تمرینی برای فردا:
درباره حستون به تموم این سالهایی
که قلم توی دست داشتید بنویسید.
روزایی که حالم خوب بود. روزایی که نبود. روزایی که تایید چند نفر رو داشتم. روزایی که به جز چند نفر، باقی به زحمت، حرفامو گوش میدادن. روزایی که بعد از مطالعه مینوشتم و قلمم پر بود و روزایی که بیشتر بوی روزی که گذشته بود رو میداد؛ بوی خودم رو. روزایی که با نوشتن، ارضا میشدم و روزایی که به زحمت، فقط مینوشتم که به تعهدم به نوشتن، پایبند باشم. روزایی الگو، مربی، بودم برای چند نفر و روزایی که از پس سر هم کردن یه پاراگراف هم برنمیاومدم. روزایی که...
الان که فکر میکنم، چه توی مسیر رشد، چه پسرفت و چه رو به جلو، تقریبا هرروز نوشتم: تقریبا هشت سال! تقریبا تمام گفتنیهام رو نوشتم، شاید برای همین هم هست که آدمِ مجلسگردونی نیستم با زبانِ فیزیکی. خطوط کاغذ یا صفحهی گوشی، همیشه آشناترین، به احساسات و افکاری بودن که خودم هم زورم به دیدنشون نمیرسیده. گاهی فکر میکردم که چون زورم به خیلی کارها نمیرسیده، همیشه مینوشتم! و خیلی وقتها، جلوی این نقد، قد علم میکردم ولی الان، شونه بالا میندازم و میگم: چی از این بهتر؛ باز خوبه که از پس یه کار برمیام... هرچند نصفه و نیمه.
من به دنیایی که نوشتن، به روم باز کرد، وفادارم: دنیایی که میشه از غم، کوچهای زد به خندهای بیربط؛ بدون نیاز به توضیحی به کسی: کاملا شخصی و کاملا خواستنی. پس میشه گفت: خوب باهاش ارتباط گرفتم. اونقدرها که خیلیها تنهان، نیستم؛ مرزها همیشه بازَن!