ما...

ما... دوتا بودیم. دو آدم که در کنار هم، یکی‌مان حس نمی‌شد. دو روح در یک بدن. دو تصویر در یک قاب. دو نگاه در یک چشم. دو تفاهم در یک تفاوت. ما دو دوست بودیم؛ نه، ما دو رفیق بودیم. رفیق، داستانش فرق دارد! رفیق، مرزهای دوستی را، رابطه را می‌شکند؛ همانطور که ما سایه به سایه‌ی هم، یکدیگر را در مرزِ ساحل، دنبال می‌کردیم؛ همانجا که بخار، لنزِ دوربین را تار کرده بود و این مسئله، هیچ برای ما مهم نبود. چمیدانی، شاید خودمان از عمد همچین کاری کرده بودیم! ما می‌خواستیم که آن لحظه‌ها، تنها برای خودمان بماند؛ ناب و دست‌نخورده؛ یک احساس که در قابِ دوربین نمی‌گنجد. ما خوش بودیم باهم و می‌خواستیم که تا ابد هم بمانیم. ما می‌خواستیم « تا » را از جمله‌هایمان حذف کنیم اما چه سود که ما دونفر نیز با تمامِ درخواست‌هایی که داشتیم، در یک چیز، با سایرین مشترک بودیم و آن، آدم بودنمان بود. ما نیز مانندِ سایر آدم‌ها می‌ترسیدیم که چیزی، این رفاقت را لکه‌دار کند. می‌ترسیدیم و می‌خواستیم که تا آخرش، همان‌جایی که می‌گویند انتهای داستان، با هم باشیم. صادقانه ترس‌های‌مان را اقرار کردیم و با صدایی بی‌صدا، از نیرویی نامرئی که وجودش را در رابطه‌ی‌مان پررنگ احساس می‌کردیم، خواستیم، التماس کردیم که خودش ما را در کنار یکدیگر نگاه‌دارد. رابطه‌ی ما، باتمامِ آدم‌ها فرق داشت اما چه تأسف‌بار که در برابرِ این قانون شکست خوردیم: « از هرچه بترسی، به سَرَت می‌آید » و آمد. و ما کاری از دستمان بر نمی‌آمد؛ آنجایی که درحالِ دور شدن بودیم، آنجا که داشتیم جدا شدن را تجربه می‌کردیم، اشک می‌ریختیم و نمی‌دانستیم باید چکار کنیم. کاش... کاش از چیزِ دیگری می‌ترسیدیم! کاش لااقل لنزِ دوربین‌مان را قدری تمیز می‌کردیم!
دلم برایش تنگ شده است. کجاست؟