گفت: « اوضاع مشتریهای عیدِت چطوره؟ » توی کافه باهاش آشنا شدم. آشنا که چه عرض کنم، دوستدخترِ آرمین بود چندباری اتفاقی دیده بودمش. میانِ خوشوبِشَم با رامین، گوشهای از نَخ را گرفت و خودش را وارد بازی کرد. بهش میخورد با اختلاف، همسنوسال من باشد: سی، بیست و هفت هشت! سوالش را که پرسید، برگهای دستمال کاغذی از بستهی پلاستیکیِ دستمال بیرون کشید و با حرکتی تجربی، تایی به آن زد و گوشهی لَبش را با احتیاط تمیز کرد. دستمال، عَسلی ( رنگ ) شد. رُژ به آن رنگ، تابهحال ندیده بودم؛ خاص بود!
سوال را که شنیدم، اندازهی چند تار مو، از موهای بدنم سیخ شد و چند تارِ صوتی از حنجرهام لرزید. درنتیجه مستقیم جوابش را ندادم. مکثی کوتاه کردم. انحنایی به گونهام دادم؛ به کمرم هم؛ خواستم صمیمیتام را باهش شریک شوم! در خندهام که از رامین شروع شده بود، تا رسیدن به او، ( که خطِ نگاهش را بر خودم واضح احساس میکردم ) توقفی کوتاه در چهرهی آرمین کردم. آرمین را از قبل میشناختم اما در حد سلام و علیک. آدم موجهی بود. همسنوسال خودم بود؛ نزدیکتر از دوستدخترش به من. اوضاع مالیاش آنقدری خوب بود که بتواند کافه را برای نیم ساعت، چهل دقیقهای که آنجا نشستهایم، دَربست اجاره کند!
صحبتی بینمان ردوبدل نشد؛ منتها احترام، معنای مستقیمِ سکوتم بود. لبهای رامین به خنده، باز شده بود؛ بااینکه مسیر نگاهم سمت یاسمن بود. آشناییِ آنها با هم و صمیمیتشان، بیشتر از من با آنها، به غیر از رامین بود. این بود که احتمال هرگونه قهقهه را میدادم پس خود را برای هر جرقه، آماده کرده بودم.
بالاخره به او رسیدم: « من مشتریهام رو نمیشمرم! » چهار کلمهای که برای ادا کردنشان، کلی دایرهالمعارف را ورق زدم؛ آنقدر واضح که صدای برگهها در فضای دو در سه متریِ کافه پیچیده بود! لرزش حنجرهام ، پُر معلوم بود. خط و خَشهای پریدنِ قهوه در گلویم را که طبیعی میدانستم؛ همانطور که تأثیرش بر مغزم را! البته موقتا!
یاسمن: « اوم. چه خاص! » و نگاهی مشترک به رامین و آرمین انداخت. گمانم میکردم که به انفجار نزدیکتر میشوم. بااینحال این اتفاق نیفتاد. نگاهم در گِردیِ لیوانِ کاغذیِ قهوهام در گردش بود؛ آنقدر مشغول که نوک دماغم را واضح میدیدم! انگار ازم تعریف کرده بود و بقیه هم تاییدش کرده بودند.
هنوز در شوک بودم. جرعهای از قهوه در دهانم، موج میخورد. کافئین بالاخره داشت تاثیر خودش را میگذاشت. گاهی بسیار سرخوش میشدم و گاهی خود را در قعرِ سیاهترین گودال، تک و تنها احساس میکردم و اینبار، هیچکدام از اینها نبود؛ جدید بود! پس نمیدانستم باید با چه لحنی شروع کنم. او شروع کرد: « پس لابد خیلی درآمدت بالاس! » گلویی صاف کردم و ادای آنهایی که لیوانِ قهوهشان هنوز پر است را درآورده و ته لیوان را قدری بالا آوردم. کلماتی که از دهانم بیرون آمدند، اینها بودند: « انقدری که بشه از پسِ خرجِ دوروز موندن توی ماسال براومد...! » هیجان، واضحترین مشخصهای بود که در چهرهی جملهی نیمهتمامِ من، خودنمایی میکرد. فهمیدم که هر آن است که افسارِ کلماتم و رفتارم، سمت دنیایی کشیده شود که نباید. پس برای شروع، آمدم و حالت بدنم را عوض کردم: پیش به سوی طبیعی جلوه دادن!
در جهت معکوس، انحنایی به کمرم دادم. لیوان قهوه را بین انگشتانم محکم کردم و بعد از طی کردن چند قدم، مقابل رامین ایستادم. نفسِ صدادارِ نیمثانیهایای از دماغم بیرون دادم و بدون اینکه کلمهای بینمان ردوبدل شود، پشت بهش کردم. داشت خودش را با مرتب کردن دَخل، مشغول میکرد: پنجهزاری و دههزاریها جدا و تِراول چِکها هم جدا. نفسی عمیق کشیدم. هنوز چهار نفر بودیم و ته لیوان قهوهام، اندازهی دو قُلُپ قهوه داشت؛ کمتر از یکسوم از کل آن! گرمای اِسپیلت، مستقیم به دماغم خورد و حالت مطبوعی را درونم زنده کرد که این صدا را میداد: « ادامه بده! » ادامه دادم.
جملهی دومِ پشتسر هم، اینبار از طرف من: « البته، اونجا آشنا دارم، باهام ارزون حساب میکنه! » خندید. از آن صدادارهاش که کل سینه و گلو و سر را هم با خود به دستانداز میاندازند! بعد از او، دومینووار، رامین و بعد آرمین! حرکتِ قویای بود. گرمای اسپیلت گفت: « فعلا سکوت کن. یه قلپ از قهوهات رو برو بالا! » بالا رفتم. به راه افتادم. دستم را از پشتیای که بهش تکیه داده بودم ( میزِ بار ) برداشتم. منتها نه به سمت صندلی، که سمت در ورودی قدم برداشتم. احساس کردم که وارد جمعِ برندهها شدهام! کمرم را صاف کردم و از پشت شیشهی سکوریتی، به خیابانِ درحال شلوغ شدن خیره شدم.
اینکه بین آن جمع ولی در جایی دیگر بودم را شک نداشتم. اقامتم در آنجا، خون در رگهایم دَوانده بود: لپهایم گُل انداخته بودند و برقی در چشمانم سوسو میزد. حتی صدای ماهیچههای قلبم را میشنیدم. اینبار خبری از صدای اسپیلت نبود؛ خودم بودم که به خودم جسارتی دادم تا بگویم: « میدونی... من زیاد با دخترا در ارتباط نیستم... یعنی ضعیفم. اینه که یخورده هیجانزده میشم... » صدای پِچپِچی را در پسزمینهی سخنرانیام میشنیدم اما در حد همان پچپچ، گنگ! خدشهای به متنِ فیالبداههام زد اما نه آنقدر که باعث توقف کامل آن بشود.
ادامه دادم: « ... حسودیم میشه... نه به آرمین، برای داشتنه تو، به هرکی، برای داشتنه هرکی! » اینبار، جملهام انتها داشت. هرچند با تعجب! اسپیلت گفت: « منتظر باش! » و « خودم » گفت: « برو بیرون! اشتباه کردی... باید... » جرعهای از قهوهام را سرکشیدم اما نه همهاش را. دلیل داشتم! میخواستم مقداری را برای نتیجه، کنار بگذارم: باهش جشن بگیرم یا خودم را به ته چاه پرتاب کنم!
تنها صدای غالب، صدای آسیابِ برقی بود که داشت برای یاسمن، قهوهی ایتالیا قرمز آسیاب میکرد: « مانند همیشه، سنگین! » این چیزی بود که رامین با آن، سکوت را شکست. عرقِ سردی تمام بدنم را پوشاند. صدای آرمین را شنیدم که گفت: « رامین خیلی ازت تعریف میکنهها، علی آقا! » رامین ادامه داد: « تَکِ دِلِ! » یاسمن چیزی نگفت. دلم میخواست برگردم و تاثیر حرفهایم برا چهرهاش را ببینم اما زورم نمیرسید تا اینکه دوباره صدای گرمِ آرمین را شنیدم: « چرا سرپا وایستادی پسر، بیا پیش ما. بذار یکم هم ما از خوبیات استفاده کنیم، ها؟ » ادامهی جملهاش را به رامین بند زد: « نگفته بودی خجالتیه، رامین! » رامین: « اَدابازیهاشِ بابا! داره مشتری جمع میکنه! » شانهام لرزید! محکومِ به اعدامی را که، از مامورِ بدرقهاش، لطیفهای بشنود، درحالی که چوبهی دار، در چند قدمیاش باشد؛ جریانی سریع، از وجودم رد شد و به خندهام انداخت و ناپدید شد! اسپیلت گفت: « وقتش است. برگرد. » برگشتم. گفت: « بنشین! » تصمیمم به رفتن و نشستن، از قدرتِ حرکتم، چند ثانیه، جلوتر بود: صدا را شنیدم اما قدرتِ اطاعتش را نداشتم!
آرمین ناجیام شده بود؛ انگار صورتی انسانی از اسپیلت، که آمده بود دَری جدید به رویم باز کند! یا بهتر است بگویم، در باز نگهداشتنِ « دَر » کمکم کند! اشارهای به یاسمن کرد و با لطافت گفت: « عشقم، یه مقدار اونوَرتر میشینی! بذار این نیمکت برای علی و رامین باشه! رامین، توم انقدر ناز نکن دیگه! ) باز با لطافت، اینبار خطاب به رامین، گفت: تو که همیشه فاتحهی معده و مغزِ ما رو میخونی؛ باز اینهمه قِرو قَمیش برای چیتِه؟ » نفسی، حاکی از سبکتر شدنِ حجمِ کمروییام، از دهانم، بیصدا بیرون رفت. آرمین، رو کرد به من و خندهاش را به گونهی من گره زد و کشید: « قبول داری علی؟ » و بعد با صاف کردن گلو و انگار که نیاز به کسب اجازه، برای این سرعت از صمیمی شدن را لازم دانسته؛ ( درصورتی که به نظرم نداشت ) کَمَری صاف کرد و در همین حین، قوطی نوشابهی انرژیزا را هم با خود به عقب برد. صدای باز شدنِ درپوشِ فلزیِ نوشابه، آخرین ضربه برای بازگرداندن من به کافه بود! نگاهم را از لوزیهای سرامیکهای کف زمین، به یاسمن که با نیمبوتهای مشکیِ براقَش، به آن عمود شده بود، دوختم که بالای سر ما ایستاده بود: « رامین، نظرت چیه، امروز ما رو به یه تیکه از اون کیک شکلاتیهایی که هرروز انقدر ازشون تعریف میکنی، مهمون کنی؟ » سپس خطاب به آرمین، با جدّیتی که پُر معلوم بود شوخیای بیش نیست، ادامه داد: « هوم؟ نظر تو چیه آرمین؟ من که بدجور هوس کردم! » آرمین، بیفکر، در جوابش آمد که: « بدجور پایهاتاَم! البته اگه علی آقا هم افتخار بدن و ما رو همراهی کنن! » سرخ و سفید شدم و گردنم را که هنوز تکهپارههای خجالت، در آن شناور بود، با لرزشی خفیف و کنترلشده به سمت رامین گرداندم. صدایی از گلویم بالا نیامد اما رامین آن را خواند و در جمع، بازگو کرد: « من از چشماش میخونم که صدرصد راضیه! » پورتِ فیلتر را در محفظهی دستگاه اسپرسوساز، جا زده و در همان حین که داشت محکمش میکرد، چهل و پنج درجه، سمت من چرخید، که با یاسمن و آرمین، در یک قاب بودیم و با خندهای که چند تکه کلمه هم در آن حل شده بود، فریاد زد: « بابا اینا همش فیلمِش بود! چند روزه همش میاد و به اون کیک شکلاتیها زُل میزنه و هیچی نمیگه... » آرمین نمیتوانست جلوی خندهاش را بگیرد؛ درحالی که من چیزِ خندهداری نشنیده بودم و تنها برای رعایت احترام، لبهایم را به خندهای کمجان، باز کرده بودم. حواسم بود که نگاهِ یاسمن که منتظر ظرف برای سِروِ کیک بود، محکم بهم دوخته شده بود. برایش سَری تکان دادم و برای رامین که حسابی قهرمان شده بود، ابرویی بالا انداختم و چانهام را به طرفین بازی دادم. صدای درونم ( خودم ) میگفت: « باشه! الان، دور، دورِ توِ آقا رامین! نوبت منم میرسه! سپس باسنم را برروی نیمکت چوبی، جابجا کردم و پشتم که دیوار را حس کرد، کف دستهایم را بین پاهایم، به هم چسبانده و با نگاهم، بین زمین و آسمان، دنبال چیزی میگشتم تا خودم را با آن سرگرم کنم که رامین نمکش را بیشتر کرد که: « علی آقا اگه ایرادی نداره، بیا به گوشهی کار رو بگیر! کیکِ چهل تومنی میخوری، یِکَم تحرک داشته باشی بد نیست، هضم میشه! »
یاسمن، شانهبهشانهام، آهسته و با احترام ازم سبقت گرفت و به جای قبلیاش، کنار آرمین برگشت. آرمین نیمخیز شده و به قصد کمک به عشقش، دست دراز کرد تا ظرفهای کیک را ازش بگیرد که من به رامین نزدیک شدم. حواسم به هر مانعِ احتمالی بود که تصادف باهش، من را به دنیای قبلی بَرنَگردانَد که رامین، دهانش را به گوشهای من نزدیک کرد و گفت: « خوب مجلسگردونی کردم؟ سهمِ ما رو یادت نره! » و منی که هنوز دستم به کلمهای نمیرسید، اخمی ( که تمام تلاشم بود، به چشم آن دو کبوتر عاشق نرسد ) کردم و ظرفهای کیک را از دستش قاپیدم. دور نشده بودم که دست رامین را که به پشتم خورد، احساس کردم. برگشتم: « مَشتی، امشب یه نوبت اصلاح برامون بذار... » و من همچنان در سکوت، پافشاری میکردم، هنوز در سکانسِ پشتِ درِ سکوریتی، گیرافتاده بودم: راستی، چه اتفاقی افتاد...؟