اتاقکی فلزیِ زَنگار بسته، جدامانده از شلوغی، در سکوت، زمان را در دل خود حفظ کرده است. سال‌هاست که کسی به او سر نزده. از ابتدا اینگونه نبود. او روزهایی را تجربه کرده بود که سایه‌های آدم‌ها، مدام از سر و کولَش بالا می‌رفتند. گوش‌هایش پر بود از سر و صدا. چشمانش از رمق افتاده بودند بس که در نوری خیره کننده زل زده بود. در آن روزها، حالش خوب بود. کسانی بودند که تنهایی را از وجودش می‌ربودند. وقت و بی‌وقت به او سر می‌زدند؛ جویای احوالش می‌شدند؛ گاهاً دستی بر سر و گوشش می‌کشیدند، نوازشش می‌کردند و با لبخند‌های دلنشین‌شان، غم را از دلش می‌شستند. از آن روزها، مدت‌هاست که می‌گذرد و او به لطف تکنولوژی، دوباره در لاک تنهایی‌های خویش فرو رفته است. بی‌یار، بی‌همدم، در کنجی از یک فضای سبز، با پرندگان و حشرات موذی خلوت کرده است اما هنوز هم در کنجِ سینه‌اش، به یاد گذشته‌های زیبایی که داشت، قلب‌ِ مچاله شده‌ای را احساس می‌کند و حجم سنگینِ دلتنگی‌هایش را با باران تقسیم می‌کند. باران، همان رفیقِ شَفیقی که از ابتدا بود؛ در شلوغی زینت‌بخشِ خاطراتش بود و اکنون با هر تجمع ابرهای پاره پاره، با یک موسیقی ملایم، لحظات فراموش شده را به او یادآوری می‌کند.
مدت‌هاست که لبخند را از یاد برده. دیگر کسی تمایلی به نزدیکی با وی را ندارد اما او همچنان که سابق بر این بود، استوار در جای خودش باقی مانده است. راستی، چرا تصمیم به رفتن نمی‌گیرد؟ چرا دل نمی‌کند از خاطراتی که مانند خوره بر جانش افتاده‌اند؟ چرا نمی‌میرد؟ چه چیزی او را در اینجا نگاه داشته است؛ دلتنگی؟ ترس؟ یا شاید هم عشق؟ نکند عاشق است!؟ آخر مگر حجمی از آهن و فلز، عشق سرش می‌شود؟ اگر این حَدسیات غلط نباشد، چه بر حال و روزش می‌آید؟ نکند منتظر است؟ نکند کسی، روزی، عهدی با وی بسته و او را بر سر قرار جا گذاشته است؟ تا کی باید این شرایط را تحمل کند؛ اصلا خودش می‌داند؟ نگاهم که چهره‌ی شکست خوردهاش می‌افتد، دلم برایش می‌سوزد. کاش قدرت آنرا داشتم که قدم پیش بگذارم و به اندازه‌ی نوشیدنِ یک لیوان چایی، پای درد دل‌هایش بنشینم؛ شاید قدری سبک شد. کسی چه می‌داند، شاید این بزرگترین آرزویش باشد. شاید نیازش تنها یک توجه کوتاه باشد؛ هرچند هم سرد و گذرا؛ شاید تسکینی باشد بر دردِ بی‌درمانش.
همین دیروز بود که اتفاقی از برابرش عبور کردم. زمانی که آخرین کام‌ها را از سیگار می‌گرفتم، نگاهم با پیکر بی‌جانش برخورد کرد. جاذبه‌ی غریبی، قدم‌هایم را به سمت او می‌کشاند. این را می‌دانستم که حرفی برای گفتن دارد؛ او هیچوقت در پنهان‌کاری مهارت نداشت، درخواستِ گُنگ‌اش را به وضوح متوجه می‌شدم؛ حرف‌های نگفته‌اش را. اما چه چیزی را می‌خواست با من در میان بگذارد که قبل‌ترها از آن مُمانعت می‌کرد! مسیرم را به سمتِ کوچه‌ی تنگ و تاریکی که به او ختم می‌شد، تغییر دادم. او بود که درد داشت اما این من بودم که از نزدیکی با وی تردید داشتم. قدم‌ها را به شماره انداختم. چیزی به غروب نمانده بود. چراغ‌های برقِ نیمه‌‌جانی که قبل‌ترها مایه‌ی مُباهاتِ ایشان بودند، به حالِ بدِ او دچار شده و مصمم بودند تا آن حالت را به من نیز منتقل کنند. لحظه‌ای مکث کردم. دست‌ها را در جیب لباس گرمم فرو کردم. کمر صاف کردم و با چند نفس عمیقِ خَش‌دار، اطمینان را صدا زدم و محکم به سمتش راهی شدم.
در چند قدمیِ وی ایستادم. تصویر آسمانِ شب را، منظره‌ی پشت‌سرم با صندلی‌های متروکه را، در شیشه‌های ترک خوردهاش تماشا کردم. در آن محدوده به جز رُفتگری که سَرش گرمِِ جارو کردن خودش بود، کسی حضور نداشت. بوی تندِ خاک، شامه‌ام را پر کرده بود. شبیه به کسی که در انتظاری طولانی، از بدقولیِ طرف مقابلش گِله می‌کند، مطمئن نبودم که واقعا می‌خواهم تا لحظه‌ای دیگر را هم صبر کنم یا نه. او همچنان در سکوت پافشاری می‌کرد. تنها تصویری که در مسیر نگاهم قرار داشت، شخصِ خود او بود و با لب‌هایی بسته وی را در تصمیم‌اش همراهی می‌کردم. درونم اما خاموش نبود. صدایم برای سایر موجودات زنده قابل شنیدن نبود. آیا او هم در لیست موجودات زنده قرار داشت یا... متوجه حرف‌هایم می‌شد؟ می‌دانست که خود را به چه منظوری به او رسانیده‌ام؟ قطعا مرا می‌شناخت. با نگاهم آشنا بود. من نیز همانند او، غریبه‌ای بودم در میان همنوعان خویش که مدت‌ها بود از میان‌شان سفر کرده بود. منتظر چه عکس‌العملی از جانب من بود تا قفل سکوتش را بشکند؟
نفس‌هایم آرام گرفته بود. کفِ پاهایم با آسفالت خو گرفته بود. خون در بدنم از جریان افتاده بود؛ گویا قلبم در جایی دیگر می‌تپید. دیواری نامرئی، بین من و او فاصله انداخته بود و اجازه نمی‌داد تا ذره‌ای دیگر به سمتش گام بردارم. واقعا چرا آنجا بودم؟ دست‌های او بود که اجازه‌ی رفتن را به من نمی‌داد؛ نمی‌گذاشت تا بروم. حرف هم نمی‌زد. این چه بازی‌ای بود که مرا به آن دعوت کرده بود. می‌خواست چه چیزی را به من ثابت کند؟ که آهن‌پاره‌ها هم جان دارند یا می‌خواست... نکند می‌خواست قدری از زجری را که تا به این مدت متحمل شده بود، با من به اشتراک بگذارد! نکند خسته شده بود؟
با زنگ‌های پیاپیِ تلفن همراهم، به خود آمدم و قدم از دنیای مرموزِ او بیرون گذاردم. انگار که بار سنگینی از دوشم برداشته شده بود. انگار که به دنیای زنده‌ها بازگشته بودم! بدنم از حرارتی به شدت ناشناخته، گرم شد. لَرز عجیبی سرتاسر وجودم را فرا گرفته بود. به خود جرات دادم برگردم. برگشتم و پشت به ایشان، با شدتی هرچه تمام‌تر، فاصله‌ام را با او زیاد کردم. جاذبه‌اش کمتر شده اما اثراتش هنوز در پیکرم بر جای مانده بود. مسیر نگاهم، منظره‌ی روبرو بود اما تمامِ حواسم در نقطه‌ی قبلی باقی مانده بود. سال‌ها تنهایی و چله‌نشینی، عجب قدرتی به او بخشیده بود؛ می‌توانست تا بینهایتِ وجودِ هر شخصی نفوذ کند و وی را به تسخیر خود درآورد. لابد زبانِ او، با سایر کسانی که می‌شناختم تفاوت داشت و از الفبای بخصوصی برای بیان منظورش استفاده می‌کرد. نکند به مقصود خود رسیده و هر آنچه می‌خواست را به من فهمانده بود!
در گیر و دادِ این فرضیه‌های بی سر و ته، آنقدر از او دور شده بودم که دیگر در پشت سرم حضور نداشت اما همچنان توانِ برگشتن و عرض اندام در برابر قدرت بی حد و حَصرش را نداشتم! صدای بوق ماشین‌ها، به من گوشزد می‌کردند که خیابان را در پیش دارم. حاشیه‌ی خیابان ایستادم و دست تکان دادم. در اولین ماشینی که در مقابلم ترمز زد سوار شدم و بر تصمیمم در فاصله گرفتن، پافشاری کردم. پریشانی، به وضوح در چهره‌ام نمایان بود؛ این را از نگاه‌های مشکوک راننده‌ی تاکسی متوجه شدم. سَرم را با بازی‌ای که به تازگی نصب کرده بودم، گرم کردم تا بلکه با موفقیت بتوانم خود را با محیطِ آدم‌ها وِفق بدهم. سر راه، قدری برای منزل خرید کردم و فضای سنگین تاکسی را به مقصد منزل ترک کردم.
کلید در قفل درب چرخید و بلاخره موفق شدم تا اتفاقاتِ چند دقیقه‌ی پیش را در پشت آن بر زمین بگذارم. سبکی را احساس کردم. پله‌ها را با آرامش بالا می‌رفتم. گمان می‌کردم حالم روبراه است و چیزی اذیتم نمی‌کند؛ حداقل آنجا این حس را شنیدم!
