مادر. واژه‌ای، بارها تعریف شده. از روی خوشحالی، دلتنگی و گاهی بی واژِگی!
کلمه‌ای، که در هر جمله‌ای متمایز است. شبیه به هیچ عبارتی نیست؛ انگار از ابتدا مادر بوده است و قرار هم نیست تغییر کند.
بسیاری از واژگان هستند که با توصیفاتِ بعد یا قبلشان‌ست که زیبا بنظر می‌رسند؛ اما این‌یکی، خود به تنهایی کامل‌ست. چون مادر، تعریفِ زیباییست!
خود را گیر افتاده در حجمی تصور کن که با دست و پا زدن در آن، غرق‌تر می‌شوی. آنجا خدا را صدا می‌زنی، مادرست که جوابت را می‌دهد. شاید خدا مادرست!
فراری از همه‌جا، درست در جایی که واژه‌ها تنهایت می‌گزارند، قلبِ اوست که آرامگاه تو می‌شود. شبیه به سایه‌ی تک درخت بید در یک خُشکزار!
آنجا که حتی سکوت هم پر سروصداست، شنیدنِ لالایی با طنینِ صدای اوست که گویی مرزها را می‌شکند و تو را با خود به سرزمینِ روح و معنا می‌برد!
بغض. این حالتِ تعریف نشده، روی پهنایِ شانه‌هایش، عجب ساده می‌شکند. تنها با چکّش‌ِ نوازش‌های او!
کیست او!
از کجا آمده؟
از چه انرژی‌ای تغذیه می‌کند که خستگی را زیر سوال می‌برد.
محبّت را خجالت‌زده می‌کند
و گذشت، در مقابلِ او به فراموشی سپرده می‌شود.
..شاید گذشت، سایه‌ی مادرست در باران!
