مادرم درست زیر پایَم، بالشتَش را زمین زد. چند لحظهی قبل، عباس پیشنهاد ماساژ دادن پاهایش را بهش داد و او هم بعد از سکوتی که علامتِ رضا بود، لبنمیتوانستمخندی زد، سَری تکان داد و حاضر شد.
در دلم میگفتم خوشا به حال عباس، که آنقدر به او نزدیک است: تفریح و دورهمیهای خانوادگی، هر کمکی که در خانه احتیاج داشته باشند و...
ناگهان دلم را غم گرفت. بهش نگاه میکردم. زیر دستگاه ماساژ، ریز° ناله میکرد. نگاهش کنم و به عواقبِ بعد از او فکر نکنم. این، سندرمیست که بعد از فوت برادرم، بهش دچار شدهام و گاهی، حاد° یقهام میکند و تا یک مشت خاک در چشمانم نَپاشد، وِلکُن نیست.