از تو گذشتم، به گمانم که در مسیرِ بدون تو، قرار است کسی بهتر از تو، جایی را که تو نتوانستی پر کنی را در قلبم پر کند اما مسیر، قصهی دیگری برایم درنظر گرفته بود. تو از سر راهم کنار رفتی و من با پاهایی که به زمین میخ شده بود، در همان آخرین نقطهای از جغرافیا، ماندم و درها را باز کردم. سکوت کردم و به تماشا نشستم که شاهد عاقبت کار شوم. من ماندم و خودم رفت. چرخید و چرخید. آدمها را دور زد. از دلها گذشت و افکار را پس زد. بیراهه را به شاهراه و از خاکی به آسفالت وصل کرد و زد؛ آنقدر زد و کرد تا آخر دید نمیشود که نمیشود. در این حین، من در همان نقطهای که تو از من گذشتی و خودم در جهت مخالف تو، از من جدا شد، پشت به تو، سِمِج، تماشایش میکردم. جاهایی نقطه شد؛ مثال نقطهای در پاراگرافی نامعلوم در رمانی هزار و ششصد صفحهای و در مسیرهایی میآمد و از برابر چشمانم عبور میکرد؛ در حدی که بادَش مرا میگرفت. در رفت و آمد بود و خود را در اَقسامِ عاقبتها دَخیل کرد. گاهی میخندید و گاهی سوزِ نالهاش جانِ سنگ را میگرفت. گاهی بیتفاوت میشد و گاهی از خودِ شخصِ آسیبدیده، بیشتر اظهار ناراحتی میکرد. گاهی میایستاد و با لبخندی ژکوند، بهم میگفت که این آخر کار نیست؛ نفسی تازه میکرد و باز به راه میافتاد و گاهی تند و تند گام برمیداشت و موقعیت مرا با لرزش قدمهایش جابجا میکرد.
نهایتاً پس از چرخیدنهای بسیارِ ساعت، در نقطهی شروع، سر از من درآورد. نه اینکه دلایلش یکی از فرضیات درست و غلط من باشد، نه! در مسیر بازگشت، آنجا که پشت در ایستاده بود و فروتنانه، انتظار مرا میکشید تا در باز کنم، آنجا که بنا به دلایلی متفاوت با دلسوزی، در گشودم، آنجا که دوباره کُنج خلوتِ همیشگیاش را در کالبدم، پیدا کرد، تَنی آسود و آهی غلیظ سر داد و در رویاهای شبانهاش، چیزهایی با این مزمون، زیر لب زمزمه کرد: هیچجا خانهی خود آدم نمیشود. رویایش که به پایان رسید، چشمانش را که باز کرد، با چشمانی پُف کرده، اقرار کرد که رفتنِ تو، او را به خودش ( من ) بازگرداند. گوشش را پیچاند و پیچاند و دست آخر، از تمام آدمها و متعلقاتِ دنیا کَند و در دامن من، صاحب اصلیاش رها کرد.