کار من طراحی دکوراسیون داخلی است. طراحی و زیباسازی، علاقه‌ای بود که از دوران نوجوانی همیشه با من همراه بود. از تغییرات وسایل منزل پدری گرفته تا پیاده کردنِ ایده‌های شخصی در اتاق خوابم. اینکه تصویرِ درون ذهنم را در معرض نگاهم قرار دهم، بسیار لذت می‌بردم. البته طرفدار چندانی در اهالی خانه نداشتم و همیشه مورد انتقاد و سرزنش قرار می‌گرفتم زیرا اکثر طرح‌ها، با سلایق کهنه و مرسوم ایشان همخوانی نداشت. ولی این چیزی را در من عوض نکرد. ایده‌ها مدام در حال زاد و ولد بودند و من هم به عنوان موافق، هیچ سعی در توقف آنها را نگرفتم؛ دفترِ کاهی‌ام شاهد این اِدعاست! این شد که برای پوشاندنِ جامه‌ی عمل به آرزوهایم، قدم در رشته‌ی تحصیلی هنر گذاردم؛ آنهم با وجود مخالفت‌های شدید خانواده زیرا ایشان از من توقع دکتر یا مهندس شدن را داشتند؛ به قول آنها این روزها نان در این‌جور کارهاست؛ هنرمند همیشه هشت‌اش گرو نه‌اش است. ولی گوش من هیچ به حرف‌هایشان بدهکار نبود. مانند این بود که بخواهند فردا را از من بگیرند؛ مگر می‌شود؟ با هر زحمتی که بود، با هر واسطه و ریش گرو گذاشتنی که می‌شد، تصمیم خود را عملی کردم.
در مدرسه، همیشه یک قدم از اطرافیانم جلوتر بودم. همکلاسی‌هایم، مانند غلامانِ حلقه به گوشی بودند که تنها مطیع اَوامر استاد و عرایض کتاب‌ها بودند. هیچ جسارتی برای بیان ایده‌هایشان نداشتند؛ این را بی‌احترامی به علم و دور از ادب تَلقی می‌کردند. آنها بیشتر تمایل به استفاده از تجربیات دیگران و قوانین بودند؛ چیزی که به هیچ عنوان من را و درونم را ارضا نمی‌کرد. به عقیده‌ی من، انسان، خود خالق زندگیِ خود است. در غیر اینصورت با یک ربات هیچ تفاوتی نداریم؛ می‌شویم کپی‌هایی برابر با اصل. اصل، هرچقدر هم کامل و بدون نقص باشد، باز هم مربوط به خالق آن است؛ به مغزِ صاحب آن مربوط می‌شود. آدم، اگر قرارست به اشرف مخلوقات بودنش بِبالد، لزوماً باید پا را فرارتر از قوانین و محدودیت‌ها بگذارد و جرات فریاد زدنِ خودش را داشته باشد. اصلا اگر قرار بود همگی شبیه به هم باشیم که از همان ابتدا همه را یکدست و یک شکل آفریده می‌شدیم؛ این تنوع و تفاوت است که اصل بنیادین انسان را تشکیل می‌دهد.
هرطور که بود، مقطع متوسطه را پشت سر گذاردم و خود را برای قدم بعدی آماده کردم. مرحله‌ای که قرار بود من را به منِ واقعی‌ام شبیه‌تر کند. یک محیط بزرگتر، دنیایی برای پرورشِ آزادانه‌ی افکار و عقایدم و آن دانشگاه بود. تصور من از دانشگاه، جایی بود که شخص می‌تواند از محدودیت‌ها عبور کند و نظراتش را هرطور که باب میلش است بیان کند. با این تصورات، قطعا باید جای خوبی می‌بود برای منی که از فضای بسته‌ی مدرسه و شهر و خانوادهام رنج می‌کشیدم؛ آنجا دریا بود و من یک ماهیِ در انتظار امواج!
یادم رفت خود را معرفی کنم. نام من سَمیر است و اهل بوشهر هستم. در شهری کوچک و دور از هیاهو زندگی می‌کردم؛ تنها صدای آشنا و همیشگی، ترانه‌های آرامبخش دریا بود. اما این برای کسی که مسافر است و قصد خوسگذرانی را دارد، مجذوب کننده است. من هیچ میانه خوبی با اصطلاحاتِ شاعرانه‌ی ساحل و غروب دریا و خلوت‌های آخر شب نداشتم؛ دریای من در جای دیگری انتظارم را می‌کشید. دریای من، آنجا که در بَسترم فرو می‌رفتم و نگاهم را به امتدادِ پرتوهای ماه در شیشه‌ی پنجره گره می‌بستم، جان می‌گرفت. مترادفی از صدای امواج ساحل که تنها کورصدایی از آن به گوشم میرسید. باید پِی منبع صدا را می‌گرفتم. آن صدا هرچقدر هم ضعیف، اما انقدر قدرتمند بود که بای اَصوات در آن محو می‌شدند و این برای من جاذبه‌ای بود غیر قابل انکار.
تهران، برای من حکم ساحلی را داشت که به واسطه‌ی آن می‌توانستم قدم در دریای خواسته‌هایم بگذارم. وقتی خبر قبولی در تهران را به خانوادهام دادم، تنها برخوردی که از آنها شاهد بودم، سردی بود و سردی. انگار باید تنها بودن را می‌آموختم؛ مانند صخره‌ای که ضرباتِ سهمگین امواج را تحمل می‌کند زیرا او معشوقه‌اش و هر چه از ایشان دریافت کند خوشایند است؛ هرچند دردناک باشد. باید یاد می‌گرفتم که قرار نیست کسی توشه‌ی احساساتم را برای این سفرِ طول و دراز، پر کند؛ تنها شخصی که به این امر موظف بود، شخصِ خودم بودم و بس. پس روزهای آخر اقامتم در کنار خانواده را با لبخندهایی مصنوعی تاب آوردم. هزینه‌ی تحصیل در آن کلان‌شهر، شدیدا سنگین بود، آنهم برای یک بچه شهرستانی مانند من که هیچ حمایتی را از جانب هیچ شخصی نداشت. این شد که ترم اول را مرخصی گرفتم و دوشیفت چسبیدم به کار و پس‌انداز کردن پول. هنوز که هنوز است، هرگاه که یادم می‌آید در آن روزها برای تحقق آرزوهایم چه زحمتی را متحمل شدم، گونه‌ام سرخ می‌شود و چشمانم را می‌بندم... ماهیگیری، دَلالی در بازار، حمل بار و اثاثیه‌ی منزل و... تنها کاری که از آن شانه خالی کردم، دزدی بود.
تا بلاخره روز موعود رسید و من به تنهایی، چمدان سفر بستم و با چشمانی خیس، با قاب عکس دسته‌جمعیِ خانوادگی‌مان وداع کردم و سوار بر اتوبوس، با نگاهی خیره به دریا، از شهرم دور شدم. کسی که بر روی صندلی نشسته بود، تنها جسمی از من بود، خود، در سرزمینی دیگر به سر می‌بردم. جایی که همرنگِ آرزوهای شخصی‌ام بود. هیچکس نمی‌توانست خنده را از من بگیرد. کسی نبود که عقایدش را به من تحمیل کند. در آنجا درد بود، اشک بود، خستگی بود اما اینها در برابر عشقی که تمام‌قد در برابر نگاهم قد عَلم کرده بود، هیچ هم به حساب نمی‌آمد. تمامِ بیست و چند ساعتِ سفر را تماماً به خود فکر می‌کردم و به کارهایی که برای اقامت در تهران باید انجام میدادم. آدرس دانشگاه را مرور می‌کردم. مدارک تحصیلی را چک کرده و هزینه‌های ثبت‌نام و... بررسی می‌کردم.
با حجمی از بار و بندیل و سر و وضعی بهم ریخته، وارد مقصد و سپس دانشگاه شدم. حقیقتاً هم دریا بود؛ شلوغ، پر از سر و صدا و هیاهو. هر کس فرمی تهیه کرده و به دنبال مراحل ثبت‌نامش بود. قدم‌ها بود که به سنگ‌های کف راهروها کوبیده می‌شد و تَنه‌ها بود که بهم برخورد می‌کردند؛ فرم‌ها بود که نقش زمین می‌شد و صف‌های انتظار بودند که در حال قد کشیدن بودند. بعد خو گرفتن با محیط، بلاخره من هم به آنها پیوستم. با وجود خستگیِ سفر، با تمام انرژی، قدم به قدم اتاق‌های بسیاری را برای گرفتن امضاها پشت سر گذاردم و پس پروسه‌‌ای طولانی، موفق به اتمام کار شدم.
چیزی که بیشتر هر موضوعی ذهنم را درگیر خود کرده بود، خوابگاه بود. به دلیل همان یک ترم مرخصی، آسان نبود تا مسعولین را برای موافقت با حداقل یک ترم راضی کنم. هم‌اتاقی‌هایم، هرکدام اهل نقطه‌ای از کشور بودند؛ این برای من خوب بود. آدم، زبانِ هم‌کیشان خود را بهتر می‌فهمد تا زمانی که با شرایط و ضوابط آشنا شود و بتواند گلیم خود را از آب بیرون بکشد. یک هفته‌ی اول را زیاد با کسی دَم‌خور نمی‌شدم؛ بیشتر در زمان استراحت دور هم جمع می‌شدیم. کلاس‌ها را مرتب شرکت می‌کردم. در روزهایی که کلاس نداشتم، در خیابان‌ها می‌چرخیدم و گاهاً به اطلاعیه‌هایی که برای جذب کارگرهای نیمه‌وقت، از در و دیوار آویزان بود، نگاهی می‌انداختم. گمانِ نزدیکی به من یادآور می‌شد که باید دورادور به فکر یک کار هم باشم زیرا خواه یا ناخواه، پس‌اندازم ته می‌کشید. اما این اذیتم نمی‌کرد زیرا که از قبل آماده‌ی آن بودم. برعکس، خیلی هم جذاب بود. اینکه بتوانم خود را بخشی از اجتماعی که در آن قرار گرفته‌ام بدانم. بلاخره آنجا محیطی بود که باید مدتی را در آن زندگی می‌کردم و بهتر بود که به جای کلنجارهای بی‌مورد، با آن کنار می‌آمدم؛ آنهم با لذت.
کلاس‌ها کم کم رنگ و بوی دیگری به خود گرفت و از آن حالت تفریح و خوشگزرانی درآمد. بحث‌ها تخصصی‌تر می‌شد. باید اوقات بیشتری را صرف مطالعه می‌کردم. اکثر زمانم را در محیط دانشگاه می‌گذراندم. رابطه و مُراوده‌های درسی با همکلاسی‌هایم بیشتر می‌شد. به مرور سر و وضعم شبیه به یک دانشجوی واقعی شده بود؛ موهایی ژولیده، لباس‌های نامرتب و اُتو نکشیده، اکثر اوقات هم گرسنه و چشم‌ها خابالود. با این اوصاف، از شرایط لذت می‌بردم زیرا همان چیزی بود که خود می‌خواستم؛ مراحلی بود که باید پشت سر می‌گذاردم تا به هدفی که در سر می‌پروراندم نزدیک شوم.
کتابخانه و فضای سبز، تبدیل به پاتوق‌های وقت‌گذرانی‌های من شده بود. همیشه یک عدد تخته‌ی طراحی و قلم، من را همراهی می‌کردند. گوشه و کنار جُزواتم پر شده بود از نقش و نگارهایی بامنظور و بی‌منظور. آن یک نفری که استاد را سوال‌پیچ می‌کرد، همیشه شخصِ خودم بودم. همیشه حرفی برای گفتن داشتم. ایده‌های من، علامت سوال‌های فراوانی را در فکر و احساس همکلاسی‌هایم می‌ساخت. از طرح‌ها و تصوراتم، آنقدر با جزئیات صحبت می‌کردم که انگار از دنیایی دیگر نزد آنها آمده بودم و از دیده‌ها و شنیده‌هایم برایشان صحبت می‌کردم. همین‌ها به جاذبه‌هایی تبدیل شده بود اطرافیان را به سمتم می‌کشید. هیچوقت از توضیح خسته نمی‌شدم. با دقت به نظرات آنها گوش میدادم و در اصلاح ایرادات‌شان، حمایت‌شان می‌کردم. دنیای من در حال شکل‌گیری بود؛ خود به تنهایی، خشت به خشت آن را بنا می‌کردم و خسته نمی‌شدم.
ترم اول رو به پایان بود و یک دغدغه‌ی قدیمی در حال خودنمایی بود؛ آن مسئله‌ی مهم محل سکونت بود زیرا دانشگاه، بیشتر از یک ترم قادر به تامین این مورد نبود. وقت آن رسیده بود تا جدی‌تر به موضوع کار فکر کنم؛ پس‌اندازهایم رو به پایان بود. راه حل، یک کار پاره‌وقت بود. این شد که ساعت‌های فراغتم را مشغول رسیدگی به این موضوع شدم. از تِریای دانشگاه گرفته تا رستوران‌ها و اغذیه فروشی‌ها و هر جایی که به ذهنم خطور می‌کرد را زیر پا گذاشتم. تا بلاخره موفق شدم در یک رستوران به عنوان نظافت‌چی و ظرف‌شوی، مشغول به کار بشوم. ساعت کاری‌‌اش قدری اذیت کننده بود اما همین که با درس و دانشگاهم تداخلی نداشت، خوب بود. قرار شد تا در ساعت هفت در آنجا حاضر شوم و به مدت پنج ساعت انجام وظیفه کنم.
پیدا کردن خانه، مسئله‌ی بعدی بود. جایی که هم به دانشگاه نزدیک باشد و هم اینکه با درآمد من همخوانی داشته باشد. کار آسانی نبود. برای من که در آن شهر غریبه بودم، زحمت بسیاری را می‌طلبید. در کنار و گوشه، موضوع را با دوستانم در میان می‌گذاردم و خود نیز در کنار آن به جستجو می‌پرداختم. ولی متاسفانه تلاش‌هایم با نتیجه‌ی مطلوبی مواجه نمی‌شد زیرا یافتن خانه‌ای با یک چنین مشخصات، امری تقریبا غیر ممکن بود. اکثر مواردی که به من پیشنهاد می‌شد دور از دانشگاه قرار داشت و اینگونه هزینه‌ی رفت و آمد به لیست خرجی افزوده می‌شد. ولی چاره نبود، باید به هر نحوی که بود هرچه سریعتر اقدام می‌کردم. نهایتاً مجبور می‌شدم تا زمان از استرحتم کم کنم و زودتر راهی دانشگاه بشوم. چالش‌های جذابی بود. اینها تماماً باعث می‌شدند تا به هدفم پایبند‌تر باشم و محکم‌تر به مسیرم ادامه دهم.
بعد از صرف تقریبا دو هفته پیگیری مداوم، این گزینه را نیز با موفقیت به انجام رساندم. مکانی که قرار بود در آن ساکن شوم، در زیرزمین یک ساختمان قدیمی قرار داشت که از اکثر امکانات رفاهی محروم بود. یک اتاق دو در سه متر که آثار نَم و خرابی سقف و دیوارها، از جمله‌ی ویژگی‌های آن به شمار می‌آمد. قرار بود که تک و تنها، به همراه یک مرد و زن سالخورد که در طبقه‌ی بالا ساکن بودند، در آنجا زندگی کنم. امکان این هم بود که به همراه چند نفر دیگر از دوستانم، یک مکان مناسب‌تر را اجاره کنم اما تنهایی را ترجیح میدادم. فکر اینکه خود، مسئول تمام وظایفم بودم، حسی وصف نشدنی را در من القا می‌کرد. نوعی غرور که مانند اهرمی قدرتمند، من را به جلو هل می‌داد. همین‌ها باعث می‌شد تا زودتر از موعد با محیط اُخت بشوم.
چیزی به امتحانات پایان ترم باقی نمانده بود. لازم بود تا وقت بیشتری را صرف مطالعه کنم. خستگیِ کار، مانع تمرکز حواسم می‌شد؛ توقع نمرات بالا را نداشتم. تنها باید خود را به حد نِصاب می‌رساندم و این برای منی که عاشق رشته‌ی تحصیلی‌ام بودم، کار سختی نبود. بیشترِ مطالب را در همان سر کلاس متوجه می‌شدم و نیازی به استرس برای نتیجه‌ی دلخواه نبود. دستی نامرئی، حواسش به من بود و من نمی‌دانستم این موهبت را چه نامگذاری کنم.
آدم پرحرفی نبودم و همین باعث می‌شد تا در محل کار نیز رضایت کارفرما و همکارانم را جلب کنم. به نحوی، همین شهرستانی بودنم، دید آنها را به من تغییر می‌داد که به چشم یک آدم زحمت‌کش به من نگاه بکنند. این حاشیه‌ی اطمینان، برایم خوب بود؛ من به آن شغل احتیاج داشتم. همین که وعده‌ی غذایی شامم نیز در آنجا تامین می‌شد، مایه‌ی دلخوشی من بود. زیرا تنها چیزی که همراه با خود به آن خانه برده بودم، چند دست لباس بود و مشتی کتاب و خرت و پرت دانشگاهی. تمام وسایل رفاهی من، یک موکت زهوار در رفته و لحاف و تشکی بود که آن را نیز از صدقه سریِ صاحبخانه به در اختیارم قرار گرفته بود. از چیزی به عنوان وسایل پخت و پز و یخچال و... محروم بودم. لطف تیشتن بود که در اجاره‌ی ماهیانه سختگیری نمی‌کردند؛ حتی ماه اول را نیز خود، قبض‌های آب و برق من را پرداخت کردند زیرا من را همانند پسر نداشته‌ی خود دوست داشتند؛ هرچند من هم صبح را از خانه بیرون می‌زدم و شب، تنها برای استراحت به آنجا بازمی‌گشتم.
زمان می‌گذشت و من با آدم‌ها و شرایط جدیدی آشنا می‌شدم. قرار نبود همه‌چیز مطابق میل من پیش برود؛ من هم در آن سختگیری نمی‌کردم. تنها چیزی برایم اهمیت داشت این بود که به هدفی که بابت آن، اینهمه سختی را بر دوش می‌کشیدم، برسم. انتقاد‌های زیادی می‌شنیدم. مخالفت‌های بسیاری را با نظریات و ایده‌هایم مشاهده می‌کردم ولی چیزی که بود من قادر نبودم چیزی را تغییر دهم. من نمی‌توانستم و مهم‌تر از آن، نمی‌خواستم تاثیری بر اجتماع اطرافم بگذارم؛ تنها چیزی که باید تحت اختیار من می‌ماند، افکار و احساسات شخصی خودم بود. زیرا از کودکی آموخته بودم که قرار نیست کسی از آرزوها و موردِ علاقه‌هایم حمایت کند یا مُهر تاییدی بر عقایدم بزند. متفاوت بودن و متفاوت عمل کردن، از خصوصیات من بود و در این برهه، تفاوت برایم اینگونه معنا می‌شد که سَرم در لاک خود باشد و بگذارم دیگران هرآنچه می‌خواهند بکنند و بگویند؛ مهم این بود که من از مسیر مورد نظرم خارج نشوم. همین.
شرایط تغییر کرد و به مرور با شناخته شدن در محیط دانشگاه به عنوان یک دانشجوی برجسته، درآمد، از طریق دیگری وارد زندگی من شد. دیگر نیازی نبود تا آن شغل طاقت‌فرسای سابق را ادامه دهم. پروژه‌های دانشجویی قبول می‌کردم. در موسسه‌های آموزشی، تَدریس قبول می‌کردم. به نحوی که تخصصی که در چند قدمیِ کسب آن بودم، کم کم آن روی مادیِ خود را به من نشان می‌داد. با آن خانه‌ی قدیمی که شب‌های زیادی را در آن به سقف تاریکش خیره می‌شدم، خداحافظی کردم و در محلی مناسب‌تر ساکن شدم. همین تجربه‌های کوچک و کوتاه‌مدت، به همراه تخصص، من را برای رسیدن به مدنظرم پخته‌تر می‌کرد.
از صحبت‌هایم تا به اینجای کار، شاید اینگونه برداشت شود که آدمی دل‌سنگ بودم (و شاید هستم) که خانواده و شهر و دیار خود را، دریا را فراموش کرده است اما اینطور نبود. دلتنگی، مانند یک سایه، همیشه من را دنبال می‌کرد. راه گریزی از آن وجود نداشت. شب‌ها که سر بر بالشت می‌گذاشتم، در پس‌زمینه‌ای از صدای امواج دریا، افکار و احساسات کودکانه و ارضا نشده‌ای بودند که به وجودم حمله‌ور می‌شدند. سعی در بی‌تفاوتی نسبت به آنها بی‌نتیجه بود و در عوض به اشک‌ها اجازه میدادم تا گونه‌ام را آبیاری کنند. من به آن به چشمِ پشتوانه‌ای نگاه می‌کردم که من را به جایی وصل می‌کردند و به جای سرزنش از تصمیمی که گرفته بودم، سعی می‌کردم تا به بهترین شکل، پاسخ این فاصله و غم را بدهم. هر کس سرنوشتی دارد و برای رسیدن به آن مسیر خاص خودش را طی می‌کند و این مسیر همیشه پر از اتفاقاتی‌ست که همیشه باب میل نیست. شاید سرنوشت من نیز همین دوری و فشارهای فکری بود تا خود را مَحک بزنم و ببینم چقدر برای آرزوهایم ارزش قائلم. در تمام آن روزهای پر از نَوسان، تنها دلخوش‌ام این بود که در مسیرِ درستی قدم گذارده باشم!
فارق‌التحصیلی در پبش رویم قرار داشت و وقت آن رسیده بود تا قدم‌های نهایی را برای تحقق بخشیدن به رویای کودکی‌ام بردارم. با توجه به رِزومه‌ی درخشان دانشگاهی که داشتم، پیشنهادهای کاریِ قابل توجهی از جانب استادها و کننده‌های این کار دریافت می‌کردم اما هدف من بزرگتر از این موقعیت‌های به ظاهر عالی بود. زیر سلطه‌ی کسی بودن، برای من واژه‌ای تعریف نشده بود؛ محدودیتی بود که من را از سقف آرزوهایم دور نگاه می‌داشت. پس در دل ترس‌ها زده و با تمام وجود، استقلال را فریاد زدم. بودند کسانی که از هم‌مسیر بودن با من لذت ببرند. اینگونه شد که به همراه چند تن از هم‌رشته‌های‌های خود قصد تاسیس یک شرکت و شروع به کار، به صورت کاملا مستقل را کردیم.
اگر بگویم آسان بود، لاف زدم. اما من با دَوندگی خو گرفته بودم. اینکه برای به کُرسی نشاندن عقایدم، خود را به آب و آتش بزنم، به جذاب‌ترین امور زندگی‌ام مبدل شده بود. از بَخت خوشم، یکی از اعضای تیم کاری‌مان، اصطلاحِ بچه‌پولدار را با خود یدک می‌کشید. برای شروع یک کار، چه چیزی بیشتر از سرمایه‌ی اولیه می‌تواند به پیشرفت آن کمک کند؟ به لطف حمایت‌های مالیِ پدر محترم ایشان، دیری نَپایید که کلیدِ شرکت خصوصی‌مان را دسته‌کلیدمان یافتیم. بازاریابی و جذب مشتری، قدم بعدی بود. این شد که کیف به دست، راهیِ کوچه و بازار شدیم. از طراحیِ یک وِب‌سایت تخصصی هم برای رشد سریعتر کمک گرفتیم.
چه روزهایی بود! صبح‌ها، همگی در شرکت دور هم جمع می‌شدیم و در حین صرف صبحانه‌ی دوستانه، از برنامه‌ی روزانه صحبت می‌کردیم. طرح‌ها و ایده‌های‌مان را با هم در میان می‌گذاردیم. تا می‌توانستیم روحیه‌ی‌مان را بالا نگاه می‌داشتیم؛ فضای انجا را همیشه خنده و شوخی پر کرده بود. کسی رئیس نبود؛ همگی، تعدادی دوست بودیم که برای نشان دادنِ صلاحیت خود به اجتماعی که جوانی و بی‌تجربگی را ضعف می‌دانستند، هرکاری از دستمان برمی‌آمد انجام می‌دادیم. نداشتنِ حتی یک مشتری در چند ماهِ اول کاری، باعث نشد تا دست به کارهای پیش پا افتاده بزنیم. بودند کسانی که برای طراحی دکور مغازه یا امثالهم به ما پیشنهاد کار بدهند اما هدف ما بزرگتر از این وقت تلف کردن‌ها بود. ما اسمش را غروز یا خودبزرگ‌بینی نمی‌گذاشتیم؛ هدف ما بزرگ بود و باید شروع کارمان را گزینه‌ی مطرحی آغاز می‌کردیم؛ پس ثبر پیسه کردیم و به تلاش‌مان ادامه دادیم.
خستگی بود. گاهاً ناامیدی بود؛ بیقراری هم بود اما همیشه یک نفر وجود داست تا با کلام قدرتمندش، انرژیِ تحلیل رفته در وجودمان زنده کند. به جرات می‌توانم بگویم، یک به یکِ اعضا، دست‌چین شده‌هایی بودیم که از ابتدا قرار بود در نقطه‌ای مشخص به یکدیگر برسیم. هر کس، ضعف دیگری را می‌پوشاند.
گذشت و بلاخره آن روزی که باید میرسید، رسید؛ طراحی داخلی یک واحد تجاری واقع در یک برج مطرح و بِنام شهر. پروژه‌ای که می‌توانست سکوی پرتابی باشد به سمت آینده‌ای روشن. پیشنهاد کاری را در وب‌سایت دریافت کردیم. مالک آن، شخصی بود که دنبال ایده‌های جدید می‌گشت و اعتقاد شدیدی به نیروهای تازه‌نفس داشت. چه چیزی از این بهتر! وقت آن رسیده بود تا خود را نشان دهیم. از هر ابزاری که در اختیار داشتیم برای بالا بردن کیفیت استفاده کردیم. شب‌ها و روزهای بسیاری بدون ذره‌ای استراحت، در شرکت مشغول کار بودیم. تنها چیزی که مشترکاً در برابر نگاه تک تک‌مان قد علم کرده بود، کسب رضایتِ اولین مشتری‌مان بود. خستگی معنایی نداشت. وعده‌های غذابی، به نان خالی و در بهترین شرایط، به نیمرو تَنزل پیدا کرده بود. همانجا محل استراحت‌مان نیز بود؛ صندلی و میز، به گرم و نرم‌ترین رختخواب‌ها تغییر شکل داده بودند. تمام ایده‌ها و نظراتمان را برای رفع حتی جزئی‌ترین ایرادات، با یکدیگر در میدن می‌گذاشتیم. پیشرفتِ کار را ساعت به ساعت به وضوح متوجه می‌شدیم. انقدر سرعت عمل به خرج دادیم که یک هفته زودتر از موعد مقرر، پروژه آماده‌ی تحویل شد. جای هیچگونه انتقادی را برای مشتری باقی نگذاشتیم.
با تایید آن توسط ایشان، اولین موفقیت کاری را جشن گرفتیم. از آن روز به بعد بود که روال کاری‌مان تغییر کرد. سفارش‌های ایده‌آلی بود که از هر طرف روانه‌ی شرکت‌مان می‌شد. کمتر از آنهم توقع نمی‌رفت. آن‌همه تلاش و شب نخوابیدن‌ها، باید همین ثمره را هم در پیش می‌داشت. با پیشرفت کار، شرکت را توسعه دادیم. نیروها افزایش پیدا کرد. سِمت‌ها مشخص شد و هرکدام‌مان در پُستی مشخص مشغول به کار شدیم. این نزدیک‌ترین حالت به آن هدفی بود که همیشه خواب آن را می‌دیدم. قلبم با آرامشی توام با هیجان، در سینه‌ام می‌تپید و به قدم‌هایم نیرو برای ادامه‌ی راه را می‌داد.
