ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۸ دقیقه·۶ سال پیش

محتویات کیف یک خانوم متاهل (پایان)


در دنیایی که فرانک برای خود ساخته بود، تنها دو موجود زنده وجود داشتند؛ سعید و خودش.‌ باقی، تماماً سایه‌هایی بودند که حضور فیزیکی آنها را احساس نمی‌کرد. صحبت‌هایشان در گوشش فرو می‌رفت. مهارت زیادی در فراموش کردن پیدا کرده بود؛ فراموش کردن روزهای قبل از آشنایی با سعید؛ آدم‌‌های قبل از او؛ اتفاقات قبل از او؛ احساسات قبل از او و...نیازهای قبل از او. زندگی او به یک پاره‌خط با دو نقطه‌ی آغاز و پایان، خلاصه شده بود؛ سعید، کار؛ در این بین هم برای اَدای مسعولیت‌های زندگی سابقش، گاهگداری سَری به خانه و کاشانه‌ی نخستین‌اش می‌زد. این آسان نبود اما باعث می‌شد تا راحت‌تر با زنده بودن کنار بیاید.


سالگردِ اولین هم‌آغوشی در راه بود؛ سی و یک سالگی در پیش بود. هرروز، تکراری بود از روز قبل، شیرین بود اما به هرحال تکراری بود؛ اصلا مگر در این کره‌ی خاکی چیزی وجود دارد که محکوم به تکرار نباشد؟ هرچیزی که تابع زمان و مکان باشد، از این قانون مُستثنی نیست. تکرار! عجب واژه‌ی نامَلموسی. کمتر کسی را دیده‌ام که به جز در مواردی خاص، قادر به برقراری ارتباط با این اَبَرمضخرف‌ترینِ کلمات، شده باشد.


او حاصلی از رابطه با سروش در آغوش نداشت. در زندگی با وی، یک زن بود که تنها بِکارت‌اش را از دست داده بود. تجربه‌ی مادر شدن را نداشت. اینکه یک مادر در روزهای نخستین حاملگی چه علائمی را پشت سر می‌گذارد. در روزهای نزدیک به سالگرد هم‌آغوشی‌اش، حالت‌هایی را مشاهده کرد که برایش غیر قابل تعریف بودند. ابتدا آنها را به حالت‌های نامساعد روحی خود نسبت می‌داد. چند هفته‌ای بود که از آخرین قاعدگی می‌گذشت و در اوایل به آن بی‌توجهی می‌نمود. اما این علائم به مرور پررنگ‌تر می‌شدند و به صورت جدی‌تری او را از حالت عادی خارج می‌کردند. بعد از پشت‌گوش انداختن‌های چند ماهه، روزی کاملاً تحت فشار قرار گرفت و متوجه شد که پنهان‌کاری راهی به جایی نمی‌برد. ترس تمام وجودش را برداشته بود. از بروز اتفاقاتی ناخواسته که قرار بود این روال جوید را تهدید کند، واهمه داشت. قدم‌های اول، جستجو در اینترنت بود؛ حاملگی. نتیجه تمام تحقیقاتش این واژه را در برابر چشمانش قرار می‌داد.


از درون فرو ریخت. اگر این موضوع حقیقت می‌داشت، چه باید می‌کرد؟ شاید در شرکت سوءظَنی به او وارد نمی‌شد اما سروش را چه می‌کرد؟ عواقبی که در خانواده در پی داشت را چگونه پاسخگو می‌شد. نه! حاضر به قبول کردن این اتفاق نشد. اما این یکی شوخی‌بردار نبود. چه می‌خواست و یا نمی‌خواست، علائم روز به روز پررنگ‌تر می‌شدند. تا می‌توانست از اطرافیان و به خصوص سهیلا دوری می‌کرد‌. زیرا با اولین نگاه متوجهِ حالتی که به آن دچار بود می‌شدند؛ نه تنها او که هر خانوم دیگری. فکری که در آن حالت آشفته به ذهنش رسید دوری از محیط کار بود. ولی آیا این تصمیم، مشکل او را برطرف می‌کرد؟ باید چه می‌کرد؟ تنها بود و نمی‌دانست راه‌حل را از چه کسی جویا شود. باید به آدم‌ها متوصل می‌شد؛ همان‌هایی که برای فرار از ایشان به آغوش یک غریبه پناه برده بود. اما آیا همان غریبه می‌توانست این درد سنگین را از دامانش بردارد؟ او (سعید) چه می‌توانست بکند؟ عملاً هیچ.


دنیا در برابر نگاهش تیره و تار شد. افکاری که برای مدت کوتاهی راهیِ قبرستان فراموشی کرده بود، یک به یک، دست از گور بیرون می‌گذاردند و گریبان او را می‌گرفتند. لذت، به احساس گناه تغییر شکل داد. آرامش، به آشفتگی مبدل شد. رضایت، به پریشانی و تردید و دیگرِ افعال، هرکدام دانه به دانه در لباس واقعیِ خود در برابرش قد اَلم می‌نمودند. بی‌اختیار برای مدت چند روز، خود را از معرض دید همه پنهان کرد. هرچه می‌گذشت، در برابر قدرت افکار و احساساتِ نامتعادلش ضعیف‌تر می‌شد. از خورد و خوراک افتاده بود. جرات اینکه به یک دکتر مراجعه کند را نداشت. از هرچیزی که اشتباهاتش را به رُخش می‌کشیدند واهمه داشت. افکار شومی سراغش را گرفتند. در آن لحظه از انسان بودن خود، حالش بهم خورد؛ چگونه؟ نه! توانایی عملی کردن این یکی را نداشت؛ سِقط جنین! نه. امکان نداشت. این یک گناه نابخشودنی بود. اما نزدیک‌ترین راه برای فرار از این حالت آشفته بود. هرشب کابوس می‌دید؛ تصویر خانواده‌ی خود و سروش را که انگشت اتهام را به سمت او دراز کرده بودند؛ سروش که در گوشه‌ای، نگاهش را از وی می‌دزدید؛ کارمندان شرکت که با صدای بلند به او می‌خندیدند؛ زمین و زمان و هرچه و هرکسی که تا بحال از مقابل دیدگانش عبور کرده بودند او را مورد تمسخر و دشنام قرار می‌دادند.


باز درِ بسته. باز سکوت. باز وحشت. باز تنهایی... جواب تلفن‌های وقت و بی‌وقت سعید را نمی‌داد. پیام‌های سهیلا که درمورد او نگران بود و مدام جویای احوالش می‌شد. به زیردستانی که برای راهنمایی درمورد مسائل کاری، به او مراجعه می‌کردند بی‌محلی می‌کرد. بدتر از همه‌ی اینها این بود که دورادور بو برده بود که سروش نیز دوباره اعتیادش را از سر گرفته است. نوارِ زندگی، او را به سمت پرتگاه نابودی می‌کشاند. دیگر واقعاً هیچ‌چیز سر جای خودش نبود. کاش ازدواج نمی‌کرد. کاش فکر کمک‌خرج خانواده بودن، هیچ‌گاه به ذهنش خطور نمی‌کرد. کاش قلمِ پاهایش می‌شکست و پا در آن شرکت نمی‌گذارد. کاش و کاش و هزاران کاشِ دیگر که به جز پریشانی، هیچ سودی نداشت. آینده سیاه شده بود. هر لحظه که از زمان حال می‌گذشت، روحش را به مرگ نزدیک‌تر می‌دید.


طاقت نیاورد. بلاخره آدرسِ یک پزشک زنان را پیدا کرد و راهی آنجا شد. ایشان با مشاهده‌ی نتیجه‌ی آزمایش، بارداریِ او را تایید کرد و مادر شدنش را به او تبریک گفت. تبریک! ههع! چه واژه‌ی خنده‌داری. مدت‌ها بود که هیچ‌کس خبر خوشی را به او نداده بود. یک عمر دَوندگی، او را از همه دور کرده بود. صدای هر آدمی برایش غریبه بود. مادر شدن! چه واژه‌ی شیرین و پر معنایی. کاش در موقعیتی مناسب با آن رودررو می‌شد. کاش به اختیار آنرا صدا زده بود. کاش جرات لمسِ میوه‌ی درونش که هر لحظه در حال رشد بود را می‌داشت. کاش ذوقِ دیدنش را داشت.


پا را از مطب بیرون گذاشت. هیچ جایی برای رفتن نداشت. تحمل نگاه هیچ آدمی را نداشت؛ حتی انعکاس نگاه خودش. محتویات کیفش را وارسی کرد و به دنبال پاکت سیگار گشت. نخی آتش زد و پیاده راهیِ مقصدی نامعلوم شد. شیبِ خیابان‌ها را بالا می‌رفت. از شهر فاصله گرفت. از تعداد آدم‌ها کم شد و به درختان افزوده شد. کوه را در پیش روی چشمانش می‌دید. کفش‌ها را درآورد. قدم برداشت. خاک را زیر پاهایش احساس کرد. یک سوت ممتد، فضای مغزش را پر کرد. کام‌های سیگار، ریه‌اش را از اکسیژن خالی می‌کردند. هوای سرد اسفند، تاثیری بر بدن پیکر بی‌جان او نداشت. سبک شده بود. از بُعد انسانی خارج شده بود؛ گویا روح در حال ترک کالبدش بود. به بلندترین ارتفاع کوه رسید. خورشید در حال وداع با زمین بود. ابرها، آبیِ آسمان را از نگاه او مخفی کرده بودند. تنها، بند کیفی که به دور مچ دستش تاب خورده بود، او را به گذشته‌اش نسبت می‌داد. چیزی که شاید کسی بعد از او، وی را با آن شناسایی می‌کرد؛ زیرا برای خودش یک غریبه بیش نبود. حاضر نبود مسیری را که طی کرده بود را بازگردد؛ حتی مِیلی به برانداز کردن آن هم نداشت؛ با تمامِ پهنای نگاه، به روبرو، زیر قدم‌هایش چشم دوخته بود. سیگار را نیمه‌تمام، به گوشه‌ای پرتاب کرد. ذهنش آرام شده بود. از همان جنس آرامش‌های کودکی که در همان دوران هم رها شده بود. نه خوب بود و نه بد. نه شاد بود و نه غمگین. نه می‌توانست بماند و نه... نه! قصدش رفتن بود؛ نایِ ماندن را نداشت. با درونش، میهمانش خداحافظی کرد؛ میهمان ناخوانده‌ای که تصمیم‌اش را تایید می‌کرد؛ این را از صدای نبض‌های‌اش متوجه شد. دل به نسیم زمستانی داد. کف پاهایش، شیب زمین را در پیش گرفت. چشمانش را بست و کیف دستی را رها کرد. دره، تاریکی، نامش را صدا زدند.


او دیگر آنجا نبود. تنها، محتویاتی با فاصله، برروی زمین پراکنده شده بودند. محتویات کیف یک خانوم متاهل؛ پاکت سیگار، لوازم آرایشی، حلقه‌ی ازدواج، چند دسته کلید و جواب آزمایش بارداری.



محتویات کیف یک خانوم متاهل (۶)

داستانداستان کوتاهدرامکتابنویسندگی
۷
۹
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید