
میخوام بنویسم و باز چیزی نمیاد. خاطرِ دستخطم نیست، کجایِ تو گم شد. گرفتارم...
_نتیجشم شد کلی... خطخطی.
نتیجهای تازه نیست! مدتهاست متوجهش شدهام. گلایهای هم نیست. تا جایی که میدانم و شنیدهام، هیچ شاعر یا نویسندهای نبوده است که یارِ نرفتهای نداشته باشد؛ و این فراق، بر روی نوشتههایش سایه نَینداخته باشد.
آری از زبانِ خیلیها شنیدهام، که همین رفتنها و نبودنها بودهاست که قلم را تحریک به نوشتن کرده است؛ از آنچه در درون میگذرد و سنگینیاش برروی قلب، احساس میشود!
همینهاست که بهانهها را میتراشد و مدادها را!
انکار نمیتوان کرد، دلیلی که غریب به اتفاقِ نیمی از ما را اینجا دورِهم جمع کردهاست، تنهاشدن نیست!
هست، پس به نوبهی خود سپاسگذارِ کسی هستم که مدتی مسیرش را با من تقسیم کرد، تا قدم بر این سرزمین بگذارم. او که دستم را در دستانِ قلم قرار داد و... سپس تصمیم به رفتن گرفت.
خوشبحالش باشد که اکنون خوشبحالِ منست: چون حال، این توانایی را یافتهام که درونم را با کلمات، خالی کنم و سبک، سراغِ زندگی را بگیرم!
چه چیزی بهتر از این!
این چند پاراگراف خطخطی با افتخار، تقدیم به مخاطبِ خاصی که جایش در بهترین جملههایم خالیست!