
توجیهی که به ذهنش رسید از این قرار بود؛ که در ابتدا چند ماهی را به بهانهی پرستاری از مادرش، از خانه بیرون بزند؛ پای حقوق به میان کشیده شد، به مرور حقیقت را به خوردش بدهد. در بهانهتراشی، بیشتر از این هم از او توقع نمیرفت؛ زیرا که به شدت انسان صاف و سادهای بود و بر خلاف سروش، در این امر مهارت خاصی نداشت. اوایل که فکر این دروغ به ذهنش رسید، وجودش را عذاب وژدان پر کرده بود؛ هرچند اینها تماماً تلاشی بود به منظور محکم نگاه داشتن کانون خانواده اما هرچه بود، حقیقت نبود و او امیدوار بود که روزی شهامت این را پیدا کند تا هرآنچه هست و یا دوست دارد باشد را بدون هیچگونه حاشیه و پنهانکاری به همسرش اِبراز دارد.
به این ترتیب، برنامهای برای خود تنظیم کرد تا به واسطهی آن جوانب احتیاط تا حداکثر ممکن رعایت شود. نکاتی که مدنظر داشت از این قرار بود؛ اینکه لباسهای فَرمش را در شرکت و در اتاقکی که مخصوص استراحت پرسنل بود تعویض کند و با لباس عادی از منزل بیرون بزند. مِیکاپ، آرایش و هر آراستگی که مخصوص آن محیط بود، را نیز در همانجا انجام دهد و مهمتر از همه، یک تلفن همراه جداگانه به همراه سیمکارت جدید تهیه کند که مخصوص محیط کار باشد تا خیالش از بابت بدگمانیهای گاه و بیگاهی که اخیراً به لیست خلق و خوی نکوهیدهی سروش افزوده شده بود، آسوده شود. تغییر در ساعتهای ورود و خروج از منزل هم از مواردی بود که به آن توجه داشت.
روزهای اول کاری با اشتیاق اما به سختی عبور میکردند زیرا او به کارهای غیر از خانهداری عادت نداشت؛ سر و کله زدن با افراد مختلف؛ از همکاران و گاهاً ارباب رجوع گرفته تا رئیس و آبدارچی، انرژیاش را تحلیل میبرد. او به عنوان حسابدار شرکت، کار خود را شروع کرد. روز به روز در کار خود پیشرفت مینمود. حقیقتاً علاقهی وافِری به ریاضیات داشت و هر لحظه حسرت آن چند سالی را که از اینچنین محیطهایی به دور بود میخورد. خاطرهی روزهای دبیرستان برایش زنده میشد؛ آنجا که با چه انرژیِ بیپایانی به حل مسائل پیچیده میپرداخت. معادلاتی که تقریباً هیچکدام از اطرافیانش قادر به پاسخگویی به آنها نبودند. به همین خاطر بارها مورد تحسین دبیرها و خانوادهی خود قرار گرفته بود و حتی چند سال آخر تحصیلش را در مدرسهی تیزهوشان به سر میبرد. آنروزها بود که تمامِ هَم و غمش درس و مشق بود و مدام خیال تحصیل در دانشگاههای معتبر را در سر میپروراند؛ شغلهای آنچنانی با درآمدهای نجومی؛ تبدیل شدن به یک شخصیت مطرحِ علمی و کسب برو و بیا و... حقیقتاً اگر سروش در مسیر زندگی او قرار نمیگرفت، او اکنون کجا بود! میدانست که هرجایی به غیر از نشستن در پشت میز با سِمت یک حسابدار ساده است.
گاهی آنقدر غرق در حساب و کتاب میشد که عبور زمان را فراموش میکرد اما اینکار سراسر لذت بود زیرا او را از انزوا بیرون کشیده و به سمت اهدافش راهنمایی مینمود؛ حتی شده به اندازهی یک قدم؛ یک قدم کوتاه! به خوبی نقش یک خانوم متین و تودار را بازی میکرد. خلق و خویش اینچنین بود که با کسی دَمخور نشود و در آن محیط به دنبال پیدا کردن یک دوست نباشد. تنها دوستش سهیلا بود که در اوقات فشار کاری، در تِریا، به اندازهی زمان نوشیدن یک فنجان قهوه، با وی همنشین میگشت. در ابتدا تنها از استرسها و ذهن مشغولیهای شغلش با وی به صحبت مینشست. برای صحبت در مورد زندگیِ خصوصیاش نیاز به زمان داشت. یک دختر جوان که مراحل جاافتادگی به عنوان یک زن خانهدار را به سرعت طی کرده و برای هضم شرایطی که به آن دچار شده بود، نیاز به یک گوش شنوا داشت؛ امری که گمان میکرد تنها باید توسط همسرش برآورده شود. همسری که اکنون تواناییِ این کار را نداشت.
تا یک ماه اول، فشار جسمیِ زیادی را متحمل میشد. مسعولیت سنگین بررسیِ حسابهای یک شرکتِ تازه تاسیس که مدام در حال نوسان بود و در کنار آن رسیدگی به امور منزل و سختتر از آن، حفظِ نشاط و سرزندگی در برخورد با سروش که به صورت تصاعدی در حال بهانهگیری و بدخلقی بود. نسبت به رفتار فرانک آنقدر بیتفاوتی نشان میداد که حتی برای شنیدن صحبتهای وی درمورد پرستاری از مادرش هم توجه خاصی نکرد و مانند همیشه سَرسری از آن عبور کرد. گویا با رفتن فرانک (ازخداخواسته) محیط را برای انزواطلبیِ خویش باز میدید و هیچگونه مخالفتی با آن نشان نداد. هرچند این برای فرانک بد هم نبود اما وی دوستداشت شوهرش طوری میدان را برای ایشان باز کند تا نیازی به دروغ گفتن نداشته باشد.
هرچه میگذشت، ترس برای بازگو کردن حقیقت را بیشتر در خود احساس مینمود حتی با دریافت اولین فیش حقوقی. به یک موجود چند شخصیتی مبدل شده بود که در هر مکان، مجبور بود از نقاب خاصی استفاده کند. در منزل، یک همسرِ خوشنود و در محیط کاری به یک حسابدار وظیفه شناس. به موازات اینها، با مشاوران مرکز ترک اعتیاد هم در ارتباط بود و هرازچندگاهی رفتار و خلق و خوی سروش را با آنها درمیان میگذارد؛ اینکه آیا ایرادی ندارد وی را برای مدتی از روز در خانه تنها بگذارد یا هنوز وقت آن نرسیده که در مورد کار با ایشان صحبت کند. زیرا گمان میکرد شاید بیرون رفتن از محیط خانه، تاثیر مثبتی بر روی خُلقیات او داشته باشد. مضمون پیشنهاداتی را هم که دریافت مینمود از این قرار بود که فقط باید صبر کند تا خودش تحت فشار، دست به کار شود. با اینحال به منظور تَسریع در روند بهبودی، آدرس چند انجمن که در رابطه با همین مسئله فعالیت میکردند را در اختیارش قرار دادند تا دورادور در معرض دید همسرش قرار دهد. ولی تاکید آنها بیشتر بر روی همان موضوع صبر بود تا خود با تمایل باطنی برای تغییر قدم بردارد.
همچنان فاصله را با خانوادهی خودش و سروش حفظ میکرد. با اینکه اکنون فاصلهی بسیاری از آن شخصیتِ چند وقت قبل خویش گرفته بود و قدری در برخورد اطرافیان و نیش و کنایههایشان، وَرزیده شده بود اما در این شیوهی جدید نیز جایی برای دخالت آنها احساس نمینمود. زیرا در ناخوداگاهش به این باور رسیده بود که مردم (حتی نزدیکترینشان یعنی خانواده) عادت به پند و نصیحت و تحمیل کردن عقایدِ به ظاهر درست خود بر دیگران هستند. هیچوقت آخرین توصیههای والدینش را از خاطر نبرده بود که چقدر او را از ازدواج با سروش منع کرده بودند؛تنها به این دلیل که وی یک شهرستانیست و درکی از یک زندگی هدفمند ندارد. آنجا که دوستداشتنش را نادیده گرفته و با برچسب خامی، به عقاید و افکارش بیاحترامی کرده بودند. همینها باعث شد تا با اولین موقعیت از خانه فراری شود و پاسخ نیازهایش را در آغوش سروش جستجو کند. شخصی که مانند خود او چیزی از زندگی مشترک نمیدانست؛ شاید هردو، قربانیِ تربیت ضعیف خانوادگی بودند که اکنون در قالب زن و شوهر، مجبور به پذیرش یکدیگر شده بودند. خانوادهای که از همان کودکی، چیزی جز ترس و احتیاط را در گوش آنها تکرار نکرده بودند. با اینحال اکنون که خود را در حال بازسازی میدید، ترجیح میداد تا به بار نشستن محصولِ تصمیمات نوظهورش، خود به تنهایی بار این سختی را بر دوش بکشد.
بذری که در ذهنش کاشته بود را آبیاری کرد و نتیجهی آن این شد که به اعداد و ارقام پناه بیاورد و پاسخ کمبودهای روحیاش، دقت در کار شود و با افزایش خلا، بیشتر در مسعولیتهای شغلی پیشرفت کند. با پشتکاری که او در کار به خرج میداد، باعث شد تا شرکت از لحاظ مالی اوضاع مطلوبی پیدا کند و در عرض مدت کوتاهی، رشد چشمگیری داشته باشد. به الگویی برای سایر همکارانش تبدیل شد. اینها از نگاه تیزبین رئیس پنهان نماند و پاداش و افزایش حقوق را به دنبال داشت. در این مدت پیش میآمد که ناهار را در بیرون از منزل صرف کند؛ اکثراً به تنهایی و گاهی هم با دوستش سهیلا. بارها از جانب ایشان، خانوادگی دعوت به شام شد اما هربار با یک توجیه، از آن سر باز میزد. سهیلا میدانست که آن دخترک معصوم چه فشاری را تحمل میکند و به یک همصحبت نیاز دارد اما از جانب وی تمام درها بسته شده بود. به مرور کار برای او به نوعی از اعتیاد مبدل شده بود. محیطی که در آن مجبور نبود به نیازهای شخصیاش بیاندیشد. گمان میکرد اگر در این قسمت از زندگی، از عهدهی ایفای نقش خویش خوب بر بیاید، در باقی مسائلِ زندگی، زمان، خود به یاریاش میشتابد. آری! هیچکس منکر این نبود که او تا رسیدن به این مقطع هم تلاش بسیاری از خود نشان داده است اما چیزی که واضح بود، این بود که اکنون نیاز به لحظهای درنگ و نفس تازه کردن داشت. خلوتی کوتاه و به صحبت نشستن با خودِ درونیاش و کشف هرآنچه که روحش برای ادامهی مسیر به آن احتیاج داشت. نمیگوییم روانشناس، یک دوست که سفرهی دلش را برای وی باز کند و قدری از این توشه را با ایشان تقسیم کند. خود، خوب میدانست که در حال رفتن به سمت مردابیست، شبیه به همانی که مدتها پیش در چهاردیواریِ خانه تجربه کرده بود و اگر اقدامی مناسب نکند، دیر یا زود باید شاهد دست و پا زدنهای بیپایان خویش باشد. زیرا مشکل او نه در خانه بود و نه در بیرون از آن؛ مُعضل اصلی، درونش بود.
دنیای او درگیر تنهایی شده بود. تنهایی! آری. این واژهی شش حرفی، دنیاییست بیانتها که عمر محدود یک انسان، کَفافِ پر کردن آن را نمیدهد. به گمانم او زاده شده است تا درآمیزد و به اشتراک بگذارد. یکجا ماندن و سکون و سکوت، عارضهای به جز مرداب شدن ندارد. او باید راه بیفتد و زمین را زیر قدمهایش لمس کند؛ نه با افکار و احساساتش که با کف پاهایش! اگر قرار بود تنهایی را صرف کند، از همان ابتدای آفرینش، تنها زاده میشد و نیازی به یکنفر برای تقسیم درونیاتاش نبود. در عین حال، او تا به اَبد، از درون تنهاست و محکوم است روحش را تا سَرمنزلِ مقصدی نامعلوم، در جسم حمل کند. درواقع در عین احتیاجش به اجتماع، گاهی نیز به خلوت نیاز دارد؛ به تنهایی و ارتباط گرفتن با نیرویی که سرچشمهاش از درون خود هر فرد است و تا بینهایتِ بُعد چهارم ادامه دارد. همین پارادوکس، باعث سردرگمیِ خیلی از ما انسانهای درونگرا شده است. مایی که در انتخاب زمان مناسب برای ترک ارتباط با درون و همنشینی با دنیای بیرون، مشکل فراوانی داریم که تنها بخشی از آن به اجتماع و خانواده مرتبط میشود و قسمت قابل توجهی از آن به شخصِ خودِ هر فرد بستگی دارد. واضحتَرش اینگونه معنا میشود؛ هر انسان، خود، مسعول زندگیِ خود است. عبارتی که در اکثر رویدادهای تلخ و شیرین، به عنوان نتیجه ظاهر میگردد.
پاسخ مشکلاتی که سروش با آنها برخورد کرده بود، اعتیاد به مواد مخدر بود. او به اینصورت، دردهای خویش را تسکین میداد. راهحلی که تنها در ظاهر، جوابگوست اما در درازمدت نتیجهای معکوس دارد. و علاوه بر اینکه به مرور از حالت مُسکن خارج شده و خود نیز به عنوان یک مشکل ظاهر میشود، خلائی در فرد ایجاد میکند که او را در یافتنِ مشکل اصلی گمراه میکند. مشکلی که پاسخ آن قطعاً در دنیای بیرون قابل دسترسی نیست و نیاز به دروننگری دارد. حال همین مسئله درمورد فرانک به شکلی دیگر ظاهر شده بود و او ابزاری برای برطرف کردن آن پیدا نمیکرد و تنها خود را با کار مشغول مینمود. این امر در ابتدا قدری پاسخگو بود اما بعد از عبور چند ماه از پیگیریِ طولانی مدت آن و پشتِ گوش انداختن در ریشهیابیِ صورت مسئله، بلاخره سر تسلیم فرود آورد. زیرا هرچقدر هم که محکم میبود این بنیانِ کج، قطعاً روزی فرو میریخت و باید زیر آوارِ آن به دنبال کمک میگشت.
با توسعهی شرکت به چند شعبه در قسمتهای مختلف شهر، هیئتمدیره تصمیم گرفت تا امور مالیِ شرکت را سازماندهی کند. به این منظور، لازم بود تا تعداد نیروهای بخش حسابداری افزایش یابد. با سابقهی درخشانی که فرانک از خویش نشان داده بود، با اکثر آرا، ایشان را به عنوان مسعول بخش مالی برگزیدند و چند حسابدار را تحت فرمان وی به انجام وظیفه انتخاب کردند. همهچیز خیلی خوب پیش رفت و او در عرض کمتر از یکسال، به حقوقی چندبرابرِ مبلغ پیشبینی خود دست یافت. شخصیتی مهربان و صبور داشت. تقریبا همه از او راضی بودند؛ طوریکه خیلیها در آیندهای نه چندان دور، وی را به عنوان معاون و یا حتی رئیس جدید شرکت تصور میکردند. حساب بانکی شخصیِ پنهانی برای خود ایجاد کرده و سرمایهای قابل توجه را در آن اندوخته بود. زیرا با پنهانکاریای که او از سروش به عمل میآورد، قادر نبود از آن سرمایه استفادهی عَلنی بکند؛ مگر کمکخرج؛ طوری که به وی شک نکند. سروش نیز کم کم پا را از خانه بیرون نهاده بود و باتوجه به تخصصی که داشت، اکثر اوقات را در خانه حضور نداشت و همین باعث شده بود تا فرانک در امر بازگو کردن موضوع کار خود به ایشان، کوتاهی کند و به این روال از زندگی عادت کند. آنها، عملاً به دو غریبه تبدیل شده بودند که تنها برای رفع نیازهای روتین، در خانه گرد هم جمع میشدند. هرچه فرانک بیشتر به همصحبتی با او احتیاج پیدا میکرد، وی بیشتر از ایشان دور میشد.
تا اینکه لحظهی موعود رسید...