میخواستم ادایِ این آدمهای کتابخون رو در بیارم؛ همونهایی که یه کتاب رو دوره میکنن و بعد با یه هنرِ مادرزادی که انگار خاصِ خودِ اون شخص باشه، گزیدهای از برداشتهای خودشون رو در معرضِ نگاهِ خواننده میگذارن. بیانصافی یا باانصافی توی نقل قول کردن هم، گردنِ خودشون. چون میتونن هُنرشون رو طوری به رخ بِکِشن که منِ خواننده هرگز سراغ اون کتاب نرم یا برعکس، یک دل نه صد دل مجذوبِ خوندنش بشم.
چه حاشیهای رفتم من _گویا دلِ پُری از این جنابها دارم _ اصلِ حرفم چیزِ دیگهای بود؛ اینکه من همین الان کتابی رو خوندم که حیفم اومد به شما معرفی نکنم. فقط بالاغیرتاً دلیلِ انتخابِ من رو قضاوت نکنید؛ از نظرِ من قشنگ بود! امیدوارم براتون سرگرمیِ خوبی باشه، اونجا که کنارِ بخاری لَم دادین و منتظرِ خواب هستین!
پرحرفی نکنم. انتخابِ من، این بود:
« اما عشق، علم دیگری بود که قانون اول آن، شکست ( و نه پیروزی ) بود. به تلسکوپ دیگری نیاز داشت و میکروسکوپهایش به ترتیب دیگری میکروبها را کشف میکردند. وانگهی، عاشقان با دلشان به همهچیز نگاه میکردند نه با چشمشان. »
عنوان داستان: « جناب سیب» منتظر نیوتن بود
عنوان کتاب:
آنی
گزینهی داستانهای کوتاه نقی سلیمانی
کتاب سیب ( وابسته انتشارات فرهنگ گستر )