مقابل پنجرهی اتاق نسبتاً کوچکش، روی تخت کوچک سفیدرنگ چوبیاش نشسته بود.
با چشمانی خمار به متنِ کامل، در دلِ آسمان زُل زده و هر چند لحظه یکبار، نفس که نه، آهی جانسوز بر اکسیژن مزاحم اطرافش میکوباند.
با صدای باز شدن در به سرعت اشکهایش را با پشت دستهای لرزان و سپیدش پاک میکند.
انگار که اشکهایش رازیست بین خودش و خدایش و هیچکس حق ورود به این حریم خصوصی را ندارد، مگر کسی که خود دلیل اینهمه پنهانکاریست. مادرش برایش یک لیوان چایی داغ آورد. بخاری که از روی آن بلند میشد، فضای سرد و سنگین اطاق را گرم کرد. گفت: « چایی تازه دمه عزیزم. بخور گرم بشی، هوای بیرون حسابی سرد بود. » انگار خودش هم نمیخواست وارد دنیای درهم و برهم مغزش بشود. فضای تاریک و پر از اضطرابی که خیلی وقت است نور امید درونش سو سو نزده است؛ مادرش را میگویم. همان موجود دوستداشتنی سال پیش، که روزی مرحم دردهای دلش بود و گوش شنوای حرفهای نگفتهاش، به همه کس!
با لحنی سنگین و خسته گفت: « ممنونم مامان... » میخواست سفرهی دلش را باز کند و بشود همان کودک بازیگوش و سربههوایی که از نگه داشتن کوچکترین ماجرای پیش آمده در دلش خود داری میکرد. با کوچکترین دلخوری، دنبال آغوش همیشه باز او میگشت. میخواست بگوید که خسته ام مادر، بیا و مرا غرق گرمای آغوشت کن. بیا و بگو دلخور نباش عزیزکم. کجای دلت زخمی شده که آنقدر بیقرای میکنی، بگذار ببوسمش تا دردش آرام شود؛ مانند بچگیهایم! میخواست با یک سوزن بترکاند بغض سنگین تنهاییای که اَمان از دل بیکسش را بریده بود و زار زار گریه کند تا فکر پر از آشوبش کمی آرام شود. میخواست بگوید محتاج دستان نوازشگرت هستم که مدّتیست غریبه شده است با من. با طفل معصومی که راهش را گم کرده است و فقط اَدای راهبلدها را در میآورد. میخواست بگوید... اما نگفت و فقط خیره شده به تصویر چروکیدهی مردی چهل ساله که عمری است مهمان پوست و گوشت و دل خستهاش را کرده بود؛ حال که او بیست و پنج سال بیشتر نداشت! مادرش که از خیره شدن او به آینه تعجب کرده بود پرسید: « چیزی شده پسرم؟ » و او بعد از کمی مکث آهسته گفت: « نه، ممنون. » مادر: «پس بخور چاییت رو تا سرد نشده! » و بعد از کشیدن آه آرامی، برگشت و آهسته در را بست و رفت. مدّتی را به در خیره شد و به جای خالی مادرش نگاه میکرد. با ذهنی پر از سوالهای پرسیده نشده، به لیوان چایی نزدیک شد. دیگر خبری از بخار گرم آن نبود؛ گویی آن هم مانند او سرد و بیروح شده بود زیرا دیگر خبری از گرمای درونش نبود. « گرمایش رفته بود. سرد شده بود... » لیوان چایی را از درون نعلبکیِ گلگلیِ سفید و صورتی برداشت. قند را درون دهانش گذاشت و خیره شده بود به ماه که تنها شاهد شبهای همیشه بیدار تنهاییش بود.