من خطاب به مشتری: « قشنگ معلومه برای شارژر اومده ها! »
او که از قبل، یک آشنایی کوچک باهش داشت، نیمنگاهی بهش انداخت، با همان نَرمهموها، قرار بود آهسته باشد که نفهمد، اضافه کرد: « اوم... اِسپیلت هم بیتاثیر نیست! »
« والا... خب لعنتی، اقلا یکم ادا دربیار... » تن صدام داشت عمدا بالا میرفت!
مثلاً بگو: « چه خبر؟ »
فهمید. منتها ناقص، اینطور لو داد: « خبر خاصی نیست... »
آهی کشید و من، حسرتش را با پوزخند جواب دادم: « نه عزیزم، تو ازم بپرس چه خبر، من جواب بدم! »
پرسید. جواب دادم: « اِی... سلامتی. ( « ی » سلامتی را کشیدم ) » و خندیدم. هیچ سناریوی از قبل تمرینشدهای در کار نبود. ظاهراً واقعا داشتم سر صحبت را باز میکردم!
مشتری با خندهام همراه شد و او بیشتر در گوشیاش غرق! هیچ قصدی برای امید دادن یا کمک کردن یا هر نیتِ مترادف دیگری نداشتم. میخواستم هرچه در همان علیِ خستهی کمحوصلهی نیمهامیدوار داشتم را باهش تقسیم کنم! خوشش آمد، خوشحال میشوم، نیامد هم... سعی میکنم کمتر ناراحت شوم. نمیخواهم با نقابم، بهش خیانت کنم!
یک مقدار دیگر هم ساکت نشست. در گوشیاش فروتَر شد. من هم مشغول کارم شدم. دورِ سرِ مشتری چرخیدم. آخرین چِکها را هم کردم. به تکیهکلامهایی که مشتری بهش انداخت ( که باعث و بانی بعضیهاش خودم بودم ) هم خندیدم و هم نخندیدم. گذاشتم جَو، هرطور که لازم است، شکل بگیرد و من، بخشی ازش باشم، نه کارگردان!
با اینهمه، هنوز هم دوست ندارم شب تمام شود. هنوز هضمِ زندگیِ واقعی بین آدمها، برایم ساده نیست. به قدری توهم احتیاج دارم.