امشبم از سفر جاموندم! تنهام و بقیه رفتن. چرا هرشب اینطوری میشه؟ واسه همه، بلیط برای ساعت دوازده صادر میشه و من که یه مسافرِ همیشه تاخیری‌ام، دیرتر از همه، باید یه گوشه‌ی نا راحت رو به زورِ منت انتخاب کنم چون توی این ساعت روز بهتر ازون گیرم نمیاد! چه بد! چه بد مسافریم من! چه بد سفریِ این سفر که همیشه من رو از خوشیای خودش محروم میکنه!
از همه شنیدم که اونجا خیلی بهشون خوش‌میگذره. خیلی بهتر از اینجایی که هستن، اتفاقای شیرینی براشون رقم میخوره. شنیدم که داخل اونجا، پاهاشون یه جا بند نمیشه و مدام از این ایستگاهِ خوشگذرونی به اون‌یکی ایستگاه سَرک میکشن و تا دلشون رو زد، سراغِ تفریحِ دیگه‌ای رو میگیرن! میگن اونجا هیچ محدودیتی وجود نداره. اصلا از شرایط اون تورِ مسافرتیِ که متناسب باهر سلیقه‌ای، گزینه‌های مورد نظر به اون شخص رو بهش ارائه بدن؛ با شنیدن این‌یکی یخورده حسودیم شد!
از یکی از مسافرین که از سفر برگشته بود شنیدم:《خیلی وقت بوده که هوسِ دریا یه سرش زده بوده و این فکر چند وقتی بوده که ذهنشو به خودش مشغول کرده. اینطوری شده که به مسعول تور سپرده که حتما در این سفر، دریا رو و همراه با یه ساحل خوش آب و هوا، مدنظرشون داشته باشن! و ایشون هم با احترام به بقیه‌ی مسافرین، اون رو به سواحل جنوب رسونده بود و اونجا، با فراهم کردن همه‌ی نکات مورد علاقش، سعی کرده تا میتونه به مسافرش خوش بگذره. اون مسافر هم وقتی از سفر برگشته بود، با جزئیات برام تعریف کرد که چه سفر دلنشینی رو تجربه کرده و داره مقدماتِ یه مسافرتِ متفاوت دیگه رو آماده میکنه.》
اینجوری که از اکثر افراد شنیدم، تهیه بلیط این سفر همچین هم پر دردسر نیست. تنها لازمش اینه که با مسافرای قبلی دَم‌خور بشی و برنامه‌هات رو متناسب با چیزایی که اونها از شرایط اون سفر برات تعریف میکنن رعایت کنی، همین! باقیش رو با اولین تجربه، یاد میگیری.
منم با یه نفر ازون مسافرا هم‌صحبت شدم. نه اینکه دلم سفر نخواد یا آدمِ مسافرتی‌ای نباشم اما هرکاری کردم نتونستم برنامه‌هام رو با شرایط اون سفر تطبیق بدم. من خیلی سرم شلوغ بود. کارهای نکرده، زیاد داشتم. دروغ چرا، با دیدنِ راهی شدن اونها، چندباری هم خواستم خودمو بهشون برسونم ولی تا خواستم راه بیفتم، یکی از برنامه‌های عقب افتادم، باعث شد تا ازونها جا بمونم. البته صبر کن! یه بار، آره یه بار باهشون راهی شدم. یکی از مسافرا که باهام آشنا بود، بهم قول داد، یه مرتبه عقب موندن از برنامه‌های شخصیم مشکلی ایجاد نمیکنه! یکی ازین مسافرتا لازم دارم تا یخورده جون بگیرم. اصلا اینجوری میتونم با روحیه‌ی بهتری سراغ کارهام رو بگیرم.
《یادمه رفتیم جنگل. من عاشق جنگلم! جنگل مِه گرفته با درختای سر به فلک کشیده؛ همراه با زمین ناهمواری که راه رفتن روی سطح اون، عرق از بدنت بیرون بکشه! جوری باشه که چشم، چشم رو نبینه و البته هوا سرد باشه. زمستون رو بیشتر واسه این مدل مسافرت دوسدارم. اتفاقا اون‌موقع هم زمستون بود. زمین گِل و شُل بود پوتینم تا نزدیک مچ پا، داخل زمین فرو میرفت! وای چه تجربه‌ی فراموش نکردنی‌ای بود! یادمه مجبور بودم برای طی کردنِ یه مسافت بیست متری، ده بار وایستم و گلِ کف پوتینم رو با تنه‌ی درختا تمیز کنم و دوباره راه بیفتم! تنها بودم، دوستم، لب ساحل، کنار حَلبیِ روغنی که از یه نفر از اهالی قرض گرفته بود، آتیش به پا کرده بود و در حال مراقبه با امواج دریا بود. صدای دریا از دور به گوشم میرسید ولی دوسنداشتم تنهاییم رو ول کنم و به اون ملحق بشم. خسته که میشدم، دست میکردم داخل بارونیم و یه نخ وینستونِ قرمز از پاکت بیرون می‌کشیدم و با فندکِ بنزینیم روشنش میکردم. فندک بزینی رو محضِ بالا بردنِ کلاسِ متنم یادواری نکردم چون توی اون آب و هوا، بجز فندک بنزینی، فندک دیگه‌ای جوابگو نبود. آره، فکر همه‌جاش رو کرده بودم. باد لابلای درختا می‌پیچید و سوت‌زنان، دونه‌های برف رو از ابر جدا میکرد و به پیشونیم می‌چسبوند! نوک دماغم از سرما، شبیه مغز هندونه، قرمز شده بود. انعکاسِ نفسام رو داخل هوایِ روبروم می‌دیدم و از یاداوریِ زنده بودنم لذت میبردم! تقریبا به مسیر خو گرفته بودم که دلم خواست یه صحنه از اون مسافرت رو برای خودم، داخل آلبومم نگهدارم. این شد که دستکشِ پشمی‌ام رو که از داخلش کُرک داشت، با دندونام بیرون کشیدم و بدون توجه به شرایط ناجورِ زمین، دراز کشیدم و زیر بارش ملایم برف، درختا رو، دونه‌های برف و چهره‌ی سرمازدم همراه با فرشی از گل که زیرم پهن بود رو داخل قاب دوربین جا دادم! در حال خوشگذرونی بودم که دوستم با یه لیوان چایی داغ که بخار ازش بلند میشد از راه رسید و من رو به ساحل معرفی کرد.》
اما فقط همین یه بار بود! بعد ازون، هرچی سعی کردم نتونستم خودم رو به سفرهای بعدی برسونم. همیشه برام سوال بود که بقیه‌ی مردم چطور میتونن بیخیال به کارهایی که میتونن بهش توجه کنن که باعث میشه توی زندگیشون، هم از لحاظ مادی و هم از جنبه‌ی جایگاه اجتماعی پیشرفت کنن، دقیقا، با رسیدنِ زمان مسافرت، لباس سفر بپوشن و بار و بندیل رو ببندن و راهی بشن! چطور به همچین طرز فکری رسیدن؟ چطور شده که تونستن همه‌ی برنامه‌هاشون رو طوری بچینن که با زمانِ مسافرت تداخل نداشته باشه و ازون مهمتر، از یه سفر هم جا نمونن! چطور شده که اونها با این شکل از سفر و شرایطِ مخصوص به اون، ارتباط برقرار کردن و بقول خودمون باهاش حال میکنن اما من، با تمام اینکه تجربه‌ی شیرینِ یکی از همین سفرها رو داشتم اما تمایلی به تکرارش نداشتم؟
هرچند با همه‌ی این تفاسیر، منم سفرهای مخصوص به خودم رو داشتما ولی با تاخیر و به صورت تنهایی، در مکان‌هایی جدا از بقیه! حتی شاید طولِ مسافرتم هم ازونها بیشتر بوده! خیلی هم خواستم که برای تلافیِ تجربه‌ی شیرینی که من رو داخلش شریک کردن، پیشنهاد سفر مخصوص خودمو بهشون بدم اما یا موقعیتش پیش نیومده یا گمون کردم اینجور مسافرتا به مِزاج اونها خوش نمیاد.
اینطوری بگم که مسافرتِ من، عوارضی داره که شاید اون رو از بقیه‌ی سفرها متمایز میکنه. یکی ازون عوارض، گود افتادِ پای چشماست! طوری که وقتی با شخصی با این ویژگی برخورد کنید، دقیقا متوجه میشید که یکی از همسفرای منه! از دیگر عارضه‌های این سفر، میشه به تند مزاجی هم اشاره کرد. معمولا همسفرای من، زیاد حوصله‌ی بحث و گفتگو با باقیِ مسافرا رو ندارن. حتی پیشومده که با خودمون که از جنشون هستیم هم زیاد گرم نمی‌گیرن! یه سری دیگه‌ام هست که سرتون رو درد نمیارم در صورت لزوم بهشون اشاره میکنم؛ اینها مهمترین‌هاش بود که عرض کردم!
با اینحال، خودمو نسبت به مسافرای شب (من روی مسافرایی که از قماش من نیستن، این اسم رو میذارم!) دستِ پایین نمی‌گیرم یا بهشون حسودیم نمیشه. اونها راه خودشون رو میرن منم راه خودمو ولی چیزی که راجبه دسته‌ی خودمون شنیدم اینه که اکثر آدمایی که ذهن فعال‌تری دارن یا صاحب ایده‌های بزرگی هستن، از مسافرای شب دوری میکنن و تمایلشون بیشتر به سمت ماست! ولی چه میشه کرد که خانواده‌ها، مخصوصا خانواده‌ی خودم، دلِ خوشی ازین روند ندارن و همه‌ی تلاش‌شون رو میکنن که بلیط سفر خودشون رو توی پاچه‌ی من جا کنن ولی غافل ازین هستن، کسی که پیِ اینجور مسافرتا به تنش بخوره، دیگه گوشش به اون پیشنهادهای خوش آب و رنگ بدهکار نیست!
اصلا بنظرم بهتره دوتا ایستگاه مجزا برای تهیه‌ی بلیط فراهم کنن تا امثال ما، با دردسر مواجه نشن و از طرفی باید فرهنگسازی کنن که آقا ما هم مثه خودشون آدمیم و حق انتخاب داریم و بجای چشم غُره رفتن و گوشه کنایه، بهتره سعی کنن یاد بگیرن سرشون توی کار خودشون باشه و بزارن ماهم توی راه خودمون، آزادانه همون کاری رو که فقط امثال خودمون از پَسش برمیایم انجام بدیم! فکر نکنم چیزی از قلم افتاده باشه!
