او برای هفتاد هزار تومان، پسانداز کردن، ماشینش را در حاشیهی خیابان، کنار جوی آب نمیشست؛ به چند دقیقه خلوت نیاز داشت و تنها ایدهی دَمدستیاش در آن لحظه، همین بود!
در حین قدم زدن در پیادهرو، در فاصلهی چند قدمیای که از او داشتم، با همان نگاهِ سَرسَرَکی که بهش انداختم، این را متوجه شدم. با دقتی تمام، مشغول آب پاشیدن برروی سطح ماشین و سپس کَفمالی کردن قسمتهای مختلف بدنهی آن بود. با آرامشی خاص، سطل را در جوی آب فرو میکرد و آثار کف را میشست و سپس سراغ قسمتهای دیگر میرفت. معلوم بود که عجلهای نداشت. تنها، در ساعت یک ربع مانده به دوازده شب، در حاشیهی خیابانی که درطول روز، جای سوزنانداختن نبود، پاچههای شلوارش را تا زانو، تا کرده بود و آستینهای پیراهنش را تا آرنج و دل به نوای « مستی هم حال مَنو دیگه دوا نمیکنه... » که از حنجرهی خودش بیرون میآمد، داده بود؛ درحالیکه موسیقیِ متن، صدای شُرشُرِ آب در جوی سیمانی بود.