
خدا ( خیابان ) طالقانی را از من نگیرد؛ اگر نبود، اسفراین را چگونه سر میکردم!؟
فروشندگی بهانه بود؛ آخر هوای یه این سردی که سگ، ترجیح میدهد گرسنه بخوابد و خودش به زورِ پیتحَلبی و ذغالهای گُرگرفتهی داخلش، حاشیهی میدان را تحمل میکند، خریدار کجا بود!؟
یک راستهی خیابان را تا انتها رفتم و هرچه تلاش کردم تا از کوچههای منتهی به پارک ملت ( که به موازی با طالقانی، قد میکشد و پیرتر میشود ) مسیر را قیچی کنم ( حال به دلیل تنوع یا کوتاه شدن مسیر ) ، نشد که نشد؛ تا طالقانی بیست و نه که دیدم آن سَرِ افسار به انتهای کوچه وصل است. در همان حین که راستهی خیابان را تا کردم و بیست و نه را زیر قدمهایم پهن، گفت: « اینجا قراره حسابی حواست رو پرت کنه تا خستگی رو فراموش کنی و برگردی اوایل خیابون وگرنه... اقلاِ اقلا باید به اِسنپ زنگ میزدی؛ کفِ کفشهات مالِ برگشتن اینهمه راه نیستن! »
خوشحالم، خستهام. دو قاچ پرتغال با خانواده خوردم و شامل و مسواک و... از تماشای مادرم، از نمای پشتسر، بالا ( از روی مبل ) چنان کیفی کردم، چنان قربانصدقهاش رفتم که... جای یک جیغِ نارنجی کم داشت!