ویرگول
ورودثبت نام
ali.heccam
ali.heccamیه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
ali.heccam
ali.heccam
خواندن ۲ دقیقه·۴ سال پیش

صاحبِ مانتوی کِرِم با طرح برگ‌های پاییزی

یک مانتوی کرم با طرح برگ‌های پاییزی، تَنش بود که من تازه از خداحافظی با دوستم، جلوی درِ کافه به داخل، روی نیمکت چوبی، برگشته بودم و درحال مزه‌مزه کردن قهوه‌ی سرد-دَمم بودم. دیروز هم دیده بودمش. آنجا یک مانتوی دیگر تنش بود؛ به گمانم آبی.

طبق همان ساعتی که دیروز از آنجا گذشته بود: ساعت چند دقیقه مانده به پنج غروب. چه آدم منظم و مسعولیت‌پذیری! خوشابحال صاحب‌کارش! البته شاید هم خودش کارفرما باشد. چمیدانی! این‌روزها هیچ چیزی غیرممکن نیست!

با تقریبا یک متر و خورده‌ای قد، بخشی از ذهنم را درگیر خودش کرد. آن قسمتی که نیاز به بودن کسی کنارش را داشت. همانی که بارها خواسته بود ولی... تنها در همان حد خواستن نه بیشتر! قهوه تاثیر خود را گذاشته بود و ترانه‌ی ملایمی و دِلی که درحال پخش بود، آن را تأثیرگذارتر کرده بود. یادم نمی‌آید چه چیزی می‌خواند. آنها همان اندازه می‌دانم که به دلم نشست و دستم را گرفت و برد به جاهایی که فارق از دغدغه‌های زمینی بود و می‌توانستی دستِ یک نفر را بگیری و ببری به یک جای خلوت و... دراز بکشی و سرت را بگذاری برروی پاهایش و او دست ببرد لای موهایت و ترانه‌ی مورد علاقه‌ات را با آن صدای آرامبخشش را برایت بخواند.

بدون فکر کردن به چند دقیقه‌ی بعد که باز باید راهیِ محل کارم شوم، چشمانم را بستم و به پاییزِ روی مانتوی آن بانوی غریبه فکر کردم. یک لیوان قهوه نیز برای او سفارش دادم و دستش را گرفتم و رفتیم. چهره‌اش را آنقدر واضح ندیدم ولی آن‌قدرها متفاوت نبود که در حافظه‌ی ضعیف من بماند؛ کاملا معمولی. در حدی که اگر جایی آن بیرون، لابلای دیگر آدم‌ها ببینمش، شاید نَشناسمش! آنجا بود که فهمیدم یک حال خوب، ربطی به کمیت‌ها ندارد!

ترانه همچنان از اسپیکر پخش می‌شد. کافه خلوت بود و به جز باریستا و یکی، دو مشتری که بلافاصله پس از صرف قهوه‌یشان رفتند، کسی نبود. چه خوب‌تر! اینگونه، راحت‌تر می‌شد خیال‌بافی کرد!

برگ‌ها از روی مانتوی کِرِمش سُر می‌خورند و برروی زمین می‌افتادند و افکار من، دست‌بردار نبود. یک جرعه‌ی دیگر هم نوشیدم و با چشمانی باز و پشتم که حال، صاف به دیوار پشت‌سرم تکیه داده بودم، به خورشید که آخرین طرح‌های خود را به آسمان می‌زد، زل زده بودم و گوشه‌ی لب‌هایم آرام آرام بالا آمدند. از اِسپیلت بادی ملایم به داخل کافه سرازیر می‌شد. ساعت یکی، دو دقیقه مانده به پنج را نشان می‌داد. وقتِ رفتن بود. آخرین جرعه را هم بالا کشیدم. هندزفری را از کنارم ( روی نیمکت ) برداشتم و گره‌هایی که طبق معمول نمی‌دانم چه کسی و کِی آنها را زده را باز کردم. ترانه‌ای از لیست مِدیاپلیرم انتخاب کردم. پول قهوه را حساب کردم. با قدم‌هایی آهسته به سمت درِ سکوریتی به راه افتادم. چند ثانیه‌ای را همانجا پشت در ایستادم و بی‌مقصد به اطراف نگاه کردم. از باریستا خداحافظی کردم و دستگیره‌ی در را با ملایمت به بیرون هُل دادم.

مینیمالداستاننویسندگی خلاقنویسندگی
۱۱
۱
ali.heccam
ali.heccam
یه نویسندم که کلمات، تازه بهش سلام کردن instagram:@ali.heccam_ t.me/Alinssr_ [email protected]
شاید از این پست‌ها خوشتان بیاید