( بنا به اجباری جدید ) و همونجا بود که صدایی گفت: « پاشو، پاشو برو روزنامه بردار و آینهها رو تمیز کن! خجالت هم خوب چیزیه... اون موها چیه اونجا؟ یالا جارو رو بردار! » چُرت، حالهی مخملیِ خواب، برای گره زدن من به هر شکلی از فرار، دستبردار نبود. برای چند لحظه چشمام رو بستم و همونطور که روی مبل، زانوهام رو بغل گرفته بودم، با کافئینی که اقلا شصت، هفتاد درصد از خونم رو غلیظ کرده بود، توی مسیر نتهای پیانوی برنارد کوخ_ remembering ، بندهای خواب رو میدیدم که شُل و سفت میشن اما تأییدیه از جایی که مسئول این کارها بود، صادر نمیشد و... این شد که خودم رو روبروی سطل آشغال دیدم.
منبع صدا، قطع نمیشد و راهبهراه، دستور صادر میکرد و من توی مسیرِ اطاعتی بیچونوچرا، فقط انجام میدادم: جاروکِشی داخل مغازه، جلوی در، حتی مغازهی بغلی؛ آینهها بعد از اون و بعد، تمیزکاری دکور و... به موازی با دستورِ موندن، صدای آشنا و جذابِ فرار، هی کسالتم رو به یادم میآورد: « مگه یادت رفته وقتی اومدی چقدر بیحال بودی؟ کوفتگی بدنت رو فراموش کردی؟ امین چی گفت؟ مگه پیشنهاد رفتن و استراحت و نوروبیون رو نداد؟ خب الان داری اینجا چکار میکنی... »
فرمانِ موندن، این مریضی رو باور نمیکرد؛ بوی فرار، همهی فضای درون و بیرونم رو پر کرده بود؛ طوری که حتی اگه بالای پنجاه درجهی سانتیگراد هم تب میداشتم، عمرا توسط اون، باور میشد، چه برسه به...
با کمال تعجب، نسبتِ رفتن به موندن، درحال رشد بود و از مرزِ نود به ده رد میشد؛ خودم رو اونجا احساس نمیکردم اما باید میموندم تا تاثیر این زندگی به روال جدید رو با چشمای خودم میدیدم. وایستادم و رفتم پارک؛ درست وسط ساعت کاری!