
من، خودم به جنس خاصی از غم، اجازهی ورود به قلبم رو دادم؛ پشیمون هم نیستم چراکه اون زمانی که برای انتخاب حال و هوای شاد و رنگی، زوری نداشتم، همین بود که من رو از آسیب، دور نگهداشت. همین حالا اگه تو درحال خوندن این نوشته باشی، با دهنکجی، دستت رو شُل میکنی تا بیخ گوشم رو داغ کنی و بگی: « اون پنج، شش سالِ جهنمی که رد کردی تکلیفشون چی میشه؟ آها، میخوای نقاب بزنی، مثل... اوکی، ادامه بده. » من این رو از نگاهت که روی زمین، دُودُو میکنه، میخونم؛ از صدای نفسهات که قصدش پرش افکار منه، بااینحال لبخند میزنم و ظرفِ کشمش رو به سمتت میسُرونم درحالی که به لیوان چایی اشاره میکنم، صدای ضبط رو یه شماره کم میکنم: « آسون نشو ای همسفر__ ویرون نشو ای دربهدر__ منو بگیر از همهمه__ منو به خلوتت ببر... » واژههای زیبا و البته کلیدی که از دهن اِبی بیرون میاد و به احساسات ما جهت میدن؛ احساساتی که محرک بحث ما هستن و ما هردومون این رو خوب میدونیم! پس بدون صاف کردن گَلوم، با همون تُن صدای قبلی ادامه میدم:
لازم بود که گاهی سرخورده باشم. بعضی وقتا باید حالم بد میبود؛ باید توسَری میخوردم و توی همون مسیرِ خاکستری، گوشهی اتاقم رو انتخاب میکردم. من توی برههای از زمان باید دستام رو روی سرم میگرفتم و اشک میریختم و با تلفیقی از سکوت و جیغ، سیگار پشت سیگار، زیرسیگاریم رو پر میکردم و گلایهها رو هم مَلاتِ بینشون! خودم رو میشناسم؛ اگه توی همچین شرایطی، طنابی، من رو به جایی محکم نَبسته بود، قطعا به کسی آسیب میزدم. اینجوری ( با وجود اون دردها ) لااقل تنها آسیبدیده، خودم بودم. الآن باز شاید بخندی و بگی: « عجب الگوی رفتاری سطحِیِکی تعریف کردی برامون؛ واقعا متشکرم ازت! » اینبار به احتمال زیاد، علنآ توی روم بهم میگی! شاید حق داشته باشی ولی هرکسی، جوری رشد میکنه و به چیزی که براش بهترینه، میرسه و... هرچند که اون روش برای من هم کمکم شکلش رو عوض کرد که البته باز هم شبیه به بقیه آدما نیست!
ولی چیزی که اکثر اوقات برای من صدق میکنه، همینه؛ غم، درد، همیشه افساری بوده به روحِ آسیبدیده و افکار سَرکِشم. همونطور که دوستم میگفت: « درد معیار رشده و رشد، لازمش شادیِ! » من از اینکه تحت تاثیر شرایط، تبدیل به یک همچین موجودی شدم، خوشحال نیستم، ناراحت هم نیستم؛ فقط تلاش میکنم قبول کنم که من موجود تأثیرپذیری هستم؛ تغییر برام سخته: سختتر از پاس کردن یه چک پونصد میلیون تومنی با دست خالی؛ همیشه طولانیترین مسیر رو به درستترین راه ترجیح میدم و همیشه هم تاوانش رو دادم و البته هر کاری ( چه خوب و چه بد ) تاوان داره. و زیباست؛ اینکه گاهی میتونم زودتر از افتادن اتفاقی، دردهای پشتسرش رو ببینم و توی بیشتر مواقع، دردِ شخصی رو به جبران خسارت از کسی که برای فرار از این درد، بهش زدم، ترجیح میدم و برای امیدواری تلاش میکنم: حالا هرچقدر هم حرفام کلیشهای! این باورِ همین الانِ منه!