
از آن روز به بعد، نگاه او به سروش رو به تغییر بود. هربار که از مقابل دیدگانش عبور میکرد، تصویری گذرا از خندیدن را در چهرهی او متصور میشد. روزهایی را میدید که او باز مانند سابق احوالش روبراه است، دل به زندگی میدهد، روابط زناشویی مطلوبی از خود بروز میدهد؛ در یک کلام همان سروشِ قبل از این اتفاقات است. اما سوال اینجا بود که راه حل درمان بیماریِ او را در کجا باید جستجو مینمود. در این مورد باید از چه کسی مشورت میگرفت. حال که جرقههای حرکتِ رو به جلو را در خود احساس کرده بود، هر لحظه تَعلل را، وقت تلف کردن میدانست؛ پس تصمیم گرفت تا برای آزاد کردن خویش از شر این زندگیِ طاقت فرسا، دست به کار شود. در ابتدا از هرگونه فکری برای شروع اقدامات، تردید داشت زیرا تا به آن لحظه، افکارش را تماماً در سمت و سویِ تن دادن به تقدیر و هرچه پیش آید، رشد داده بود. در واقع تا قبل از آن، شهامت ابرازِ نظرات خود (تقریبا در هر زمینهای) در برابر شوهرش را نداشت. حال که این رَویهی نوظهور در حال ریشه دوانیدن در بند بندِ وجودش بود، نیاز به محرکی قوی بود تا تصمیماتش را به عمل تبدیل کند. خود میدانست که نجات دادن سروش بهانه است، درواقع او باید خود را نجات دهد. باید از این حصاری که با عنوان شیوهی معمول زندگی تمامِ انسانهاست عبور کرده و قدری هوای تازه تنفس کند.
با وارد آمدن آن تلنگر، دریافت که تا به آن لحظه، انسان نبوده و شبیه به یک رُبات زندگی میکرده است. ماشینی که تابعِ هر دستوریست که به حافظهی آن وارد شود. آنجا بود که متوجه شد میتواند خارج از روال معمول، با تَنشها زندگی کند. سالها خو گرفتن با آن شیوهی فرسوده، چیزی جز ترس و خندههای غیرواقعی به او هدیه نداده بود. حال وقت آن رسیده بود که با درگیر کردن خویش با پستی و بلندیهای زندگی، خود را محک بزند و قدرت روح و فکرش را به عرصهی آزمایش قرار دهد. ساده نبود اما بسیار جذاب بود. حاضر به هرگونه خطر کردن شده بود.
در اولین فرصت، از خانه بیرون زد و سراغ آن آگهی را گرفت. تمام وجودش، سرشار از اشتیاق بود و تمام نگاه و حواسش به دنبال یافتن اثری از آن آگهی. هر آدرسی که به ذهنش خطور میکرد را زیر و رو کرد؛ هر کوچه و خیابانی را که در آن روزِ واقعه، از آنها عبور کرده بود، اما متاسفانه اثری از آن را نیافت. به شدت سرخورده شد. این اتفاق برای او به منزلهی قدمی رو به عقب بود، باعث میشد که او سرد بشود. حالا که او به عنوان یک تازه وارد، پا در این مسیر گذارده بود، نیاز به حمایت داشت؛ لااقل تا موقعی که کمی بَلده راه شود. حال باید چه میکرد؟ دوباره به لاک تنهایی خویش فرو میرفت! نه! حتی لحظهای هم به گذشته فکر نمیکرد. این بار آمده بود که رنگی دیگر بر حال و روز تیرهاش بزند.
تلفنش را برداشت و شمارهی چند مرکز ترک اعتیاد را گرفت. صحبت کرد و برای راهنماییهای بیشتر، آدرس گرفت تا از نزدیک با آن محیطها آشنا شود. در مسیر، نیرویی را در قدمهای خود احساس میکرد که تا آن زمان با آن غریبه بوده. روحی تازه که توانایی انجام هرکاری را به او میداد. سوالی برایش پیش آمد و آن این بود که چرا تا قبل از آن از همچنین احساسی دوری میجسته است؟ نکند نیاز به اینهمه فشار بوده تا به خودش بیاید؟ هرچه که بود، خوشحال بود و حاضر بود هرکاری بکند تا آن را زنده نگاه دارد.
به آدرسها سَرک کشید. شرایط همسرش را با ایشان درمیان گذاشت و راهنماییهای لازم را دریافت کرد. از آن روز به بعد طبق توصیههای آنها عمل کرد؛ کمتر برای سروش دل میسوزاند، کمتر نازش را میخرید، جوابش را سر و سنگین میداد، برخوردهایش ملاحظهکارانهتر شد و... طوری که متوجه شود تنهاست و هیچکس به جز خود او نمیتواند به خویش کمکی کند. به همین شیوه ادامه داد و در همین حین هم مدام با راهنمایان خود در ارتباط بود تا دستورات بعدی را دریافت کند. سروش، تغییرات را در رفتارهای همسرش به وضوح مشاهده میکرد و هرچه در مصرف خود افراط مینمود تا بلکه مجددا موجب جلب توجه ایشان شود، راه به جایی نمیبرد. خرجیِ خانه، رو به کاهش بود زیرا سروش کاملا خانهنشین شده بود و از کار بیکار و تقریبا تمامیِ پسانداز آنها، صرف خرید مواد میشد؛ به جز همان اندکی که فرانک به دور از چشمان همسرش برای روز مباد کنار گذاشته بود.
سروش روز به روز تنهاتر و فرانک به موازات او محکمتر میشد. تا اینکه موعد مقرر فرارسید. چند ماه بعد از ارتباط مداوم فرانک با مرکز ترک اعتیاد، روزی پیشنهاد جدیدی از ایشان شنید و آن از این قرار بود که بهتر است تا دیگر دست به کار شوند و او را شده حتی به زورِ کُتک، به مرکز بیاورند. او نیز مخالفتی از خود نشان نداد و اینگونه شد که قرارهای خویش را تنظیم کردند تا طبق ساعتی مشخص که سروش طبق عادت همیشگیاش در خواب به سر میبرد، سروقتش برسند و او را کَتبَسته با خود ببرند. اینگونه هم شد. چند روز بعد، با هماهنگیِ فرانک، وارد منزل شدند و بدون هیچ دردسری او را با خود بردند. برخلاف تصوری که فرانک از این ماجرا داشت. ترس از جار و جنجالِ سروش در مخالفت با این امر و آبروریزی در محل و پیشامدهای بعد از آن، قدری خاطرِ او را آشفته ساخته بود که شکر خدا بی دردسر رفع شد. هرچند اگر غیر از این هم اتفاق میافتاد، برایش اهمیتی نداشت؛ جهنمی که در خانه بَرپا بود، هیچ برتریای نسبت به قضاوتهای جا و نابجای مردم نداشت. او با سیلی صورت خود را سرخ نگاه میداشت؛ این بار میخواست همهچیز را خراب کند (تمام پلهای پشت سرش را) و پِیریزیِ روش جدید زندگیاش را از نو شروع کند. زندگیای که در آن هیچ ترسی از اطرافیان و جامعه وجود ندارد. روشی که قرار نیست مانند سابق بر سر جای خویش بنشیند و تنها نظارهگر رویدادهایی باشد که هیچ دخل و تصرفی در آنها ندارد. میخواست خودش برای خودش تصمیم بگیرد. جاذبهی این مسیرِ نو، آنقدر نیرومند بود که به او شهامت انجام هر فکری که به ذهنش خطور میکرد را میداد و او خود نیز به این امر واقف بود.
بنابر توصیههای مسعولین آن مرکز، قرار شد که به مدت دو هفته یا بیشتر، هیچ سراغی از همسرش نگیرد تا مبادا احساساتش تحت تاثیر عجز و نالههای وی قرار گرفته و در رَوندِ بهبودیش خِللی ایجاد شود. به این صورت، در این مدت خانه کاملا تحت اختیار شخص خود او قرار گرفته بود. چند روز اول را فقط به استراحت و رسیدگی به وضع ظاهری و خورد و خوراک خود مشغول بود؛ کاری که مدتهای طولانی آنرا به دست فراموشی سپرده بود. اوضاع خوب پیش میرفت و هرچند روز یکبار هم دورادور احوال سروش را جویا میشد. کم کم دست به نظافت خانه و دور ریختن وسایل مصرف او زد. به تنهایی چیدمان منزل را تغییر داد. در این مدت هیچکس را در جریان این ماجراها قرار نداد. تصمیم گرفته بود خودش مسعولیت زندگیاش را بر عهده بگیرد؛ همانطور که قبلا این کار را میکرد، با این تفاوت که این مرتبه به جای خودخوری و منتظر معجزه نشستن، آستین را بالا زد و دست به گردگیریِ غبارهایی شد که یک عمر تار و پودِ روابط مشترکشان را لکهدار کرده بود. به موازات این امور، در پس ذهنش به یک درآمد شخصی هم فکر میکرد. اینگونه میتوانست به افکارش سر و سامان دهد و به جای زندگیِ تَکبُعدی، انرژیِ مازادی که موجب اذیت و آزارش میشد را در جایی مناسب خرج کند که البته باعث استقلال مالیاش هم میشد.
زمان تَرخیص سروش از مرکز ترک اعتیاد فرارسید. با ظاهری آراسته به استقبالش رفت. خود را برای هرگونه برخوردی از جانب وی آماده کرده بود. با اولین ملاقات رسمی، متوجه تغییرات ظاهری در او شد. آب زیر پوستش جمع شده بود. گونههایش سرخ شده بود؛ چیزی شبیه به همان موجود اوایل آشناییشان؛ با این تفاوت که رفتارش کاملا عوض شده بود. با سردی با ایشان برخورد کرد؛ گویی از تصمیم اجباری که توسط همسرش برای او گرفته شده بود، کاملا ناراضی بود. اوضاع تقریبا طبق انتظاری که داشت پیش رفت و شخصِ مسعول آنجا نیز این رفتار را طبیعی دانست و توصیه نمود تا میتواند از بحثهای جدی، مخصوصا در مورد دوران مصرف وی و همچنین کار و کسب او خودداری نماید. بگذارد تا با محیط جدید خو بگیرد و لذا برای کنترل وضعیت فعلی، همچنان با آنها در ارتباط بماند.
به هر نحوی که بود، ایشان را به منزل رساند و با حداکثر قُوایش، با مُلاطفت با او برخورد مینمود. تا میتوانست تنهایش نمیگذاشت، اسباب رفاهش را برایش فراهم میآورد و در پیِ اجرا کردنِ تصمیمش برای پیدا کردن یک شغل مناسب اقدام کرد؛ زیرا با حال و روزی که شوهرش داشت، واضح بود که تا مدتی از درآمد خبری نیست و خود باید بار زندگی را بر دوش بکشد اما این فکر هیچ اذیتش نمیکرد. میدانست که از پس هر کاری برمیآید، تنها باید عزمش را جزم کند. او در رشتهی حسابداری تحصیل کرده بود و قبل از ازدواج هم تمایل به اشتغال را در سر داشت ولی بنا بر توصیهی همسرش بود که خانهداری را انتخاب کرده بود. شور و اشتیاقِ جوانی در حال شکوفا شدن بود و او نیز هیچ مانعی برای جلوگیری از آنرا نمیدید. به همین منظور، با روبراه شدن اوضاع سروش، کم کم پا را از خانه بیرون گذاشت و به جستجوی کار پرداخت.
در ابتدا زود ناامید میشد زیرا اکثر مکانهایی که به آنها رجوع مینمود، به یک خانوم مجرد احتیاج داشت. کسی که دَغدغهی زندگی را نداشته باشد و بتواند با خیالی آسوده به کارها رسیدگی کند اما بنظر او، اینها بهانههای واهی برای رد کردن او بودند، زیرا کسی که اهل کار باشد، وضعیت تاهُلش هیچگونه ایرادی به کارش وارد نمیکند. با اینحال دست از تلاش برنداشت. از دیگر موانعی که با آنها روبرو شد، سابقهی کاریای بود که او فاقد آن بود. اینیکی بیشتر از بهانهی اولی، آزرده خاطرش ساخت، زیرا از کودکی آموخته بود که برای کسب نتیجهی مناسب، لزوما به یک آشنا یا کسی سفارشش را بکند نیاز دارد. او از این موهبت عاجز بود و از طرفی هم نمیخواست کسی از اطرافیانش از موضوع سر کار رفتنش آگاه شوند. به این ترتیب، وقت زیادی را صرف پیگیری شغل مناسب با محیطی درخور شخصیتش کرد.
روزی که مشغول رسیدگی به امور منزل بود، شمارهای غریبه به تلفن همراهش تماس گرفت. بعد از پاسخ دادن به آن، متوجه شد که یکی از همان شرکتهاییست که برای استخدام به آنجا مراجعه کرده بود. در کمال ناباوری و خوشنودی، شنید که با درخواست وی جهت مشغول به کار شدن توسط رئیس موافقت به عمل آمده است. در پوست خود نمیگنجید. زیرا بودجهی منزل رو به کاستی بود و او به تازگی مجبور به فروختن سرویس طلاهای خود شده بود. افقهای روشنی را در برابر خود میدید؛ احساس مفید بودن؛ قدم برداشتن به سمت آرزوهای شخصی. هرچند در کنار تمام این تلاشهای بیوقفهی او، سروش هرروز بهانهگیرتر میشد و همچنین هنوز از تصمیم او برای اشتغال آگاهی نداشت.