فراموش کرده بودم که باید ازشان مراقبت کنم. همین شد که یکیشان تقریبا یکی دو ماه پیش رفت و دیگری، درحال رفتن است. تک تک شاخههای خالی از رگ و آبش را که هرس میکردم، بخاطر تمام کمکاریهایم ازش معذرت خواستم. گوگل نوشته بود: آبیاری نامنظم، نور مستقیم آفتاب، خاک نامناسب و... او یکبار به دستان من زنده شده بود؛ همسایهی بغلیمان نتوانسته بود ازش مراقبت کند و روزیِ من شد و حالا... عکسش را که به گلفروشی نشان دادم، گفت پوسیده است. گفت میتواند به دلیل آبیاریِ اشتباه باشد. یکبار به دستان من، با توجهِ من، به زندگی برگشته بود. آن روزهایی که ایمان داشتم واقعیتهای زندگی همین کارهاست: مراقبت از گلها، تمیزکاری برگهاشان، صحبتهای گاه به گاه باهشان که شامل تشکرهای من از زیبایی و اکسیژنی که به مغازهمان داده بودند؛ عبور زمان را برایمان سبز کرده بودند و برای منِ تنها، به رفقایی واقعی تبدیل شده بودند: گوشهایی شنوا که به زبانی متفاوت، جوابم را میدادند: با جوانههای جدیدی که از نوکِ هر شاخه بیرون میزد: یعنی ما هستیم. ما به تو میگوییم که زندهایم، زندگی هست... امروز وقتی شنیدم که پوسیده است، وقتی که با چشمان خودم، رفتنش را دیدم، دلم برای خودم سوخت؛ برای علیای که با یک موسیقی بیکلام، با گلهایی که ابتدا یکیشان مهمانم بود و اکنون بیشتر سیزدهتا شدهاند، درهای مغازه را میبست و با چند دقیقه بستن چشمانش، باور میکرد که زندگی بیش از این است؛ کمتر از آن که بقیهی آدمها فکر میکنند. رها شدن در دنیای کودکانِ زیرِ هفت سال! آنها که راحتتر باور میکنند رویا چیست: برایشان بستنی کیم، یک یَخمکِ آبیرنگ، یک کلوچهی لاهیجان و چند بسته اسمارتیز، تمام چیزیست که باید باشد! امشب سخت تلنگر خوردم! امیدوارم فردا بتوانم پای زنده ماندنِ بقیهی گلها بنشینم! برای یکروز و در حد توانم! دوست دارم از آخرین کارهایی که میکنم، همین باشد و از آنجایی که نمیدانم کدامیک آخرین است، چه خوب میشود فرمانِ مغزم، از جادهی دلم بگذرد تا هر لحظه آماده باشم.
دلم برای « مرجان » تنگ شد؛ گُلی که دارد میرود را میگویم!